De Staat - Machinery (2011)

Check gewoon op luisterpaal (3voor12). Draai het album 5 keer en vel dan een oordeel. Wie kan er nu een oordeel vellen na het horen van één nummer?! Meneer de moderator loopt nog doodleuk te verklaren dat De Staat QOTSA-achtig zou klinken. Hij leeft duidelijk nog in 2009, want dit album is totaal anders. Over Sweatshop verschillen de meningen sterk. Sweatshop is ook niet mijn persoonlijke favoriet. Luister naar dit album, probeer de tekst te begrijpen en vel dan een oordeel over de muziek. De muziek sluit namelijk naadloos op de teksten aan. Dit is geen album dat de liefde of het verdriet bezingt. Dit is een album dat het dagelijkse leven bezingt op een maatschappijkritische manier, maar altijd met een knipoog.

Back To The Grind... sleept je op maandagmorgen weer naar je werk.
Sweatshop... etaleert je in een maatschappij vol uiterlijkheden.

Intelligent en magistraal... idd niet easy listening. Wilden we dat dan?

Wat een machtige plaat. Heb m net uit de brievenbus gehaald. Geleverd in een digiboek van 64 pagina's! Heel mooi vormgegeven ook, doe het album in mijn enthousiasme toch maar een halfje omhoog.

Wie velt er een oordeel na 1 nummer beluisterd te hebben? Geen idee waaruit je dat afleidt.

Wat is deze band live toch geweldig. Gisteren weer eens mogen meemaken, de nieuwe nummers stonden als een huis (en de 'machine' on stage is geniaal, gaat dat zien..). Halfje erbij, de nummers beginnen direct meer te leven.

Door te stellen dat dit album totaal anders klinkt, onderschrijf je eigenlijk precies wat ik zeg. Misschien moet je eens wat beter lezen (ik had het duidelijk over het vorige album) en een wat vriendelijkere toon aanslaan... Kun je er niet tegen dat iemand iets negatiefs over je bandje zegt ofzo?

Ondertussen heb ik dit album ook voorbij horen komen en ik moet zeggen dat ik het wel een leuke plaat vind op het eerste gehoor. Het is allemaal wat minder stijfjes dan het debuut en Torre lijkt zijn vervelende maniertjes overboord te hebben gegooid. Met stemmen wacht ik nog even totdat ik er met meer aandacht naar heb geluisterd.

Ik hoor minder QOTSA bij de nieuwe van De Staat.
Meer de funky sound van Prince.

Inderdaad, het is wat swingender allemaal.

Hmm, dat maakt me ook wel nieuwsgierig, het eerste album vond ik heel leuk, maar die is een beetje weggezakt. En Torre Florim zong daar inderdaad vaak wat overdreven.

Vandaag ben ik op de fiets naar de FRS gegaan om Machinery op te halen. Ik had het album al via de Luisterpaal gehoord maar via de stereo is natuurlijk veel mooier. De eerste 2 nummers hakken er lekker in en daarna wordt het album echt heel anders. Vooral Old Macdonald Don't Have No Farm No More is een erg apart nummer waar je niet stil bij kan blijven zitten. Heerlijke gitaarsound en de zang is heel gaaf gedaan. Ieder nummer is anders waardoor Machinery een genot is om naar te luisteren. 4,5 ster voor De Staat, ik ga snel het debuutalbum eens luisteren.

Het boekje is trouwens erg gaaf!

Inderdaad, ik heb de cd ook zien liggen. Mooie cover, mooi boekje. Daarvoor koop je cd's! Of de muziek ook zo goed is weet ik nog niet. Gisteren heb ik dit album pas voor de eerste keer beluisterd.

Vanavond komt er trouwens een concertregistratie van De Staat op tv, van het concert dat ze donderdag gaven in De Vereeniging. Ik ga zeker kijken! Vanavond om 00.05 uur op nederland 3.

Net aangeschaft. Luister nu het eerste nummer, en die klinkt in ieder geval veelbelovend.

In eerste vond ik dit een behoorlijk vermoeiend album om naar te luisteren. Nu kan ik het wel in één zit uitluisteren maar meer dan een leuk rockplaatje vind ik het niet.

Het beukende en de staccato riffs vind ik wel lekker maar er zit te weinig afwisseling in. Er hadden wel meer nummers zoals I'll never Mary You op mogen staan. De "grapjes" die in sommige nummers zitten, zoals die toeter in het eerste nummer vind ik maar vervelend.

Ik zou ze wel een keer live willen zien. Deze plaat ga ik in ieder geval niet zo vaak meer opzetten. Er komt immers genoeg moois uit dit jaar.

De sound van dit album bevalt mij enorm, die hoekige, lawaaierige muziek met opzwepende percussie en die nonchalante manier van zingen: Hoogtepunt is voor mij toch Sweatshop, wat ik een enorm fijn nummer vind.

ik vind dit precies de laatste plaat van qotsa met het zelfde euvel dat de riffs net niet pakkend genoeg zijn. Of eigenlijki de zangmelodieen net niet op de muziek passen.

Psycho Disco Samen met Sweatshop mijn favoriete nummer. De sound van dit album bevalt me nog steeds, dit album blijkt mij enorm te boeien. Wellicht zit er binnenkort een stemverhoging in. Hij blijkt trouwens ook een bijzonder mooie artwork te hebben, heb er gisteren mee in mijn handen gestaan maar vond hem wat duur... vind nu dat ik hem gewoon had moeten kopen. Ach, misschien fiets ik morgen weer even naar de Free Record Shop.

De muziek bevalt me wel, die zang met Nederlandse accent is lachwekkend. Daarom niet meer dan 2,5*, als je je constant ergert kan een album nooit voldoende scoren. Tevens lijkt die gast nooit zijn mond te houden, Old Macdonald Don't Have No Farm No More zou een keer of twintig beter zijn als hij de eerste anderhalve minuut gewoon stil was geweest.

Dat Nederlandse accent is soms wel erg opvallend. Meteen in Ah, I See bijvoorbeeld. Ik stoor me daar dan ook aan.

Inderdaad waar, meestal stoor ik me gek aan mensen die met een Nederlands accent zingen en ik kan niet ontkennen dat dat hier inderdaad behoorlijk gebeurd. Maar op de één of andere manier vind ik het hier wel bij passen... Ik stoor me er in elk geval niet aan, wat wel opvallend is.

Eerste twee nummers zijn heerlijk, daarna is het redelijk. Het laatste nummer knalt wel weer lekker m'n kamer in .

Paar nummers gehoord Zaterdagavond j.l live op Nederland 3 . Is wel een dijk van een band op het podium . Sweatshop en Old Macdonald vind ik geweldige vondsten . Voor de rest moet ik er voor gaan zitten . Ik vind dit momenteel wel 1 van de opvallendste bandjes op Nederlands gebied .

Dit album is één van de grootste verassingen van dit jaar voor mij. Ik had eigenlijk nauwelijks verwachtingen van dit album. Ik ken de vorige plaat niet, had daar alleen een nummer van gehoord en die vond ik niet zo heel speciaal. Ik hoorde Sweatshop en dat vond ik een weinig bijzonder doch aardig nummer op het eerste gehoor. Ik besloot dit album maar te volgen. Heb hem uiteindelijk beluisterd en de sound beviel mij meteen, een paar luisterbeurten op de VPRO luisterpaal later ben ik enorm aangenaam verrast en heb ik deze inmiddels op CD, in een werkelijk prachtige hoes!

Het album begint met wat geluiden uit de verte, de machine draait zich warm, want dit album doet mij denken aan een stampende en stomende machine die je op de cover ziet. Dan knalt de gitaar er direct in. Ah, I See is begonnen. De eigenzinnige sound van dit album is direct te horen: rauwe, hoekige instrumentatie als door een machine gemaakt en nonchalante, al even zo hoekige zang die er perfect bijpast. Het toch best lelijke Nederlandse accent dat er toch een beetje doorheen schemert past er wat mij betreft zelfs bij. Het nummer heeft een duistere sfeer, dan wordt je opgeschrikt door een klaxon-achtig deuntje dat iedereen wel kent. Eigenlijk vind ik dit een beetje jammer, het had van mij niet gehoeven. Al met al toch wel een lekker nummertje.

Dan een knaller: Sweatshop, een nummer over het harde leven in de sweatshops, hoewel de tekst doet vermoeden dat ze het eigenlijk helemaal niet zo erg vinden. Dit is één van mijn favoriete nummers van dit album gebleken na wat meer luisterbeurten. Zanger Torre Florim wordt hier bijgestaan door Kelly Thijssen, die er ook erg goed bijpast. De nonchalante zang in de coupletten heeft hier bijna weg van een zangerige manier van rappen. Een heel erg lekker nummer.

Hierna wordt het wat rustiger bij I'll Never Marry You, desondanks is de hoekige, machine-achtige sound nog duidelijk aanwezig. Florim zingt hier wat melodieuzer. In dit nummer verklaart hij niets van liefde te moeten hebben, liefde is namelijk degene met wie hij nooit zal trouwen. Een erg mooi nummer in elk geval.

Old Macdonald Don't Have No Farm No More is één van de meeste eigenzinnige nummers op dit album. Opzwepende, rauwe percussie waarin naast drums ook handenklappen en ijzeren dozen worden gebruikt, iets dat nog vake wordt gedaan op dit album. Daarbij die heerlijke nonchalante zang die hier meer op schreeuwen lijkt. Een erg fijn nummer met een zeer duister sfeertje. De lyrics zijn heerlijk duister en ironisch, er wordt beschreven hoe alle dieren van Old Macdonald één voor één worden afgeslacht, waarna er lekker ironisch en zonder enig mededogen wordt verkondigd dat Old Macdonald nu geen boerderij meer heeft.

Vervolgens I'm A Rat, hierin zingt Florim met kopstem en bewijst dit ook goed te kunnen. Dit nummer is erg swingend en vrolijk, met een echt vrolijk doch niet alledaags deuntje. Ook heerlijk hoe die gitaar er inknalt. Leuke lyrics ook weer, het nummer gaat over een rat die huisdier is maar die wil ontsnappen. Wellicht een nummer met hitpotentie.

Daarna Keep Me Home, dat weer lekker onheilspellend is, met lekker donkere strijkers en een slepende percussie, qua instrumentatie doet dit nummer me aan Venus In Furs van The Velvet Underground denken. Het refrein met het koor is heerlijk duister, evenals de tekst. Florim zingt er goed op dit nummer. Het nummer heeft iets hypnotiserends en is wellicht het duisterste nummer van het album. Een favoriet van mij.

Tumbling Down is dan weer een stukken vrolijker, bijna dansbaar nummer, maar toch weer met een duister sfeertje. Een niet zo heel bijzonder nummer, maar zeker een leuk nummer. Ondanks het vrolijke is de tekst weer duister, waar het over gaat is mij tot nu toe onduidelijk.

Nu gaan we lekker stampen op Psycho Disco, ook één van mijn favoriete nummers van dit album. Een swingend nummer met een heerlijk deuntje. Het doet echt denken aan een maniakale disco, met een pompende bas en gestoorde deuntjes en zang.

Ook Rooster Man is een dijk van een nummer, wederom begeleidt door slepende percussie. De scheurende gitaren zijn echt heerlijk. Dit nummer heeft een echt knalrefrein, het is een beetje een meezinger en heeft wat mij betreft hitpotentie en lijkt mij live echt een knaller.

Waar Serial Killer over gaat, daar is geen twijfel over mogelijk, een verschrikkelijke seriemoordenaar is los, niemand weet wie het is, hijzelf vind het in elk geval juist wat hij doet. Desodanks is de muziek weer vrolijk. Scheurende gitaren, zeer goed drumwerk en vrolijke synthesizer deuntjes kenmerken dit nummer.

Dan Back To The Grind, een heel bijzonder nummer, Geert Jonkers, iemand die niet bij de band hoort, heeft namelijk een machine gemaakt die in dit nummer meespeelt. Een nummer over een dorp waar alles doodgaat en niets meer wil groeien, hoop vervliegt terwijl de honger toeslaat. Nu zijn de mijnen heropend en wordt er weer naar goud gezocht als laatste hoop, de kans dat er wat gevonden wordt is echter klein en het is bovendien gevaarlijk. Uiteraard hoor je de machine aan het werk, dit levert een interessante en eigenzinnige percussie op. Desondanks vind ik dit nummer zelf één van de mindere.

Al met al vind ik dit een erg goed album, deze jongens uit Nijmegen durven een eigen geluid neer te zetten, met eigenzinnige percussie en zang en ruimte voor experiment, daarnaast vind ik dat ze erg goede teksten hebben. Ik hoop dat deze jongens nog lang door gaan, ik kijk al reikhalzend uit naar het volgende project en hoop ze binnenkort zeker live te gaan zien.

Een dik verdiende 4,5*

Ik vind de zang dus totaal niet nonchalant omdat het niet geloofwaardig is. Je hoort dat het niet echt is en dat hij er dus moeite voor doet. Als je ergens moeite voor doet is het per definitie niet nonchalant.

Zo komt het op mij niet over. Toch een kwestie van persoonlijke beleving, wat muziek altijd is, dus je kunt niet zeggen dat dit 'per definitie' niet zo is. Dat je het er niet mee eens bent kan natuurlijk altijd.

In ieder geval een mooi stukje Niels.

Lekker nummer Sweatshop

Dank je

Het basspel in I'm A Rat is trouwens ook fenomenaal.

Ik vind de 64 pagina's aan lyrics en dergelijke een goede toevoeging. Levert kopen in plaats van downloaden toch wat op.

Goed stukje niels

Station Nijmegen.
Stap in de sneltrein van De Staat.
Ah, I See dendert voorbij.
Gelijk al in volle kracht.
Geen noodrem in Machinery.
Iets wat ik nog eens miste bij Wait For Evolution.
Te laag speeltempo.
Maniakaal gitaargeweld overheerst hier.
Tevens ruimte voor de gekte zoals een Outkast dat kan brengen.
Zoals hoorbaar bij Sweatshop.
Het lijkt alsof de muzikale opleving van Nijmegen bands probeert te overtroeven.
Na het debuut van De Staat werden ze qua populariteit gepasseerd door Go Back To The Zoo.
Het weerhoud ze niet om zich verder te ontwikkelen.
Juist de Stoner Rock sound wordt niet verder geëvolueerd.
Maar het element funk wordt geïntroduceerd.
Prince als nieuwe muzikale voorbeeld toegevoegd aan het geheel.
Hierdoor is het net allemaal een stuk dansbaarder.
Samenzang in Keep Me Home waarbij ik aan de grootste hit van Queen moet denken.
Al heeft het nog niet het nivo van deze Koninklijke grootheden.
Het vele toeren levert genoeg ruimte voor nieuwe ideeën.
Bandleden zijn beter op elkaar ingespeeld.
Enige gemis is de percussie.
Ondanks dat het meer als een geheel klinkt ontbreekt voor mij Rocco Bell.
Live is hij zeker een van de sterkste elementen.
Helaas is zijn aandeel hier beperkt.
Met hun tweede album houdt De Staat zich duidelijk staande.
Het proces tot ontwikkeling is duidelijk nog niet afgerond.
Benieuwd wat de toekomst hun zal brengen.

Ik verbaas me erover dat dit niet populairder is hier. Het debuut was een hype van hier tot Nijmegen, als ik het me goed herinner.