Scorpions - Savage Amusement (1988)

Waarschijnlijk ben ik een van de enige die dit album enorm kan waarderen (alhoewel 3,40 gemiddeld toch vrij hoog is) Wat een heerlijke meezingers!! aanstekelijke deuntjes en heerlijke zangpartijen van Herr Klaus. Hard rock kan je deze plaat trouwens niet noemen, eigenlijk niet eens rock. Stevige pop zou meer op z'n plaats zijn.

Kijk eens bij stemoverzicht. Jullie zijn met z'n vijf om aan dit album 4,5* te geven.

Ik waardeer het album zeker wel. Maar enorm, dat zou overdreven zijn. Daarvoor is het mij toch echt te glad. Maar het ergste is de vele herhaling in de nummers. Dat hadden Blackout en Love at First Sting al genoeg en hier gaat het mij te ver. Van Scorpions verwacht ik net iets meer inspiratie.

Daar heb je idd een punt. Het tig keer herhalen van refreinen is toch een punt van kritiek. Sowieso heeft Scorpions hier wel een handje van, ook op latere albums.

Dit album is helaas al jaren uit de persing. Heeft er iemand een idee waarom de oude classics van de Scorpions niet eens een leuke poetsbeurt krijgen? Ze staan niet op Spotify, zijn nauwelijks te koop in mooie edities... en om nou vijftig euro voor een eerste persing met stoffig geluid te betalen vind ik dan ook weer zozo...

Op Amazon zie ik hem nog wel voor 10 pond liggen. Dat moet toch kunnen als je er 4½* voor over hebt.

Ik zie dat ie daar inderdaad betaalbaar ligt, maar helaas accepteert amazon enkel creditcards. En ik weet wel dat ie via tweedehandskanalen hier en daar nog weleens betaalbaar opduikt, maar de vraag was meer waarom het volledige Scorpions oeuvre van 1979 t/m 1988 niet eens mooi opnieuw wordt uitgebracht. Op Spotify kun je alles beluisteren van de band, de meeste obscure albums als Lonesome Crow of Eye II Eye... maar niet eens Blackout of Savage Amusement. Het lijkt mij erg tof als een label de albums eens mooi remastered en met dik boekje betaalbaar op de markt zet... net als zeg maar met elke andere grote band uit het verleden.

Moet inderdaad niet moeilijk zijn. Die schijfjes zijn met bergen tegelijk gebakken, destijds.

Meestal moet je in Japan zijn voor die geremasterde versies

Van Crazy world is wel een deluxe edition uitgebracht zag ik. Maar ja, die valt dan weer net buiten de periode '79 t/m '88

Van Black-out is vorig jaar nog een SACD uitgebracht. Op Savage amusement na kun je alle cd's nog bestellen bij je lokale platenboer (8-10 euro) maar geen remasters inderdaad.

Mijn smeekbede is gehoord! Alle classic albums van Taken By Force t/m Savage Amusement worden deluxe uitgebreide edities uitgebracht, compleet met demo opnamen en DVDs

Ter ere van het 50 jarig bestaan waarbij de eerste 7 (!) jaar geen noot op plaat is verschenen. Dus de naam bestaat al 50 jaar, de muziek echter... is ook al wel oud eigenlijk haha.
Tourtje erbij en het pensioenfonds is weer aangevuld. Het is ze gegund overigens.

Bij dit album ben ik even afgehaakt bij de Scorpions.
Men wandelde steeds meer van het goede hardrocksongspad af.
Nee, dan nog liever de heel oude Scorpions, zelfs met Uli Jon Roth, zoals Speedy's Coming. Wat een strot had Meine daar toen.

Dankzij Love at First Sting werden de Scorpions een succesvol exportprodukt in het rijtje Mercedes-Benz en Miele. Dat gaat lekker, moeten ze gedacht hebben; laten we nog 'ns zo'n plaat maken. En dat is met Savage Amusement goed gelukt. Don't stop at the top (veelzeggende titel!) klinkt als een remake van Bad Boys Running Wild. Verder zijn de nummers van een degelijke gründlichkeit. Dankzij mijn inspanning -een handgeschreven brief- draaide Henk Westbroek nog een track van deze plaat in het onvolprezen Vara's vuurwerk.

!!

Na al die tijd dan eindelijk in huis! Een mooie dikke digipak van een stof die fijn aanvoelt. CD met vele demo's aan bonusmateriaal en natuurlijk The Who-cover "I Can't Explain", die uit dezelfde periode komt. Het remasterwerk is dit maal heel goed gedaan, niet zoals in de mislukte pogingen begin dit millenium. De demo's zijn mijns inziens terecht niet op het album gekomen, aangezien ze toch wel een tandje minder zijn, maar uiteraard kennen we "Edge of Time" en "Dancing in the Moonlight" al omdat ze later alsnog zijn uitgebracht (en verbeterd/afgemaakt). Heel leuke hebbedingetjes zijn het wel. Het geheel komt met een DVD, waar Rudolf Schenker, Klaus Meine, Matthias Jabs, en ook Herman Rarebell terugblikken naar de periode waarin het album is gemaakt. Het meeste kennen we wellicht al uit eerdere interviews, maar dat dit album kapot geproduceerd is straalt er ook wel een beetje vanaf. De DVD kent ook de videoclips uit die tijd en het concert een documentaire over hoe de band naar de Sovjet Unie was gereisd en hoe ze dat is bevallen.

Het heeft even geduurd voor ik dit album origineel in huis had, maar het wachten is het absoluut waard geweest. Hele mooie uitgave. Ik ben geneigd om de overige jubileum-uitgaven ook in huis te halen. Albums als Love At First Sting en Blackout hebben zelfs nog een extra schijfje erbij.

Klinkt erg aanlokkelijk! Het origineel heb ik al (cd) .....maaaaar zo'n jubileum uitgave klinkt ook niet gek! Zo te lezen zit er wel erg veel extra's bij.

Ik heb ze ook al zien liggen. Als je Taken by Force koopt is dat met de hoes die nog voor het verschijnen gecensureerd werd.

Mooie uitgaven, maar al die extra's boeien me eigenlijk niet zo.

Gestoken door de schorpioen blijkt mijn kritiek bij dit album grotendeels te sneuvelen. Eigenlijk alleen maar sterke nummers. Wel ietwat zoet soms. De ballads vind ik op het randje. Maar daar tegenover staan ook stevige rockers zoals We Let It Rock en Love on the Run. Het gitaarwerk is als vanouds om van te smullen.

92/100

Leuke plaat , ver buiten mijn comfortzone weliswaar maar toch vermakelijk .Gitaren knallen prima en er zit een slimme productie op. Het is niet allemaal hosanna . De rustigere nummers zijn soms inwisselbaar ,maar als men knalt , knalt men lekker. Het moet nog wat groeien bij mij , maar ik zet in op 3 sterren

De eerste luisterbeurt gaf me weinig echte voldoening, maar het is toch een beetje gegroeid. Onder de laag suiker zitten namelijk nog steeds toch nog een hoop sterke rockers, waarbij vooral Meine's zang positief er uit springt. Een gedeelte van mijn eerdere kritiek blijft wel staan: de band klinkt hier steeds meer als een 'normale' band uit het tijdsbeeld (Def Leppard, maar dan gelukkig echt wel beduidend beter). De hoeveelheid keren dat een refrein herhaald wordt is echter wel te hoog, dit zorgt er toch voor dat ook leuke nummers als Media Overkill of Passion Rules The Game op een gegeven moment net te lang doorgaan.

De ballads zijn dit keer ook niet zo tof als op de vorige platen het geval was. Believe In Love vind ik zelfs een van de zwakkere afsluiters uit de voorlopige carrière . Nee, het zijn dit keer songs als We Let It Rock... You Let It Roll (Meine trekt hier zijn strot echt helemaal tot het maximale open!), Don't Stop At The Top, Every Minute Every Day en Love On The Run die het gemiddelde flink omhoog trekken. Geen verschrikkelijk album, maar wel de eerste die toch wat tegenvalt. De productie van de drums is ook echt niet fijn.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. Blackout
3. In Trance
4. Love At First Sting
5. Lovedrive
6. Animal Magnetism
7. Virgin Killer
8. Lonesome Crow
9. Fly To The Rainbow
10. Savage Amusement

Scorpions is een band die met de trends meelift. Dat hebben heel veel bands gedaan en ik zal ze het niet echt kwalijk nemen. Toch is het wel jammer, want de psychedelische rock/metal en later stadionrock past de Duitsers uitstekend. Ook late jaren tachtig popmetal doen de heren prima, maar ik haak hier wel echt af als fan. Petje af voor de Duitse degelijkheid, want overtroeft de meeste 'meelifters' met gemak. De meeste songs hebben op mij geen impact, al vind ik We Let It Rock ... You Let It Roll wel een tof nummer. De felheid en duister van dat nummer mis ik op dit album. Bon Jovi trucjes (praten via de gitaar) in Media Overkill kunnen me echt gestolen worden. Wat heb ik daar een hekel aan.

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Love At First Stong
6. Fly To The Rainbow
7. Lonesome Crow
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Savage Amusement

Ik was achttien toen dit album uitkwam en zat als fan al enkele jaren te wachten op nieuw materiaal. Tussen deze en de vorige zat vier jaar. Echt een eeuwigheid in die dagen. Dat het geluid nog gladder was geworden nam ik er maar bij. En Crazy World twee jaar later klonk alweer wat steviger.

Voor mij was het pas tijd om af te haken toen Face the Heat verscheen en Scorpions ook weer wat moest meeliften met de laatste trend; grunge. Ik vond bands als Pearl Jam, Screaming Trees en Nirvana een verademing maar voor hardrock/metal leek het de doodsteek. Gelukkig was het genre maar schijndood.

Zonder de nostalgie zou ik waarschijnlijk niet bereid zijn Savage Amusement veel aandacht te geven. En ik had het in de loop der jaren eigenlijk een beetje afgeschreven. Grootste struikelpunten, eindeloos herhaalde refreintjes en drums die klinken als kanonschoten, à la Def Leppard. Alleen als ik daar doorheen luister hoor ik een prima opvolger van Love at First Sting.

Heb die tijdspanne tussen Love at First Sting en Savage Amusement ook bewust meegemaakt en dat was, zeker voor die tijd, lang. Na een uitputtende wereldtournee gunde men zich alle tijd om aan een nieuw album te sleutelen, met voor de laatste keer Dieter Dierks als producer. Ik moet erg wennen aan die drumsound, maar wellicht is dat iets van de tijdsgeest van toen. Voor de rest vind ik het een subtiele productie, waar het geraffineerde spel van de muzikanten onderling goed te onderscheiden valt en het kalme, beheerste karakter van de plaat - in weerwil van de titel - staat me ook niet tegen. Tweemaal trekt men fel van leer, We Let It Rock ... You Let It Roll en mijn favoriet Love on the Run, en er is ruimte voor twee ballads, waarvan ik Walking on the Edge een goed doordacht nummer vind en Believe in Love daarentegen een tegenvaller. Wat er tussen zit valt prima te verteren en alhoewel ik Love at First Sting beter vind, is Savage Amusement een stilistisch logische en degelijke opvolger.

Weet niet meer bij welk radioprogramma het was, maar er werd reclame gemaakt dat ze bij hun twee nummers de primeur zouden hebben van de nieuwe Scorpions plaat. Countdown Café!? Geen idee meer, Adje van den Berg was er ook bij als ik het juist heb, daar toen ook voor het eerst een Mountain nummer (For Yasgur's Farm) gehoord, gezien Leslie West één van zijn grote helden was. Dat nummer heb ik trouwens grijs gedraaid de dagen erna. Want, mijn taperrecorder stond klaar... zal het bandje nog wel hebben ook.
De opener heb ik altijd wel heerlijk gevonden, "Rhythm Of Love" had teveel truckjes in het geluid. "Passion Rules The Game" was er één die ik altijd lekker hard zette, had iets mysterieus. Hetgeen wat me met deze plaat toen en nu nog in de weg zit, het is sonisch vrij volgepropt, maar (of misschien juist daardoor) mist het geluid dynamiek.
"Media Overkill" is een geweldig nummer, een experiment wat heel goed uitpakt. In interviews had ik toen ergens gelezen dat ze die richting in de toekomst meer wilden uitbouwen. Niet echt van gekomen. "Walking On The Edge" is een fraaie ballad, maar het geluid is stroperig... het nummer loopt daardoor echt wat vast.
"We Let It Rock... You Let It Roll" is een heerlijke rocker, "Every Minute Every Day" heeft wat rare hoge stemmetjes als back-up vocalen, maar is desalniettemin een goed nummer. "Love On The Run" is een geweldige beuker, de knaller van de plaat misschien wel. "Believe in Love" is werkeloos de tering zoet... en toch, ik vind het een fraai nummer.
Dieter Dierks heeft heel erg zijn best gedaan om van deze plaat zijn Hysteria te maken, het album klinkt ook als een klok, met name de stem van Klaus komt heel erg tot zijn recht, maar de drums liggen er te dik bovenop en bij de ritmegitaren lijkt er juist een demper op te zitten. Jammer toch, de nummers zijn te goed en hadden beter verdiend. Deze plaat had een echte knaller kunnen worden, klinkt nu net wat te geforceerd.
Wel weer een geweldige hoes trouwens...

MetalMike Countdown Café had m.i. idd. die primeur met Don't Stop at the Top en Rhythm of Love. Onlangs de 12" maxi-single van Passion Rules the Game met Every Minute Every Day en Is There Anybody There? (van Lovedrive) op de B-kant aangeschaft. Schiet je buiten de klaphoes weinig mee op maar benadrukt de klasse van Passion Rules the Game en Every Minute Every Day is als minste albumtrack van Savage Amusement zo raar nog niet. De glad gepolijste lijn van Love at First Sting werd doorgetrokken met een meer verfijnde productie en gevarieerd songmateriaal. Love on the Run is de grote klapper waar door menig rocker wellicht reikhalzend naar uitgekeken werd, al kan ik zoiets vernuftigs als Walking on the Edge ook zeer waarderen.

Ook ik vind dit album nog niet zo slecht. Nee het is geen absolute topper zoals lovedrive, blackout en love at first thing, maar kan hier nog wel met plezier naar luisteren. Don’t stop at the top, rhythm of love, passion rules the game,we let it rock,love on the run en de ballad believe in love vind ik prima nummers. De rest vind ik ook wat minder, vooral tijdens media overkill wat Ruud hierboven ook zegt vind ik vreselijk met die bon jovi geluiden

Ik hoor en lees dat commentaar wel meer, maar het is gewoon een talkbox. Bon Jovi heeft dat echt niet uitgevonden of groot gemaakt. Wordt af en aan best vaak gebruikt in de rock muziek, helemaal in de jaren 70 en 80. Trouwens Scorpions gebruikte het al eerder in "The Zoo".

MetalMike klopt hoor wat je zeg, heb het misschien en beetje verkeerd neergezet Peter Frampton gebruikte het al in de jaren 70. Maar doelde er meer op, dat ze het op dezelfde irritante wijze doen als Bon Jovi(vind ik) en allebei jaren 80 vandaar die link. Maar Bon Jovi heeft t zeker niet uitgevonden nee

Wel meer artiesten hoor, maar ja uiteraard een ieder zijn eigen mening, Jovi deed niet veel meer dan "oehwahawahoe" vind ikzelf (voor ik zover het me nu herinner). Deden ze wel heel catchy btw.