Scorpions - Savage Amusement (1988)

Dit album is absoluut minder slecht dan menigeen denkt. Geen enkele echte uitschieters, niet naar boven en niet naar beneden. Wel 9 songs van een hoog gehalte, met wederom een prachtige ballade, dit keer in de vorm van Believe in Love.

Maar mijn mening een wat zoutloos album van de Scorpions. Staan wel wat mooie nummers op zoals Rhythm of Love of Passion Rules the Game. Maar dat speciale wat de voorgaande albums wel hadden is hier helaas weg.

De eerste studioplaat sinds Love at the first thing. Wat teleurstellend. Savage amusement was de zwakste lp tot dan toe. Het is wat kalmpjes allemaal. Love on the run is de enige echte opleving.

Het probleem met dit album is vooral dat men echt ongelofelijk overdrijft met het herhalen van refreintjes. Alsof men heeft gedacht dat het pas goed zou zijn als het ook bij de allergrootste debielen van de eerste keer blijft hangen.

Matig album met voor mij maar 3 gave nummers; Believe in love, Love on the run en Rhythm of love. De rest raakt me totaal niet.

Hoe gek het ook klinkt, maar Savage Amusement kan ik keer op keer blijven luisteren zonder er moe van te worden. De heren hebben na het uiterst saaie Love At First Sting een wat rustiger en gepolijster album afgeleverd. De synthesizers zijn dominanter dan normaal en de rockers komen productie-technisch gezien niet uit de verf. Maar toch heeft het iets... iets dat mij telkens weer pakt. De melodieën zijn toch zeker zeer mooi en dat is misschien wel het belangrijkste. Mijn favorieten zijn Don't Stop At The Top, Media Overkill, We Let It Rock... ...You Let It Roll en natuurlijk het magische Believe In Love.

Dat klinkt inderdaad gek. Te gek voor woorden zelfs gezien je reactie bij het vorige album. Op Savage Amusement gaat het namelijk nog wel een heel grote stap verder. Aalgladde meezingers, met de daarvoor nodige eindeloos herhaalde refreintjes.

Helemaal mee eens!

Nee, serieus. Don't Stop At The Top vind ik bijvoorbeeld al een veel beter nummer dan Bad Boys Running Wild, en het zijn niet dezelfde soort nummers. Als je alle nummers hier langs gaat, en ze dan naast LAFS legt, dan zie je duidelijke verschillen. Hier staat geen Rock You Like A Hurricane op of een The Same Thrill. In plaats van dat soort nummers krijgen we We Let It Rock... You Let It Roll en Every Minute, Every Day. Verder kan ik ook zo zeggen dat ik Believe In Love mooier vind dan het doodgedraaide Still Loving You, en zo kan ik nog even verder gaan.

Twee platen in inderdaad dezelfde stijl, maar deze spreekt mij gewoon een stuk meer aan.

En waarom ook niet. Het te gek voor woorden is niet dat je dit album beter vindt, maar zit er natuurlijk in dat je Love at First Sting afkraakt op zogenaamd objectieve criteria die voor dit album nog meer gelden.

Pardon??? Dat meen je toch niet echt hoop ik?

Waarom vergelijk je ze dan met elkaar als ik vragen mag?

Waarom niet? Gewoon een kwestie van persoonlijke smaak.

Die vergelijkingen tussen nummers zeggen echter niks over dat er iets mis zou zijn met Love at First Sting dat hier dan niet het geval is.

Nee klopt. Ik kan me er alleen niks bij voorstellen...

Ik heb het album gisteren nog eens gedraaid en het is nog wat minder dan ik dacht. Hier en daar een nummer dat redelijk om aan te horen is, maar écht goed vind ik het nergens. Dat we hier destijds vier jaar op hadden moeten wachten maakte de teleurstelling nog groter.

Jawel.


Omdat het de openers zijn van de platen in kwestie.



In muziek is niets objectief, en dus ook mijn uitspraken niet. Ik uit enkel mijn mening en probeer die te onderbouwen met argumenten. Laten we dus ook niet gaan discussiëren met het idee dat 1 van ons de absolute waarheid kent.

Ik vind LAFS werkelijk een draak, en Savage Amusement niet, en als je mijn "objectieve criteria" van LAFS hier legt dan is er toch een groot verschil. Ten eerste kent deze plaat geen doodgedraaide klassiekers; en ten tweede wordt hier veel synthesizer werk aan toegevoegd; of in ieder geval iets in die richting. Dit is de Turbo van de Scorpions, en LAFS is meer de British Steel van de Scorpions. Snap je wat ik bedoel? En natuurlijk, er zijn overeenkomsten, maar gelukkig nog genoeg verschillen.

Bovendien heb ik altijd een zwak gehad voor ondergewaardeerde LPs...

Savage Amusement heeft voor mij ook wel amusementswaarde. Maar niet zo wild als de titel het doet vermoeden. Het album is nog een tikkie gladder dan Love At First Sting en qua songmateriaal vind ik het ook iets minder. Media Overkill en Passion Rules The Game zijn uitstekende rockers terwijl Rythm Of Love en Believe In Love op prima wijze de rustigere kant van de band vertegenwoordiger. Echte uitschieters zoals Rock You Like A Hurricane kent het album niet. Daardoor krijgt het album wel een beetje een kabbelgehalte. Toch is het kwalitatief allemaal best te pruimen. Het is alleen dat de band betere platen heeft uitgebracht.

?

Ik wijs alleen even op je dubbelzinnige manier van onderbouwen. Love at First Sting breek je onder andere af omdat ze daarmee volgens jou hun imago van jaren 80 hair-band definitief bevestigen maar de herbevestiging, zelfs in de overtreffende trap, die Savage Amusement daar vier jaar later van was, reken je niet aan.

Een beetje serieus blijven.

Wie zegt dat dit album ondergewaardeerd wordt? Misschien wordt het wel overgewaardeerd. Door jou bijvoorbeeld.

Ik heb vrij weinig zin nog om mijn mening verder te gaan verdedigen tegen jou. Hier dan ook mijn laatste woord erover.

JA, de plaat is ondergewaardeerd. Op het Scorpions forum zijn ze niet al te positief erover en ook de heren zelf spelen tegenwoordig nauwelijks nummers van deze plaat live.

JA, ze zijn hier zeker bezig jaren 80 hair-muziek te maken.

OK, het is misschien een beetje flauw om te zeggen dat LAFS slecht is juist omdat het een jaren 80 hair-plaat is. Maar dat heb ik volgens mij ook niet gezegd, en indien wel, nooit zo bedoeld. Hair-muziek is opzich natuurlijk nooit slecht. Maar de uitvoering op LAFS vind ik slechter dan op SA. Nu tevreden?

Ik ben niet ontevreden geweest. Maar ik blijf het wel wat oneens.

Zo stel je voor om niet te gaan discussiëren met het idee dat 1 van ons de absolute waarheid kent, maar ben je er wel erg stellig in dat deze plaat ondergewaardeerd is. Omdat men er niet positief over is, omdat men er live nog nauwelijks nummers van speelt. Ik zie daar geen onderwaardering in, maar gewoon de erkenning dat het plaatje niet veel soeps is.

Dat heb ik over het algemeen ook wel, ben ik door de jaren heen achtergekomen, maar bij dit album dus helemaal niet! De hoes vind ik trouwens wel gaaf. Zoals velen van de Scorpions.

Pop-encyclopedie schreef: De groep laat zich door het succes niet van de wijs brengen, maar sleutelt nog rustig maandenlang door aan Savage Amusement, waarop de Scorpions beter dan op willekeurig welke voorafgaande elpee de juiste balans weten te bewerkstelligen tussen de zang van Klaus Meine, het gitaarwerk van Mathias Jabs, het constant van hoog gehalte zijnde songmateriaal en de uitgebalanceerde produktie van Dieter Dierks.

De Aardschok gaf er een rating van 6,5 aan en vond nummers 6 & 8 de besten.

Countdown cafe draaide destijds de eerste twee nummers en de openbare bibliotheek kocht het album aan. Vond het zo gek nog niet maar de kritiek van oudere famillie weegde zwaar. LAFS had destijds wel impact op een paar scholieren, ben ermee groot geworden. Dat is het verschil. SA raakte ondergesneeuwd door fanatieke belangstelling in het hardere genre. Eigenlijk liggen de Scorpions vanaf dit album continu onder vuur door sommige conservatieve fans. Toch ben ik van mening dat als ik ergens geld voor neertel dat ook mag bekritiseren. Aan de Scorpions stel ik geen hoge eisen; om een paar goede nummers is het me de moeite al waard. Van dit album zijn Love on the Run en Walking on the Edge de knallers.

De bandfoto's op de lp's vanaf Blackout tot dit album bekijken kan veelzeggend zijn. Eerst is daar nog een woeste live opname te zien. Rudolf Schenker kronkelt over de grond en lijkt wel model te hebben gestaan voor het gezicht op de hoes.
Op Love at First Sting lopen de jongens gehuld in leder als over de catwalk de kijker in, maar toch nog een stijlvolle zwart/wit foto.
In '88 niet langer verborgen op de binnenhoes. De hele achterkant wordt benut om de band een gezicht te geven, gestyleerd in zo'n dikke zoete stroopsaus dat het wassen beelden zouden kunnen zijn. En dat levende gevoel lijkt ook uit de muziek te zijn weggepoetst. Hoewel er best aardige nummers op staan zijn die niets in vergelijking met de krakers van weleer.

Na Black Out en Love at .. misschien eerst wel een tegenvallend album, maar ik zet het nog steeds wel eens op. Love on the Run lekker stevig/snel......Zelfs Aardschok zit er weleens naast B.Robertson !

Het laatste goede album van Scorpions en de matige reacties heb ik nooit begrepen. Het is inderdaad wat gepolijster dan het vorige werk maar echt zwakke broeders heb ik sinds 1988 nog steeds niet kunnen ontdekken. Vind de hoes ook erg mooi. Waar ik meestal halverwege afhaak bij het latere werk kan ik deze zonder problemen uithoren.

In mijn AMH (6/88) heeft hij zelfs maar een 6. Maar dat zegt niet alles natuurlijk. Op dezelfde pagina krijgt Vinnie Vincent Invasion een 8 en Schizophrenia van Sepultura maar een 7.

De quoteringen in AHM zijn inderdaad vaak weinigzeggend. Maar in de gevallen Savage Amusement en Vinnie Vincent Invasion kan ik mij er zeker in vinden.

Inderdaad kun je niet blind gaan op de aardschok recensies heb me in de afgelopen 30 jaar regelmatig een kat in de zak gekocht. Smaken verschillen nu eenmaal.

De waardering van de AMH viel dus lager uit dan ik mij herinnerde. Ik kan me er ook wel in vinden.

Ben het wel eens met die waarderingen in de AMH. Savage amusement verdiend mijns inziens ook absoluut niet meer dan een 6. Vinnie Vincent een 8 is een tikkie aan de hoge kant maar ik kan er wel mee leven. En een 7 voor Schizophrenia is toch ook terecht? Zo goed is dat album ook weer niet vind ik.