Gil Scott-Heron and Jamie xx - We're New Here (2011)

Was z’n comebackplaat vorig jaar al een grote schok voor vele Scott-Heron-fans, zal dit remixproject misschien wel een hartattack links of rechts weten te veroorzaken (we wachten vol spanning af...). Met de meester zelve heeft dit album immers nog maar weinig te maken; het is Jamie Smith van The xx die hier de plak zwaait! Zelfs voor de vocalen moest Gil z’n zetel niet meer uit, alles komt rechtstreeks van I’m New Here. De oude man vindt het best en laat het allemaal maar gebeuren...

De eerste single NY Is Killing Me was meteen raak. De aanwezigheid van Gil wordt herleidt tot een enkel zinnetje en gelinkt aan een sample van iets dat het midden houdt tussen een getormenteerde baby en een triestig schaap, dit alles tegen een muur van de meest waanzinnige electro-sirene-noise-achtige toestanden en de eerste Scott-Heron-fan-hartattack is binnen. Ik ben er na vele malen luisteren weer bovenop en kan nu wel helemaal opgaan in deze hardere sound. Dat gezegd zijnde kwam de tweede single toch wel als een godsgeschenk. I’ll Take Care of U was een beleefd compromis van Jamie en liet de zanger waar het hier zogezegd om draait weer even de zanger zijn waar het hier om draait. Deze song is ook een juistere voorbode voor de rest van het album. Jamie gooit alle remmen los, maar laat Gil prominent meespelen.

Qua geluid is We’re New Here eigenlijk niet zo gek anders als I’m New Here of (vooral) xx, het gaat alleen sneller, harder en geschifter! Er zit veel plezier in dit project, dat merk je gewoon! Jamie xx speelt het een beetje als de kleine jongen in de snoepjeswinkel. De albumopener geeft gelijk het voorbeeld als we naast Gil een sample van Gloria Gaynor tegenkomen. Een grotere mismatch bestaat er waarschijnlijk niet, maar het levert wel prachtige dialogen op:

“I met him at a party”
“Met a woman in a bar”
“He said the sweetest things”
“Told her I was hard to get to know”
“I was lonely and naive”
“And nearby impossible to forget”
“I guess that’s why I believed every word he said”

Hoe hij het in zijn hoofd haalt de discodiva erbij te halen en er toch mee wegkomt, is vrij geniaal. En ook gewoon ontzettend grappig! Humor is een belangrijke factor in dit remixalbum. De beats en bliepjes achter de schorre zanger, het levert soms maffe combinaties op. Het toont dat Smith het originele album helemaal uitgepluisd heeft en alles door en door kent, want het werkt gewoon! Ook tof is dat hij materiaal gebruikt van de bonus-LP, waardoor een prachtnummer als My Cloud voor velen (in een weliswaar andere gedaante) voor het eerst te horen valt.
De remixes zinderen en beven, maar weten soms ook nog de gevoelige snaar te raken en omvatten, als je goed luistert, nog een bepaalde essentie van de originelen.

De oude man bekijkt het vanop afstand. Die jonkies met hun techno, ze doen maar; na jaren in de cel kan hij vast nog een extra zakcentje gebruiken. En voor even rolt zijn naam weer over ieders tongen. Met dank aan de vakkundige techno (en het nodige respect) van Jamie xx!