DeWolff - Orchards / Lupine (2011)

DeWolff, misschien wel een van de beste Nederlandse bands die er nu rondlopen. Een trio wat geen bassist heeft en een toetsenist heeft die op Hammond orgel speelt, een instrument wat vooral in de jaren ´70 gebruikt werd. Ze zijn 2 keer bij De Wereld Draait Door geweest en hebben al een EP en een debuutalbum uit. De EP bestond uit heerlijke 70´s Rock die ik niet meer zo goed had gehoord sinds het debuut van Wolfmother. Het debuutalbum Strange Fruits and Undiscovered Plants heeft dit ook, maar het nummer Silver Lovemachine sprong er toch uit. Een heel mysterieus nummer van 10 minuten lang met een psychedelische vibe.

En nu is Orchards/Lupine er. Wat was ik hier benieuwd naar. Ik heb heel vaak bij bands dat het tweede album minder is, maar dat is bij DeWolff niet. Wat een verrassing! Ze hebben niet voor de makkelijke weg gekozen, ze zouden bijvoorbeeld bijna hetzelfde album kunnen maken, maar dit doen ze gelukkig niet. Silver Lovemachine was een beetje een voorproefje op wat komen ging want opener Diamonds komt niet zo hard erin als Mountain van het debuutalbum Strange Fruits and Undiscovered Plants maar wat een heerlijk nummer is dit. Een heel psychedelische en mysterieuze sfeer hangt er om dit nummer. Zo zijn er meer nummers die dit sfeertje hebben, bijvoorbeeld Everything Everywhere die vanwege een aparte akkoordenopvolging toch 7 minuten lang blijft boeien. Ze gaan op dit album ook meer de folky kant uit en hoor je ook keyboardgeluiden die klinken als Mellotrons. Op de nummers Higher Than The Sun en afsluiter Poison kun je dit heel goed horen. Maar ze rocken er ook nog steeds op los, ze doen het zelfs als nooit tevoren op The Pistol, wauw! De toetsenist Robin Piso gaat echt los op dit nummer.

Kijk, zo volg je een debuutalbum op. Een compleet ander album dan Strange Fruits and Undiscovered Plants en ook beter. De nummers zijn veel meer uitgesponnen zonder dat het vervelend wordt. Dit kan wel eens een van de betere albums uit 2011 worden.

heh een nieuwe plaat van the doors, oh nee van alquin bedoel ik, of toch niet, het is de nieuwste van dewolff , wat een geweldige plaat , gelukkig blijk er uit nederland toch echt talent te komen. i.p.v. gehypte/gecommercialiseerde nikszeggende zingende lappenpoppen voor het voetlicht te laten treden wil ik pleiten voor het in de hemel prijzen van deze jongens.

Nadat ik na lange tijd overstag was gegaan om vervolgens te concluderen dat de band weliswaar jong is maar zeker geen slecht debuut afleverde was het bij Orchards / Lupine andere koek: 'ha leuk, DeWolff, kijken of ze inderdaad vooruit zijn gegaan'. En daar hoopte ik op en eigenlijk verwachtte ik dat ook. Dit gezelschap moet iets in z'n mars hebben leek me.

Zetten ze me daar met opener Diamonds toch maar mooi gelijk een zeer spannend nummer neer. Helemaal niet meer zo retro als de pest en te herleiden naar de bekende wegen. Natuurlijk, dit heeft ook een oud geluid, maar tegelijkertijd voegen ze hier iets aan toe. Iets van zichzelf lijkt het wel. Dit smaakt gelijk al naar meer en doet hopen op de vooruitgang die ik voor mogelijk hield na het debuut.
Evil and the Midnight Sun laat meer het geluid horen dat we van ze kennen: het orgel weer prominent aanwezig. Zompig rockend, lijzig en tegelijkertijd toch redelijk luchtig gehouden waardoor het nummer ruimte heeft om te kunnen ademen. Broodnodig om het interessant te houden. Wel weer behoorlijk terug naar lang vervlogen tijden.
Dat het ook nu niet kort, kort, kort is bewijst Everything Everywhere, die met z'n ruime 7 minuten toch weer lekker lang doorgaat, een beetje inherent aan de stijl toch wel. Wat nu wel een plus genoemd kan worden is dat het voor afwisseling zorgt door de rustiger koers die het vaart.
Ah, als we het dan over kort hebben is daar Who Are You or the Magnificence of Loving a Million Strangers, een kort psychedelisch rocknummertje. Niet al te opvallend tot nu toe eerlijk gezegd. Dat is Love in C Minor wat meer door het intro in licht Indiase stijl. Verder een prima rocknummer, maar ook niet meer dan dat.
Het luchtiger Higher Than the Sun vind ik dan toch weer een fijne afwisseling en dat kan over het geheel genomen gezien worden als een pré van dit nieuwe album: het is allemaal wat speelser en afwisselender zonder dat het aan kwaliteit inboet.
Pick Your Bones Out of the Water is een nummer dat ook op het debuut had kunnen staan. Niet de vernieuwender weg waar ik een beetje op gehoopt had maar desalnietemin een lekker stevige rocker in oude stijl en dat gaat ook op voor Seashell Woman die ik de eerste minuten iets te langdradig vind. Gelukkig verandert dat tegen het einde waardoor ik toch nog kan concluderen te maken te hebben met een uitstekend nummer.
Fever heeft wederom wat luchtiger trekjes en dat past de band uitstekend.
Het langste nummer van het debuut is denk ik mijn favoriet van dat album en of The Pistol van dit album dat gaat worden moet de tijd leren. Laat ik in elk geval zeggen dat het orgel op deze track weer zeer aangenaam overkomt waardoor het nummer je helemaal opzuigt.
Met Poison leveren ze een psychedelisch einde aan dit album. Niet zwaar rockend, maar wel degelijk pakkend.

Het hoeft geen nadruk te krijgen dat we ook nu weer niet veel nieuws te horen krijgen. Alles is al eens gedaan en ongetwijfeld beter. Zitten we anno nu nog te wachten op dit soort bandjes? Ja, waarom niet? De nog jonge mannen laten horen met hart en ziel te spelen en dan kan het mij niet schelen dat we dingen voorgeschoteld krijgen die we al eerder hoorden.
Over het algemeen genomen denk ik dat ze met deze tweede een gevarieerder album gemaakt hebben. Ik had de hoop op misschien ietwat radicalere nieuwe wegen, maar die zijn uitgebleven. Aan de andere kant is dat misschien maar goed ook. Beter stapje voor stapje en wederom kwaliteit dan een gedrocht afleveren en afgaan met die verdomde tweede om bij de derde vervolgens met een fletse kopie van dat succesdebuut te gaan komen. Laat ze elk album maar een klein beetje nieuwe dingen toevoegen in wat voor vorm dan ook. Hopelijk krijgen we in de toekomst dan een keer een meesterwerk. Ze hebben nog alle tijd en op Orchards / Lupine mogen ze dan in elk geval best trots wezen.

Top plaat!!!!
Dewolff verkondigen vaak dat de LP dé muziekdrager is. Daar sluit ik me bij aan. Het analoge geluid van de LP zorgt ervoor dat je het gevoel krijgt dat de band in je kamer staat en bij Dewolff is dat zeker een aangenaam gevoel. Kant A, ofwel Orchards, is de psychedelische kant, en op die manier laat de band weten dat ze beschikken over creatieve kwaliteiten, en meester zijn van hun instrumenten. Ze verkennen terrein waar Dewolff nog niet was geweest. de nummers op kant B (Lupine) klinken zoals 'ouds'. Lekkere bluesrock zoals we van de band gewend zijn. Hoogtepunt van de plaat is het nummer 'The pistol', met gewelidig gitaarwerk.

Erg mooie plaat is dit. Er zit genoeg afwisseling in de songs; het wordt eigenlijk nooit saai. Toch een opmerkelijke prestatie van deze drie jonge Nederlanders, want de muziek die ze spelen leunt aan tegen de late sixties-early seventies blues/psychedelische rock van The Doors, Led Zeppelin, noem maar op. Een ontgonnen genre, dat echter al decennia ergens in een hoekje ligt. DeWolff vestigt de aandacht op die grote groepen van weleer, en brengt hiermee toch wel een meer dan degelijk eerbetoon. Qua originaliteit is het misschien niet geweldig, maar de leden van DeWolff weten hoe ze muziek moeten maken. 'Pick Your Bones Out Of The Water' doet me sterk denken aan Deep Purple, een soortgelijke drive hebben ze in die song gesmokkeld. De prijsnummers zijn opener 'Diamonds', dat meteen flink rockt; 'Everything Everywhere', met een geweldige gitaarsolo en 'The Pistol', het langste nummer van de plaat.

De manier waarop ze spelen, klinkt ook gewoon zo vertrouwd dat je dit wel goed moet vinden. Dat heeft natuurlijk te maken met nostalgie, veel mensen die jong waren in de sixties/seventies, zullen dit geweldig voelen, omdat het hen doet terugdenken aan die prachtige tijd. Ik ben 21 jaar, dus voor mij gaat die vlieger niet op. Maar toch klinkt het gewoon zo vertrouwd. Misschien ook omdat ik fan ben van The Doors, en andere bands van toen die dit soort muziek maakten, ook wel kan waarderen. Maar je gaat je bijna op je gemak voelen door de manier waarop ze spelen. Virtuoos zonder pretentieus te worden. Zoals 'The Pistol' zich ontwikkelt, dat durf ik vrij geniaal te noemen! Een psychedelische draaikolk waar je zonder pardon mee wordt ingezogen.

Tekstueel weet ik het niet zo goed, niet echt op gelet. Ga ik een volgende keer misschien wel eens doen, maar bij dit soort muziek is het vooral de muziek die me interesseert. Al moet ik daarbij de kanttekening maken dat de grote dichter Jim Morrison de uitzondering op de regel is, maar goed. Morrison was dan ook op heel veel vlakken een uitzondering op de regel.

Geweldige plaat dus! Welverdiende 4 sterren.

Geweldig album. Altijd lastig om een album wat zo goed werd ontvangen als Strange Fruits & Undiscovered Plants te evenaren, maar het is ze zeker gelukt.

Het is wel een erg andere plaat dan hun eerste. Waar de eerste nog iets meer voor wat straightforward jaren '70 hardrock ging, zijn ze met deze de psychedelische kant opgegaan. Desalniettemin blijft het wel typisch DeWolff. Dat vind ik mooi: toch wel vernieuwen maar wel je eigen sound behouden.

Er staan een paar lekkere catchy nummers op, zoals Evil and the Midnight Sun en Pick Your Bones Out of the Water. Daar tegenover staan wel de iets langere nummers met mooie, lange, instrumentale stukken. Persoonlijk kan ik hier net zoveel, zo niet meer, van genieten. Vooral Everything Everywhere vind ik geweldig maar The Pistol slaat alles. Dat nummer heeft alles. Een heerlijke opening, een heerlijk lange gitaarsolo en een fantastische Hammond-solo. Het is zonder meer mijn favoriet van DeWolff.

Een heerlijk album dus. *4,0

"Orchards/Lupine" grijpt terug naar de psychedelische rock en blues van de jaren 60 en 70. Deze jonge gasten doen de muziekgeschiedenis herleven. DeWolff laat duidelijk horen door wie ze zijn beïnvloedt en laten een heerlijk groovend en meeslepend geluid horen op "Orchards/Lupine". Albumopener "Diamonds" zet direct de toon. Hypnotiserende ritmes zorgen ervoor dat je meegevoerd wordt op de trip die dit album bewerkstelligt. De hoogtepunten vind ik persoonlijk de lange opgerekte nummers. Tracks als "Everything Everywhere" (fantastische gitaarsolo overigens) en "The Pistol" zorgen voor een jamachtige vibe waar je door gegrepen wordt. De andere, wat kortere nummers, zijn overigens ook bijzonder fijn. Ik ben niet helemaal weg van de vocalen, maar het stoort me ook nergens. De muziek en de klanken is waar het om draait op "Orchards/Lupine". Met slechts een ronkend orgel, meeslepende hypnotiserende gitaren en groovende drums neemt DeWolff je mee op een reisje door de muziekgeschiedenis. Behoorlijk knap van de toekomstige generatie.