Noah and the Whale - Last Night on Earth (2011)

De zang heb ik altijd wel een klein minpuntje gevonden. Op het debuut kreeg ik qua muziek een Hidden Cameras met een snufje Jens Lekman gevoel en op hun tweede was dat een mengelmoesje Hidden Cameras met Arcade Fire en Belle and Sebastian.

Ook dit album straalt wel weer iets kneuterigs uit wat niet negatief hoeft te zijn want het gaat vaak samen met lieve, vrolijke en poppy liedjes en dat is op dit album al niet anders.
Wat me wel opvalt is de electronica die wat nadrukkelijker aanwezig is: synthesizer riedeltjes zijn niet vreemd hier en ik mis een beetje dat natuurlijke, organische geluid van de vorige albums. Gelukkig wel weer uitstekende koortjes.
Toch kan ik er nu wederom van genieten: het geeft je een vrolijk gevoel en ondanks dat veel andere bandjes dat ook doen mogen Noah and the Whale voorlopig nog wel even aan blijven schuiven.

Gevoelsmatig zeg ik in dit stadium nog dat dit album ietsje minder is dan de andere twee, maar het is zeker geen tegenvaller. Gewoon een fijne cd en meer moet je daar niet van willen maken.

Eerder dit jaar heb ik deze band live gezien in Desmet in Amsterdam en ik was toen ook onaangenaam verrast. Noah and the Whale kende ik voornamelijk van het debuut; wat ik een schattig popfolk plaatje vond zonder veel verassingen of exotische escapades, maar desalniettemin aangenaam. Van exotische escapades is op deze plaat wel sprake. De liedjes zijn volgepropt met misplaatste synthesizerriedels en elektronische drums. Nu heb ik hier normaal gesproken niet veel op tegen, maar in dit geval voelt het geforceerd aan. Alsof het derde album nu meer pop dan pop moest zijn. Het dieptepunt van het album zit hem wat mij betreft dan ook al in het openingsnummer, dat grossiert in wanstaltigheid, met een blazende synthesizer en clichématig refrein. Het moge voor zichzelf spreken dat ik deze plaat geen aanrader vind. Misschien is het tijd dat Noah and the Whale stopt.

Ik vind dit album heel jammer.
Het is, mijn inziens, een stuk minder goed dan hun vorige albums.

Ja, de drummer is weg en ze wilden iets nieuws proberen en dat hebben ze gedaan
maar ik vind het niet geslaagd. Ik hoop dat ze teruggaan naar wat ze op het eerste album deden.
Dit raakt mij niet echt. Poppy muziek en oppervlakkige teksten.

Ik kan niet anders dan dit album 1,5 ster te geven.

Dat is even schrikken na het zeer vriendelijke, zomerse geluid dat de band liet horen op The First Day of Spring. Een invallende gitaar met lichte distortion leid het album Last Night On Earth in van Noah and the Whale. De vertrouwde stem is echter gebleven.

Maar toch, dit nieuwe geluid is even wennen. Life is Life is veel minder folk en veel meer rock. Het is harder, het klinkt opgepoetst en wat te catchy. Het brengt me toch aan het twijfelen of ik wel de goede CD in handen heb. Het tweede nummer is weer zo anders dan ik gewend ben. Helaas vernieuwt de band zich in negatieve zin.

Tonight's the Kind of Night is buitengewoon vervelend. Waar ik het nummer de eerste keer luisteren nog wel leuk vond is mijn opinie al bij de tweede keer luisteren aan het veranderen. Van "wat een vrolijk, simpel plaatje" in "wat een vervelend, simpel plaatje". Het lijkt wel of de inspiratie van de band geheel weg is.

Het enige nummer waar ik oprecht nog wel van kan genieten is L.I.F.E.G.O.E.S.O.N. In dat nummer herken ik nog een schim van bijvoorbeeld Stranger op de voorganger van dit album. Geen koortjes meer, weinig strijkers, Noah and the Whale is op dit album veranderd in een relatief emotieloze band. Er zit geen pit meer in, het bevat geen verrassende wendingen meer en de teksten zijn zo vreselijk simpel.

Wat is dit een teleurstelling gebleken, Last Night On Earth is een synoniem voor jammer.

klik

Toch geluisterd, heb er lang mee gewacht...
Eigenlijk zou ik de plaat kopen op de dag dat hij zou uitkomen, niet gebeurd.
De singles kende ik, weinig origineels.. kan bij ieder nummer wel een vergelijking met iets "ouders" noemen, doe ik niet.. staan hier boven ook een paar van vermeld.

Noah and the Whale, voor mij was het een band van schoonheid, puurheid en daarmee eerlijkheid. Een band van droevige en vrolijke melodieën, met een zanger met een zo breekbare stem dat ieder nummer in een parel veranderde.

De ene plaat, tiener liefdes en de vrolijkheid in het leven, van uitgaan tot een bezoekje aan de dierentuin. De 2e plaat, liefdes verdriet, een verloren gegane schoonheid... de innerlijke pijn van Charlie Fink zorgt voor die zelfde soort schoonheid, muzikale schoonheid. Een van de weinige platen die mij echt vast houden en soms een traantje doet wegpieken. De plaat van mijn verloren liefde..

Nu komen we op de 3e plaat, de eerste 2 singles stonden voor een verandering van het geluid. Gedurfder? Misschien. Helaas kom ik bedrogen uit en klinkt dit alles nogal geforceerd . De elektrische drums doen het geheel ook geen goed, waar de drums op First Days of Spring een enorme toevoeging waren, en ze ook zeer creatief gebruikt werden, zijn ze hier storend en bezoedelen ze de muziek. Originaliteit is op veel van de nummers ver te zoeken. De daarbij gekomen synthesizers doen de plaat ook geen goed en geeft het nogal een jaren '80 feel mee, of een mislukking uit de '90's. Geforceerd, dat klinkt het, het klinkt alsof Noah and the Whale zichzelf wil bewijzen, zichzelf veelzijdig te laten lijken.. "kijk wij kunnen meerdere paden bewandelen!" of is dit gewoon populairdoenerij? Ik hoop het laatste en hoop dat ze de kans krijgen zichzelf te herpakken en in de toekomst prima pop/folk platen te schrijven en te recorden. Ik hoop dat van uit het diepst van mijn hart, deze plaat is bedroevend..

Met moeite geef ik deze plaat dan 2*. Er staan leuke melodietjes op, maar niet meer dan dat.
Uit schieter is voor mij "Paradise Stars", een instrumental nota bene, welke de schoonheid van het vorige album nog enigszins kan weerspiegelen.