Scorpions - Savage Amusement (1988)

Toen ik Scorpions in 1978 voor het eerst hoorde, waren ze met Tokyo Tapes wild en gevaarlijk. Met de daarop vier volgende studioalbums bleef dat avontuurlijke gevoel, met Savage Amusement was de koek echter op.
Wel is de plaat allememachies lekker geproduceerd en zijn de liedjes op zich okay. Maar inmiddels vond ik het te veilig, te braaf: in 1988 zat ik er anders in dan acht jaar eerder.
Don't Stop at the Top is niet de gedroomde albumopener maar wel een prima nummer en verder sprongen We Let it Rock en Love on the Run boven het veilige midden uit met hun puntige riffs.

Bij de extra's zit het instrumentale Fast and Furious, dat indertijd niet de plaat haalde: ze rockten dus echt nog wel!

De groep uit Hannover was inmiddels salonfähig voor een veel breder poppubliek, zo was overduidelijk. Ik gunde het hen wel, maar om nou met de meute mee te juichen?

Dieter Dierks zijn drive om een nieuwe Hysteria te maken heeft deze elpee toch een beetje de das omgedaan denk ik al met al, het zijn echt goede nummers, maar er ligt soms een dikke laag overheen waardoor de dynamiek gedempt wordt. De plaat ademt niet, de ritmegitaar verzuipt. En dat is jammer, Klaus verkeerd in topvorm! Ik hou niet van remasters en dergelijke - Megadeth en Threshold zijn voorbeelden waarbij het flink verkeerd is gegaan in mijn oren - maar hier zou ik wel een nieuwe uitvoering willen horen. De opener knalt nog, maar bij "Rhythm Of Love" begint de stroperigheid al, doodzonde. Ik baal er nog steeds best wel van, dit had best een knaller kunnen worden als er niet zoveel aan gesleuteld was.
De 4 sterren zijn dan ook voor de nummers, niet voor het geluid.

Al hoor ik veel liever deze Scorpions dan Leppards Hysteria. Dan klinkt deze veel meer naturel, de gitaren bijvoorbeeld zitten lekker in de mix en het geluid is niet zo volgestouwd als bij het luie paard.

*Klaus verkeerT in topvorm
Werkelijk niks verkeerds aan

Savage Amusement ontbeert een echte hitsingle en sluit wat meer aan bij Lovedrive en Blackout ( ook qua art work) dan bij de twee hitalbums waar het zich tussen bevindt. Prima album verder, maar geen must have voor de occasional fan.
Walking on the edge scoort wat te laag mijns inziens en krijgt na Passion rules the game het tweede vinkje.