Mike Oldfield - Amarok (1990)

Op een moment dat ik dacht dat het niet echt meer goed zou komen met Oldfield kwam er ineens dit album. Nog nooit heeft hij zo radicaal geklonken als op dit album. Dankzij de mogelijkheden van digitaal editen is dit een ontzettend fragmentarisch album (de ene na de andere passage volgt zich op) waar je snel de weg in kwijt kunt raken. Maar na een paar luisterbeurten zul je ontdekken dat er wel degelijk iets van een lijn in het album. Een lijn die langzaam naar de onverbiddelijke climax leid.

Enig minpuntje is de Thatcher-imitatie, die had wat mij betreft achterwege mogen blijven.

Oh ja, dit album had hij net zo goed Ommadawn II mogen noemen aangezien er nog al wat mensen op mee doen die ook op Ommadawn I te horen waren. Maar ja, Oldfield was toen nog niet op het idee gekomen dat het maken van een sequel (en hem ook zo noemen) lucratief kon zijn.

Volgens sommigen is dit dus het meesterwerk van Oldfield. Het zal allemaal wel, ik vond het af en toe zeer aardig, maar vaak is het gewoon heel erg veel van hetzelfde. 3 sterretjes.

Een heel apart album, want het heeft maar één nummer. Dat maakt het enerzijds wel speciaal, maar anderzijds moeilijk om te beluisteren. Je kan niet zomaar even 10 minuutjes luisteren hé. Ik geef het 3,5. Dat is beter dan Earth Moving (1989) en Heaven's Open (1991), maar toch niet het sublieme van de vroegere albums. Dit ruim 60 minutendurende muziekstuk heeft enkele hoogtepunten alsook enkele vervelende momenten. En je moet vaak doorheen de vervelende stukken vooraleer je aan de hoogtepunten raakt. Heel zelden, bij een heel geconcentreerde beluistering, zie ik wel het geniale van dit album, maar veel luister ik er niet naar. Daarom die 70%, zeker niet slecht, maar voor mij niet zijn meesterwerk.

Tsja, zoals al min-of-meer blijkt uit de voorgaande reacties vind je dit album geweldig of niets. Ik reken mezelf tot de hardcore fans. Voor hen is dit album toch wel het hoogte punt van de jaren 90. Radicaal, geniaal en....vooral luisteren. Niet een stukje proberen maar helemaal, 1 uur lang draaien. Dat lukt velen tegenwoordig slecht meer.
Een album dat door de perikelen tussen Mike Oldfield en Virgin niet de marketing aandacht kreeg die het verdiende.

Een heel geinspireerde Oldfield. Een prima album om je muziekinstallatie te testen. Net wanneer je denk, hij komt weer met Tubalar Bells nr136, komt hij hiermee. Zo lekker fris.

Ben ik het helkemaal mee eens !!

Dit album krijgt van mij vijf vette punten. Inderdaad, dit kan je niet 'even' luisteren, en ook niet op de achtergrond (behalve misschien tijdens strijken ofzo). Het ene moment word je achtervolgd,'n ander moment lig je lekker te dobberen in een meertje...dan ga je kabouters zien, trollen, volgt er weer een achtervolging...je kijkt om,ziet het gevaar geweken en vindt dan 'n rustpunt om in kalmte de prachtige omgeving in je op te nemen. In de verte een schip.........Het dient niet zo letterlijk opgevat te worden, maar ik zie Amarok als een verhaal die op muzikaal gebied perfect sferen weet te scheppen. En het 'Thatcherfenomeen' ? Lache man. Na haar verhaal over endings & beginnings waar ze begint te dansen en dan door glas of een ruit gaat. Het concrete verband zie ik niet, maar zie het als een grap. Ik denk dat Mike dat ook bedoeld heeft. Er zijn met de compositie veel instrumenten gemoeid met stukken die scherpte en accuratesse vereisen. Ik vind het knap dat Mike zo goed als alles zelf heeft gespeeld.

Ik ben het volledig met je eens! Ook over dat Thatcher gebeuren. Musicaal een hele sterke CD die nog steeds het aanhoren meer dan waard is.

Even over dat Ommadawn II alleen...Het is ook een soort Ommadawn II!

Op wikipedia: The words "amarok" and "amadán" (the origin of Ommadawn) begin with roughly the same "ama" sound, and there is sufficient evidence that Amarok is a sequel of sorts to Ommadawn.

Maar ik ben het met je eens dat het geen officiele sequal is

Dit was een album waar ik eerst even aan moest wennen,maar toen het kwartje eenmaal was gevallen schaarde ik dit album toch bij de beste 6 van Oldfield ,er zit geen skip moment in, ha ha ha want het album bestaat uit slechts 1 nummer,maar duurt wel ruim een uur,naarmate je hem meer beluisterd word dit steeds beter en beter kan hier ook niet anders dan 5* voor geven.

ben hem aan het proberen. in 1e instantie niet heel erg onder de indruk ...

En toen kwam Amarok.
De titel alleen al is geniaal.

Eén track, één uur, één collage
aan hoofdzakelijk akkoestische kunstjes.
(not much synth at all, really)

Het enige minpuntje hier is dat het hier geen echte compositie,
maar een collage zeer fraaie en bij wijlen indrukwekkende
staaltjes vakmanschap en virtuoziteit betreft.

De finale met dat Tatcheriaans gewauwel vind ik minder geslaagd.
Maar tot aan de Afrikaanse drums is het 100% smullen.

Ga dat horen.

ps. Amarok is eigenlijk Ommadawn 2.
Vergelijk beide regenachtige, groene hoezen.
Het bulkt op beide platen van de lentemelodietjes.

Ondertussen was Mike al bezig aan Tubular Bells 2,
maar die zou hij achter de hand houden
tot hij definitief weg was bij Virgin.

Nee!!! De Thatcher-imitatie is briljant.........

Nadat "Amarok (1990)" heel lang bij mij onder het stof had gelegen heb ik 'm vanmiddag maar weer eens opgezet, en nog eens opgezet, en nog eens opgezet en ik draai "Amarok (1990)" nu (zondag 29 juni 2008 20.04 uur) voor de vijfde keer. Ik geloof dat ik 'm straks onder het voetballen ook maar gewoon blijf beluisteren.

Wat een fabelachtig goed album van Mike Oldfield. Fris en origineel. 5*****

Ik heb 4 albums van Mike origineel in mijn bezit: Tubular Bells, Hergest Ridge, Ommadawn en Incantations. En ik heb 2 gebrand in de kast staan, namelijk deze Amarok en ook nog The Songs Of Distant Earth, ik vind dat ook gelijk de top 6 van beste albums van Mike. Dit is een zeer apart maar eindelijk na jaren wel weer een heel erg Mike Oldfield album, want hier zit toch weer echt de verassing in zoals ook met Tubular Bells destijds, toen die op de markt gebracht werd. Er staat slechts 1 nummer op die maar liefst een uur duurt, maar wat voor een nummer, gewoon een trip van een uur, een super goed album en de opleving van Mike destijds in 1990.

prachtig album van mike oldfield zeer sterk uitdagend blijft ondanks de smashing 60 minuten van begin tot eind boeien. meer moet er eigenlijk niet gezegt worden topplaat. en bovendien de belangrijkste punten zijn al lang en breed genoemd

Ricardo, mag ik je de volgende "langere" Oldfield tracks aanraden ...

Taurus 1 (inclusief Sheba).
Crises (titeltrack)
The Lake
The Wind Chimes
Music from the Balcony

Ook smullen geblazen, vind ik.

Alles waar Mike Oldfield op muzikaal vakmanschap, voor staat, is te horen op dit wonderbaarlijke en bij vlagen bizarre album, die ik onder de allerbesten van Oldfield beschouw.
Het is inderdaad één lange track, waarin bij wijze van spreken 1001 verschillende passages en muzikale stijlen in te ontdekken vallen.
Soms ingetogen mooi, dan weer zenuwslopend krankzinnig, dan weer euforisch en soms zelfs humoristisch. Humor is sowieso een belangrijk onderdeel in Oldfield's muziek, en speelt een zeer belangrijke rol op Amarok: het Thatcher-gebeuren, of de eerste 5 minuten. Ik doel dan naar het zg. "HAPPY??-gedeelte.

"HAPPY, HAPPY, HAPPY??? HA-HA-HA......!!"

Om de zoveel tijd hoor je dan ook nog eens iemand een trap op rennen, of poetst iemand zijn tanden, of breekt er spontaan een stuk glas.
Ik kan me voorstellen dat het sommige mensen op de zenuwen gaat werken, en ik moet ook bekennen dat tijdens de eerste paar keren, dat ik hier naar luisterde, me ook af en toe kapot schrok, door al die waanzinnige effecten die er op sublieme wijze tussen zijn gesmeten.

Niet voor iedereen, maar wel voor mij, en ik wordt persoonlijk echt "HAPPY!" van deze plaat.

Ik vind het een geweldige plaat.

Voor de bespreking schaar ik mij geheel achter mijn bovenbuurman, CorvisChristi.

Bizar is het juiste woord. Naast goede muziek maak je van alles mee, tot en met een grappige imitatie van Margret Thatcher.

Buitengewoon creatief, Oldfield op zijn best.

hij is alleen echt nergens te koop. eigenlijk alleen als je creditcart hebt. en ja dat heb ik niet

Hoe bedoel je, is er geen platenzaak meer te vinden die dit in huis heeft? E-bay?

Bij Bol.com gewoon verkrijgbaar. Voor Bol heb je geen credit-card nodig.

Of is er geen enkele platenzaak meer die dit gewoon voor je kan bestellen? Ik weet, ze sterven uit, de echte platenzaken maar ze zijn er nog steeds hoor.

is inderdaad tijdelijk niet leverbaar. Misschien tegen beter in maar we kunnen altijd hopen op een deluxe versie van dit album met outtakes en live opnames

ik heb wat langer door zitten zoeken en heb een aantal sites gevonden die deze CD gelukkig nog verkopen. yeah nu wachten op mijn loon en kopen. thanks for the help

Een heerlijk album, vrijwel akoestisch
en tegen het einde de dronken vrouw die een verhaal opdist

en een heerlijke finale

Briljant album! Mijn favoriete Oldfield.
1 uur met terugkerende thema's in verschillende gedaanten, plotselinge wendingen en stijlwisselingen, indringende geluidseffecten en een dansende Margaret Thatchter.
Wat wil je nog meer...

ja de terugkeerende thema's vind ik ook de grote kracht van dit album. hiermee creërt mike oldfield een structuur waardoor het geen 60 minuten leuke ideetjes zijn maar echt een stuk met een opbouw en een geweldige conclusie. wat dan helaas verneu euh kapot gemaakt wordt door een margeret thatchter imitatie maar goed het album staat als een huis. en daarom is hier mijn versie van de mona reclame

Oldfield daar word je blij van. HAPPY? HAPPY? Ha HAp HAPPY?

Heb reeds een bericht geplaatst, maar toch......kan het niet laten.
Bijzonder heftige ervaring om nét wanneer je denkt dat het voorbij is met de werkelijke kunst van mike, dat hij met deze op de proppen komt! In zestig minuten en één seconde (het moment dat 'ie bij mij stopt) meegevoerd worden door subtiliteit, nervositeit, heftigheid, traagheid en snelheid,schoonheid, genialiteit en zelfs gekkigheid opdan de lucht in geblazen te worden met een finale die je laveloos met een enkele vraag achterlaat : '.....waar ben ik in hemelsnaam beland?!?!' En aldoende luister je 'm dan nog maar een keer.
Het antwoord op die vraag heb ik nooit kunnen vinden, ik verwonder me nog steeds over dit werk. Nu, na negentien jaar voor mij nog steeds het beste album allertijden.

Proficiat. Zie het als Mike die nog één keertje zijn speelgoeddoos opent
en een waanzinnige stoepkrijt tekening maakt die hij dan achterenvolgens
inkleurt op de meest briljante manier die je je kan indenken ...

Alleen ... daarna zou het nooit meer worden zoals het was.

Geen beste album allertijden voor mij
maar toch een Oldfield top 5 notering na Tubular Bells,
Ommadawn, Crises en Discovery ... Amarok roks.

beetje te technisch en te overgeproduceerd , is meer een mike oldfield op speed , en zet hem niet te luid of je boxen zijn kapot .

Ik vind nu juist de eerste 4 albums, Tubular Bells, Hergest Ridge, Ommadawn, Incantations, deze Amarok en The Songs Of Distant Earth de mooisten van Oldfield. De albums met zang zoals b.v Crisis of Five Miles Out vind ik gewoon iets minder. Mike Oldfield komt het best tot zijn recht met de zo goed als volledig klassieke instrumentale stukken vind ik. Al vind ik de albums met zang ook zeker niet slecht. Wanneer ik Oldfield een keertje wil horen, dan draai ik altijd 1 van de door mij net genoemde 6 af.