Scorpions - Savage Amusement (1988)

Waarschijnlijk ben ik een van de enige die dit album enorm kan waarderen (alhoewel 3,40 gemiddeld toch vrij hoog is) Wat een heerlijke meezingers!! aanstekelijke deuntjes en heerlijke zangpartijen van Herr Klaus. Hard rock kan je deze plaat trouwens niet noemen, eigenlijk niet eens rock. Stevige pop zou meer op z'n plaats zijn.

De eerste luisterbeurt gaf me weinig echte voldoening, maar het is toch een beetje gegroeid. Onder de laag suiker zitten namelijk nog steeds toch nog een hoop sterke rockers, waarbij vooral Meine's zang positief er uit springt. Een gedeelte van mijn eerdere kritiek blijft wel staan: de band klinkt hier steeds meer als een 'normale' band uit het tijdsbeeld (Def Leppard, maar dan gelukkig echt wel beduidend beter). De hoeveelheid keren dat een refrein herhaald wordt is echter wel te hoog, dit zorgt er toch voor dat ook leuke nummers als Media Overkill of Passion Rules The Game op een gegeven moment net te lang doorgaan.

De ballads zijn dit keer ook niet zo tof als op de vorige platen het geval was. Believe In Love vind ik zelfs een van de zwakkere afsluiters uit de voorlopige carrière . Nee, het zijn dit keer songs als We Let It Rock... You Let It Roll (Meine trekt hier zijn strot echt helemaal tot het maximale open!), Don't Stop At The Top, Every Minute Every Day en Love On The Run die het gemiddelde flink omhoog trekken. Geen verschrikkelijk album, maar wel de eerste die toch wat tegenvalt. De productie van de drums is ook echt niet fijn.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. Blackout
3. In Trance
4. Love At First Sting
5. Lovedrive
6. Animal Magnetism
7. Virgin Killer
8. Lonesome Crow
9. Fly To The Rainbow
10. Savage Amusement

Scorpions is een band die met de trends meelift. Dat hebben heel veel bands gedaan en ik zal ze het niet echt kwalijk nemen. Toch is het wel jammer, want de psychedelische rock/metal en later stadionrock past de Duitsers uitstekend. Ook late jaren tachtig popmetal doen de heren prima, maar ik haak hier wel echt af als fan. Petje af voor de Duitse degelijkheid, want overtroeft de meeste 'meelifters' met gemak. De meeste songs hebben op mij geen impact, al vind ik We Let It Rock ... You Let It Roll wel een tof nummer. De felheid en duister van dat nummer mis ik op dit album. Bon Jovi trucjes (praten via de gitaar) in Media Overkill kunnen me echt gestolen worden. Wat heb ik daar een hekel aan.

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Love At First Stong
6. Fly To The Rainbow
7. Lonesome Crow
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Savage Amusement

Toen ik Scorpions in 1978 voor het eerst hoorde, waren ze met Tokyo Tapes wild en gevaarlijk. Met de daarop vier volgende studioalbums bleef dat avontuurlijke gevoel, met Savage Amusement was de koek echter op.
Wel is de plaat allememachies lekker geproduceerd en zijn de liedjes op zich okay. Maar inmiddels vond ik het te veilig, te braaf: in 1988 zat ik er anders in dan acht jaar eerder.
Don't Stop at the Top is niet de gedroomde albumopener maar wel een prima nummer en verder sprongen We Let it Rock en Love on the Run boven het veilige midden uit met hun puntige riffs.

Bij de extra's zit het instrumentale Fast and Furious, dat indertijd niet de plaat haalde: ze rockten dus echt nog wel!

De groep uit Hannover was inmiddels salonfähig voor een veel breder poppubliek, zo was overduidelijk. Ik gunde het hen wel, maar om nou met de meute mee te juichen?