Pain of Salvation - Be (2004)

Ik heb eens een lange review geschreven over dit album, maar die heb ik niet meer. Dan maar wat korter...

Geweldig conceptalbum van Daniel Gildenlow en band over het ontstaan van god die de mensheid creert om zichzelf te begrijpen.

Ten eerste is het concept erg goed uitgewerkt, de muziek is zeer origineel en zit heel erg knap in elkaar, de productie en mix zijn erg goed. voor de rest verwijs ik je door naar deze review:http://www.lordsofmetal.nl/showreview.php?id=4483&lang=nl

Dit is inderdaad een geweldige plaat...
Zeker zijn 5 waard!!

Ik heb PAIN OF SALVATION pas leren kennen toen ze in het voorprogramma van Dream Theater speelden op hun World Turbulence tour. Dat optreden van Dream Theater toen in de Brielpoort in Deinze viel ongeloofelijk tegen.. maar o zo goed dat voorprogramma.. dat bleek dus Pain Of Salvation te zijn...
Ben toen daarna meteen hun werk gaan beluisteren.. en dat beviel me zeer

Zag ze ook dit jaar op een festivaletje in VLaanderen, deze keer als "headliner" en daar waren ze ook weer fantastisch..

Trouwens... tijd voor nieuw werk dacht ik zo!!!

ik ben benieuwd wat daniel gildenlow allemaal weer heeft bekokstoofd, begin 2006 komt er in ieder geval een nieuwe flower kings met hoogstwaarschijnlijk daniel gildenlow erbij.. die plaat moet je ook zeker in de gaten houden.

nieuw pain of salvation werk zal denk ik wat langer op zich laten wachten, misschien is het aankomende album eindelijk the perfect element part 2... .

Yes, ik ben blij. 11 stemmen en een gemiddelde van 4,40 voor deze geniale plaat!

Wat een prachtige muzikaal album is dit. Deze week aangeschaft op aanraden van gerespecteerde muziekliefhebbers. Gezien de complexiteit van het muziek heeft dit album veel luisterbeurten nodig. Desalniettemin een waardering van 4,0*. Ik sluit hogere waardering zeker niet uit!

Eerste waardering was 4,5 puur op het muzikale dan. Ik heb nu de laatste dagen ook naar de tekst zelf geluisterd en kan alleen maar concluderen, dat alleen een 5 voldoende is.

even copy-pasten van mijn blog:

Ik heb nu slechts twéé artikelen gepubliceerd op mijn nieuwe blog en toch waag ik me al aan het meest gepassioneerde, diepgravende en vooral lastigste artikel wat ik wil schrijven. Een complete beschouwing van het muzikale meesterwerk wat sinds enkele maanden na de release in 2004 op #1 van mijn compact disc lijst staat… Het album wat de grootste impact op mij heeft gemaakt, een album wat nog steeds evolueert naarmate ik zélf leer. En dat beangstigd me, ik denk niet dat ik over de capaciteiten beschik om de 70 minuten aan muziek compleet uit de doeken te doen, laat staan welke lap tekst er dan hieronder zal verschijnen.

Dus dat ga ik ook niet doen. Voor een totaalanalyse van het concept, lyrics en (literatuur) verwijzingen kan men terecht op www.painofsalvation.com/be

Maar waarom is de cd dan in mijn ogen het allerhoogst haalbare op muzikaal gebied? Instrumentaal is de cd prachtig maar niet perfect. Een doorsnee rock- en metalliefhebber zal zelfs de eerste luisterbeurt flink meten doorbijten om door de gesproken passages, gospel- en klassieke stukken heen te komen, welke bij nadere beschouwing perfect zijn verweven met het concept. En dat is een geval apart. Samengevat word de schepping van de wereld en de opkomst en aftakeling van het menselijk bestaan onderbedeeld in subcategorieën, zoals de instincten en het egocentrisme van de menselijke avatar en religieuze kwesties. En dat is nog maar de bovenlaag. Geen makkelijke kost maar wél een die mijn leven op zijn kop heeft gezet.

Ik had vóór de release van BE zelden een filosofie boek gelezen. Zelf maakte ik wél (mentale) notities en leerde van mijn omgeving waardoor de gedachtespinsels ongestructureerd in mijn grijze pudding bleven rondzweven, altijd op zoek naar verbintenissen en oorzaken. Veel van deze gedachtespinsels worden behandeld in Pain of Salvation’s grootste meesterwerk en fascineerde me vanaf het begin. Voor het eerst wist ik alles te structureren, maar dat leverde veel meer vragen op. Langzaam ben ik bezig om, met delen van “BE” zijn concept als basis, aanknopingspunten te vinden en langzaam de puzzelstukjes aan elkaar te verbinden. Na het lezen van Het Rijk Van De Schaarste (Hans Achterhuis, over het handelen van de mensheid naar schaarste en hoe dat ons hele leven bepaald) en de Troost van de Filosofie is mijn drang naar kennis drastisch toegenomen. Ik pas het zelfs toe op mijn opleiding waar ik stukken wetenschaps- en landschapsfilosofie toepas op vraagstukken die de inrichting en functies van een landschap oproepen. En steeds leer ik van “BE”, het hele plaatje wordt steeds tastbaarder, al kan filosofie ook grote depressies tot oorzaak hebben. Daarom lees ik naast werken van Schopenhauer en Nietze ook Spinoza. Om de balans te behouden.

Dit is de grootste rede waarom “BE” op mijn nummer één staat, al kan men zich afvragen of ik het niet beter als een boek kan beschouwen dan als muziek. Gelukkig is het muzikaal schitterend. De afwisseling, de vocale prestaties van Daniel Gildenlöw en gedetailleerde muziek zijn de kers op de taart. Het is een prestatie van formaat welke die titel door mijn persoonlijke connectie en toewijding verdient, alsmede de schitterende muziek. Eind dit jaar komt de band met het album Scarsick, en ik weet niet of ik bang moet zijn voor een teleurstelling of juist moet juichen. Dat zie ik dan wel weer. “BE” is een album welke ik over 30 jaar nog luister, net als ik mijn lievelingsboek dan ook nog eens zal lezen. En misschien wordt dat boek wel het boekje van “BE”.

Heb 'm nu twee keer "doorzwoegd". Een beetje teveel concept een beetje te weinig hoogtepunten is de conclusie. Maar toch, ik zie mijn openingsbod van 3,5* nog stijgen...

Tsja, "Be" is in mijn mening ook een van de mooiste platen ooit gemaakt. Allereerst verken je het instrumentale deel, dat vol verrassingen zit en bij vlagen perfect is. Maar het mooiste deel van dit album is wel de tekst. Dit had ik pas door na een paar keer luisteren. Het is zo mooi opgebouwd, er wordt een 'verhaal' verteld, en daar wil je niet mee stoppen met luisteren voor je het helemaal heb gehoord.

Dus op het eerste gezicht 4*, maar na 2 dagen al uitgegroeid tot een meer dan terechte 5*.

even vergeten erbij te zeggen en ik kan hem niet meer editen om de een of andere reden maar ach boeiend :

1e keer luisteren: "dat klinkt geinig, straks nog eens luisteren"
10e keer luisteren: "Wow die gasten hebben er echt over nagedacht, dit is echt meesterlijk!"
100e keer luisteren: "He dat had ik nog nooit opgemerkt! Dat maakt het alleen nog maar briljanter!"

Aldus mijn korte samenvatting over dit album (nummer 2-9 en 11-99 heb ik maar weggelaten anders werd dit wel een erg lange post )

De beste cd die ik tot nu toe heb gehoord

Weet iemand toevallig wat er op de radio wordt gezegd tijdens het stukje tussen Nauticus en Dea Pecuniae in??

De de site van PoS staat namelijk dat je hier op moet letten, vandaar dat ik benieuwd ben. Helaas kom ik er niet uit wat er precies gezegd word.

Lastige cd om te doorgronden. Ik ben nog bezig met een zoveelste luisterbeurt, maar vooralsnog zet ik op iets boven gemiddeld

Interview metmr. Money over de nieuwe technologiËn om jezelf in te vriezen en daarmee naar de toekomst te reizen

Geniale plaat. Wat hem van mijn top afhoud, is de luisterbaarheid. Eigenlijk het gebrek daaraan. Prachtige muziek die me ook echt wel diep raakt, het is alleen zo'n zit. Ik kom er heel moeilijk doorheen. Af en toe lukt het me, en ben ik blij dat ik hem weer eens opgezet heb. Vaak gebeurd dat echter niet. Toch een 4.5* voor een topalbum. Had ik er niet zoveel moeite mee, was dit zeker een 5* geweest.

Mijn eerste en vooralsnog enige kennismaking met Pain of Salvation, en ik moet zeggen: dat smaakt naar meer. Deze parel heeft zich in één keer in mijn top 10 weten te nestelen en dat is toch wel een prestatie op zich bij mij. Dit is toch wel een een Conceptalbum met een grote C. Ik hoor af en toe wel eens dat hij al gelijk gesteld wordt aan klassieke conceptalbums als The Wall en Operation Mindcrime en eigenlijk kan ik me daar heel goed in vinden. Sterker nog: ik beluister deze eigenlijk het liefste. Be is het meest gevarieerde, ambitieuze en tegelijkertijd toch ingetogen conceptalbum dat ik ooit gehoord heb. Geweldig album. 5*

en toch is je nummer één ook een prog concept album

Dat weet ik. Ik vind Be als conceptalbum ook beter geslaagd. Scenes from a memory die ik op 1 heb staan staat daar echter omdat ik die muzikaal gewoon geweldig vind en ik er gewoon een geweldig gevoel aan overhoud elke keer als ik dat album beluister. Dat het overkoepelende verhaal van dat album dan wat vergezocht is neem ik dan ook voor lief.

Vind t wel een vet album, niet te pretentieus zoals zelfs veel PoS fans vinden. Wel een 'grootse' sfeer, lekker divers en zelfs consistent genoeg voor mijn smaak. Pain of Salvation laat gewoon zien dat ze in staat zijn tot nog meer dan we van ze gewend zijn, en de nummers zijn nog steeds goed. Het nummer 'Iter Impius' is bijvoorbeeld ontzettend over the top, maar op dat punt van het album is het zeker gerechtvaardigd. 4,5*

Ik heb "Be" nu 2 keer beluisterd en mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Zeer opmerkelijke, gecompliceerde plaat die ik nu al 4* geef en die waarschijnlijk nog wel hoger zal komen.
Zoals al eerder door enkele gebruikers gezegd, het is effe doorbijten.

Laat ik beginnen met dat dit een ongelooflijke knap gecomponeerd album is. Origineel, geniaal, briljant goede zangpartijen, en bewandeld paden die menig prog band niet durft te bewandelen. Soms heftig, soms ingetogen (bijv “Diffidentia”)

Alleen; een paar jaar geleden heb ik dit album aangeschaft en een aantal keren geluisterd. Wat mij toen tegenstond was toch wel de vele “gespreks” fragmenten door het hele album heen, en eigenlijk ook dat het als concept album moeilijk door te worstelen is. Het is net even té complex, en in mijn opinie net even iets té onsamenhangend op bepaalde momenten. Daarom heb ik dit album dus een paar jaar niet aangeraakt.

Vanmorgen toch weer eens opgezet, maar weer kost het mij veel moeite om het helemaal af te luisteren….

MAAR IK WIL ZO GRAAG! Ik onderken dus helemaal de genialiteit van dit album, alleen kost het mij tegelijkertijd heel veel moeite om het gevoelsmatig mooi te vinden…..Ik ben het dus eens met wat meer reacties van mensen die het ook wat minder “luisterbaar” vinden.

Ik zal ook geen cijfer geven, want dit verdient eigenlijk minimaal een 4,5 maar omdat ik het niet vaak luister en omdat het toch de nodige moeite kost om er naar te luisteren, zou het dan weer een laag cijfer moeten krijgen. Uit respect voor dit album dus toch maar geen cijfer.....

Dit is allemaal zo magistraal.
Heerlijk ambitieus zonder pretentieus te worden.

Daniel heeft zichzelf bij verre overtroffen, middels progmetal die bij tijden helemaal niet progmetal is.
Elk nummer staat garant voor een overdosis kippenvel.

Met name het cocktailjazz-intrumentaaltje Vocari Dei met answerphone-vocalen van fans en de metalballad Iter Imperius springen er op een postieve manier uit.

Maar soft wordt het niet echt, de opbouw en spanning zorgen dat je bijna 1,5 uur alert blijft zonder de plaat te willen pauzeren. Da's knap.

Afgelopen weekend nog eens op oorlogssterkte de DVD bekeken, en het blijft een indrukwekkend schouwspel.
In het begin vond ik de muzikale diversiteit wel wat veel van het goede -- en vind ik het 'rapperige' Pain of Salvation altijd wat minder -- maar nu zie ik het veel meer als een geheel - alhoewel het nog altijd een lange zit is. Maar wat een zanger is die Daniël Gildenlöw, zeg.

Ik zit nog niet op termen als "geniaal" maar ben ook zo eerlijk om toe te geven dat ik mij daarvoor nog te weinig in het concept heb verdiept én de muziek nog niet goed genoeg ken, en dat is natuurlijk wel een vereiste. Ik onthoud me dus nog even van het toekennen van een aantal sterren, maar kom hier op terug. Een persoonlijke uitdaging wacht mij dus.

Het is al lastig om je door de titels heen te werken. Dat is een voorbode, want de CD is ook geen toegankelijk verhaal. Het is zware kost. Track 5 is wel een voorbeeld van een erg goed PoS nummer en daar had ik er wel meer van gewild. Helaas krijg ik teveel fragmentische stukjes te horen, waarvan de samenhang mij ontbreekt. Wellicht moet ik me eerst verdiepen in de achtergronden etc., maar ik ben bang dat ik mijzelf daar geen tijd voor gun.

Je moet het gewoon als één groot nummer beluisteren. Elk stukje vervult zijn rol in het verhaal. Je hoeft het niet per sé te doorgronden of begrijpen, maar laat het gewoon over je heen komen.

Heb hem vandaag opnieuw beluisterd en die 5 sterren blijven gewoon staan. Waar ik dan weer niet bij kan is die vernietigende review die allmusic meent te moeten geven. Zal wel weer ontzettend on-cool zo'n ambitieus en (vooruit) ook pretentieus album. Het had trouwens ook heel goed de andere kant op kunnen gaan hoor. Bijna elke andere band was hier volgens mij ook gigantisch mee op zijn snuit gevallen, maar Pain of Salvation weet het zowel tekstueel als muzikaal samen te smeden tot een geweldig meesterwerk waarvan werkelijk geen enkel moment overbodig aanvoelt. Geniaal. Nog steeds 5*.

Laat ik voorop stellen dat ik een beetje een haat-liefde verhouding heb met Pain of Salvation. Ze zijn verantwoordelijk voor een paar goede albums (The Perfect Element, Remedy Lane), maar ze hebben ook werk afgeleverd waar ik maar weinig mee kan. BE valt in die laatste categorie.

Het grote probleem dat ik met dit album heb is dat de muziek zo onderhevig is aan het concept. Er zitten best goede muziekstukken in, maar regelmatig moeten die verstoord of onderbroken worden door gesproken dialogen, boodschappen van een antwoordapparaat, nieuwsberichten en soortgelijk gebrabbel. Allemaal duidelijk bedoeld om het verhaal dieper uit te werken maar ik ervaarde het eigenlijk alleen maar als storend. Een diep concept kan wel degelijk iets toevoegen aan een album, maar hier slaat de balans wel erg door naar het negatieve.

Op BE probeert PoS in vijf kwartier een uiteenzetting te geven over de opkomst en de ondergang van de mensheid, en onze relatie tot de godheid die ons heeft geschapen. Nogal overambitieus inderdaad, en eigenlijk ook gewoon nogal pretentieus (zie bijvoorbeeld ook de titels van de nummers). Ik denk ook eigenlijk niet dat muziek het juiste medium is om een dergelijk verhaal over te brengen, maar dat boeken of films zich daar beter voor lenen. Zoals al gezegd kan een concept best iets toevoegen, maar als ik een CD afspeel doe ik dat in eerste instantie omdat ik goede muziek wil horen. PoS denkt daar echter anders over en zet het verhaal op de eerste plaats, met als gevolg dat BE voor mij faalt als album.

Erg spijtig natuurlijk, want zoals al gezegd is de muziek op zich best goed. Goede progrock gecombineerd met elementen uit folk- en wereldmuziek, stevigere metal-gedeeltes en mooie piano-intermezzo’s. Dit is ook de reden dat mijn uiteindelijke score voor dit album ondanks alles toch niet al te laag uitvalt. Het zijn duidelijk goede muzikanten en ook de zang is prima in orde. Jammer dat het door het doorgeslagen concept grotendeels om zeep geholpen wordt, want met wat aanpassingen had dit album zonder meer iets moois kunnen worden.

Het komt in het hedendaagse muzikale klimaat niet vaak meer voor dat een band het aan durft om een muzikaal project van deze proporties op de wereld los te laten. Bands met pretentie worden al snel in het hoekje van de saaie proglullen geschoven waarbij moeilijkdoenerij hoogtij viert maar nooit echt doel getroffen wordt. Dergelijke luisteraars die al jeuk krijgen van het praten over albums als The Wall doen er misschien maar goed aan hier ver van weg te blijven. Wie zit te wachten op songs die behapbaar zijn en beschikken over een kop en een staart heeft hier eigenlijk niets te zoeken.

De luisteraar die echter moeite wil doen en zich volledig open durft te stellen voor de muzikale reis die dit album is zal hopelijk net als mij tot de ontdekking komen dat dit met gemak één van de beste concept-albums ooit is. Zoals zo vaak het geval is bij deze muzieksoort moet het album in zijn geheel beluisterd worden. Nee, nummers afzonderlijk beluisteren of skippen heeft geen zin en is doodzonde. Binnen één album wordt gefilosofeerd over het ontstaan van de mensheid, onze toekomst, God, de reden van ons bestaan, ons falen en vooral het verdriet en de onzekerheid die hier mee gepaard gaat.

De verscheidenheid aan muzikale stijlen die hier toegepast worden hebben een overdonderend effect die bij de oppervlakkige luisteraar opgevat zou kunnen worden als richtingloosheid. Niets is echter minder waar. Het muzikale vernuft waarmee deze verschillende ingrediënten toegepast worden wanneer het verhaal hier om vraagt plaatst de luisteraar voortdurend in de juiste emotionele toestand. Eenzaamheid en wanhoop lijken terugkerende emoties te zijn. Eigenlijk is het vooral de muzikale kant van het geheel die deze sterke emoties op roept bij de luisteraars. Het hoogtepunt is toch wel "Vocari Dei" waarbij de berichten van fans op "God's Answering Phone" vergezeld door een bijna filmische begeleiding een ongekende emotionele diepgang geven aan het album.

Verder ingaan op individuele nummers is eigenlijk zonde en zou afdoen aan de overtuigingskracht die van het album als geheel uit gaat. Het concept is van epische proporties en doodserieus, de muzikale en tekstuele uitwerking er van weet het echter te ondersteunen en zelfs te versterken. Bijna elke andere band was hier keihard mee op zijn bek gegaan maar Pain of Salvation lijkt hier boven te staan en levert een waar meesterwerk af. Ik geef 5* omdat ik niet meer kan geven.

3 keer niks

kinderachtig geneuzel wat mij betreft, softe emo

de nummers zijn van zo'n laag niveau, je vraagt je continue af wat men in godsnaam gedacht heeft in de studio en waar men hene wil, het duurt te lang, het is langdradig, ik verveel me na 20 seconden

als soundtrack voor the lord of the rings vast wel geslaagt, zoiets

het concept god spreekt me iig totaal niet aan

aan mij niet besteed verder

gek, andere platen van pos doen me wel wat

ach, misschien moet ik hem net als bij tool ook eerst 30 keer draaien, ben alleen bang dat dat niet gaat gebeuren

nu niet meteen op de barriades, dit plaatje kan best ineens toch vallen, who knows, en dan kom ik daar uiteraard op terug

Het beste album wat ik ken. Ik luister er niet vaak naar, maar elke keer als ik er naar geluisterd heb besef ik weer hoe geweldig het is. 5 sterren.

Dat heb ik ook, ik luister m bijna nooit maar toch staat ie in mn top 10 (laatste wel van #1 naar #10 verhuisd omdat ik de andere 9 wel regelmatig draai) omdat ie gewoon zo compleet is, alles klopt er aan! (nou heb ik het wel over de BE live productie, die vind ik toch geslaagder dan de studio versie)