menu

Al Stewart - Time Passages (1978)

mijn stem
3,74 (78)
78 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: RCA

  1. Time Passages (6:42)
  2. Valentina Way (4:04)
  3. Life in Dark Water (5:49)
  4. A Man for All Seasons (5:50)
  5. Almost Lucy (3:44)
  6. Palace of Versailles (5:20)
  7. Timeless Skies (3:36)
  8. Song on the Radio (6:22)
  9. End of the Day (3:10)
totale tijdsduur: 44:37
zoeken in:
avatar van Mssr Renard
4,5
Al Stewart, de schotse minstreel, heeft iets met tijd (Time Passages, Year of the Cat, Modern Times, Past, Present & Future, Last Days of the Century). Het is iets wat mij is opgevallen, en verder is het niet erg relevant.

Deze plaat is wat meer Amerikaanse plaat, vind ik. Het heeft een beetje een West-Coast sound, maar toch is het een Alan Parsons-plaat wederom. Het is dan wel in Los Angeles opgenomen, wat misschien verklaart dat er toch wat meer Amerikaanse invloeden te horen zijn.

Het heeft dus wat minder dat Britse folkgeluid van de voorgaande platen. Verder volgt het wel een beetje hetzelfde stramien van de voorgaande plaat, zo is de leadsingle een song met een hoofdrol voor de saxofoon (wederom gespeeld door Phil Kenzie), en begint het nummer met een piano (een kopie bijna van Year of the Cat). Ook het ritme is hetzelfde.
Nu ja, jezelf kopieren is niet erg, want het resultaat mag er wezen.

Wat ook wel leuk is aan zowel Year of the Cat als de twee singles van Time Passages, is dat de album versies een dikke zes minuten klokken, maar de single-versies maar rond de vier minuten, waardoor het radio-minnend publiek maar een fractie van de complete song hebben gehoord.

Los van de twee leadsingles (Time Passages en Song on the Radio) heeft deze plaat nog een aantal mooie schatten. Ik noem dan met name het duistere en mysterieuze Life in Dark Water (wat een vervolg lijkt te zijn op het eerdere Dark and Rolling Sea), het eveneens dromerige Palace of Versailles en het prachtige, jazzy End of the Day. Het zijn dan toch altijd de mysterieuze en dromerige songs waar Al in excelleert.

De enige song die ik echt niet zo heel leuk vind, is de gooi naar een metal-song Valentina Way. Goed gedrumd door Porcaro, maar laat rock maar over aan de echte rockers. Dit is best slappe hap en Al's stem past niet bij hardrock.
(noot: op 24 carrots wordt dan wel overtuigender gerockt).

Door de misser Valentina Way en de wat gezapige Song on the Radio zal deze plaat nooit zo hoog scoren in mijn boekje als de voorgaande platen en de hierna komende laatste knaller 24 Carrots.
Toch valt ook deze plaat in de creatieve top-periode van hem.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:07 uur

geplaatst: vandaag om 13:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.