In 2009 kwam de Staat vrijwel uit het niets met hun debuutalbum Wait for evolution. Een geweldig schijfje, dat ik helemaal heb grijs gedraaid. Wait for evolution kon je het beste zien als een soloplaat van Torre Florim, de zanger en gitarist van de Staat. Het tweede album Machinery is dat niet, het is een echt bandalbum geworden. Het geluid is beter en klinkt krachtiger en helderder dan op de eerste plaat. De live-sfeer komt hierdoor beter over, maar de ‘de Staat sfeer’ is niet verdwenen. Ook Rocco’s cowbell is zo nu en dan weer van de partij, maar is minder aanwezig als op Wait for evolution. Daartegenover staat weer andere leuken verassingen...
Ah I See en Sweatshop kende we al en zijn Ubercool. In de opener zit een autotoeter, wat het live zeker goed gaat doen. Sweatshop is simpelweg geniaal, punt. Meer woorden hoeven er ook niet aan vuil gemaakt te worden. Het eerst volgende ‘echt’ nieuwe nummer I’ll Never Marry You bevat de mooiste gitaarrif die de staat ooit produceerde en rust op een perfect passende melodie.
Het nummer I’m A Rat is net als Sweatshop geniaal en behoort tot de hoogtepunten van het album. Het nummer leunt op twee (!) gitaarnoten, en weet heel de tijd te boeien. Ook nieuw is dat het gehele nummer is gezongen met een kopstem. Psycho Disco en Serial Killer, Rooster-Man en Serial Killer zijn echte stampers. De Staat wil hier af en toe iets te ‘cool’ zijn. Soms lijkt het zelfs (met name in de zang) alsof ik ze ooit al ergens anders heb gehoord, maar storend is het niet want het zijn prima nummers.
Helaas kent het album ook enige dieptepunten. Nummers als Keep me home en Tumbling down behoren zonder meer tot de minste nummers van het album. Tumbling down is zelfs een beetje een flauw nummer, het klinkt plat en nergens echt als een goede de Staat compositie. Het lijkt ook een beetje op het bandje Krach. Ik vind het nummer zelfs een beetje irritant. Afsluiter Back to the grind had een nummer van Tom Waits kunnen zijn en de zang komt dan ook akkelig bij in de buurt van die van Waits.
Machinery bevat veel goede en creatieve ideeën. Soms pakt dit goed uit, soms ook niet. Nummers als Ah is see, Sweatshop, i’ll never marry you en I’m a rat behoren tot het beste wat de Staat ooit maakte. Maar daartegenover staan Keep me home, tumbling down en back to the grind die dan weer behoren tot het minste wat de Staat ooit maakte. Het album is dan ook in zijn geheel niet zo goed als Wait for Evolution. Machinery bevat wel een aantal meer dan geweldige nummers en live gaat ongetwijfeld het dak eraf.
Machinery is een geslaagd tweede album met een aantal geweldige hoogtepunten, maar haalt het toch net niet bij het meesterlijke debuutalbum Wait for evolution.
van:
http://daanmuziek.blogspot....