William Fitzsimmons - Gold in the Shadow (2011)

Dat ik een enorm zwak heb voor baardmansen als Scott Matthew, Ray LaMontagne of William Fitzsimmons mag onderhand wel bekend zijn.
Typisch van die integere muzikanten die soms haast achteloos het ene mooie nummer na het andere uit hun songwritersjasjes lijken te schudden.
Dat het leven van Fitzsimmons niet over rozen gaat mag een understatement heten. Deze zoon van blinde ouders schreef een emotioneel album over de scheiding van zijn pa en ma (The Sparrow and the Crow) en zelf kent hij ook de nodige tegenslagen in zijn leven. Hij noemt Gold in the Shadow dan ook 'a real and long-coming confrontation with personal demons, past mistakes and the spectre of mental illness which has hovered over me for the great majority of my life'.

Als dat zulke prachtmuziek oplevert als op dit vierde album (de vorige, Derivatives, even niet meegerekend) zou je hem haast nog meer ellende willen toewensen.
Zover zal ik niet gaan, maar tjongejonge wat is het toch allemaal weer schitterend.

Verwacht geen al te grote nieuwe wendingen. Het stemgeluid van Fitzsimmons klinkt nog steeds zijdezacht en is verre van spannend te noemen. De nummers zijn ook nu rustig van aard en bevatten heel af en toe een klein electronisch knispertje, maar zijn op dit album niet noemenswaardig, zeker niet als je het gaat vergelijken met zijn tweede album Goodnight.
Op Let You Break horen we Leigh Nash (Sixpence None The Richer), en misschien leuk te vermelden is dat op de iTunes en UK versie Julia Stone de vocalen heeft.
Wel is dit album redelijk afwisselend te noemen en zou ik bijna gaan denken dat het hier en daar vrolijk van toon is (Wounded Head bijvoorbeeld). Misschien is het ook de invloed van het remix-album Derivatives, wie zal het zeggen......

Ik wil in elk geval zeggen dat Fitzsimmons er wederom in is geslaagd mij te betoveren met zijn mooie, lieve, kleine folkliedjes en dat hij hiermee ongetwijfeld één van mijn favoriete albums over 2011 heeft afgeleverd.

Singer-songwriters, ze zijn van alle tijden. Vroeger had je echte meesters daarin, die zowel wereldbekend (Bob Dylan, Neil Young, …) zijn geworden als in de vergetelheid zijn geraakt (ik ken er wel, maar ik ben hun naam vergeten). Heden ten dage heb je ook erg veel van dat soort artiesten, maar ze zijn lang niet allemaal even goed. Het gebeurt wel eens dat ik nieuwe artiesten ontdek van dit slag, die mij aangenaam verrassen. Tot mijn favoriete hedendaagse singer-songwriters behoren onder andere Sufjan Stevens, Joe Henry en de schielijk overleden Elliott Smith (die ik nog net tot deze categorie kan rekenen). Daarachter volgt een grote groep middenmotors, waarvan er af en toe eens eentje in het oog springt. Met een mooie plaat, zoals William Fitzsimmons bijvoorbeeld.

Want dat ‘Gold In The Shadow’ een mooie plaat is, dat hoeft naar mijn mening niet al te veel betoog. Ik zal proberen om niet al te veel woorden vuil te maken aan deze plaat, maar dat gaat me allicht niet lukken. Er valt gewoon genoeg over te zeggen dat de moeite waard is.

Fitzsimmons’ stemgeluid doet me denken aan een kruising tussen Sufjan Stevens en Joshua Radin, en dat is uiterst aangenaam. Beide heren die ik hiervoor noemde, treffen me wel meer met hun stem, maar Fitzsimmons doet het meer dan aardig. Hij weet een soort van hoopvol gevoel in zijn stem te leggen, een wezenlijk verschil met zijn vorige platen, die doordrenkt waren met verdriet. Dat maakt de plaat wat lichter verteerbaar, met haast vrolijke melodietjes (zoals in het nummer ‘The Winter From Her Leaving’), al is dat spatje droefheid toch ook te bespeuren.

De plaat wordt geopend met een erg mooi nummer, en ook ‘Beautiful Girl’ vind ik uitstekend. Twee leuke folkpopsongs, niet teveel tralala. In nummers als ‘Fade And Then Return’ en vooral ‘Psychasthenia’ hoor je onmiskenbaar de invloed van Sufjan Stevens. Fitzsimmons maakt gebruik van bliepjes en andere elektro-trucjes. Ook zit er occasioneel een galm op z’n stem, waardoor die dubbel klinkt. Dat zorgt voor een mooi effect; op de luisteraar komt het diepzinniger over, vind ik.

‘Wounded Head’ doet me denken aan – de ook reeds eerder genoemde – Elliott Smith, qua zang dan vooral. Ook het duet met Julia Stone (ik heb die versie) is mooi, en het valt me meteen op dat haar stem erg mooi samengaat met die van Fitzsimmons.

Ook in zijn lyrics klinkt Fitzsimmons bij tijd en wijle opvallend hoopvol. Zo horen we in ‘Fade And Then Return’ dat hij eindelijk iemand vindt bij wie hij zich thuisvoelt (“You feel like home”) en ziet hij in ‘Beautiful Girl’ hoop dat het allemaal goed komt (“Beautiful girl; let the sunrise come again; beautiful girl; may the weight of world resign; you will get better”). Maar, zoals eerder gezegd, hangt over elk nummer wel een somber sfeertje, hoe minuscuul ook, het is er wel degelijk. Dat zorgt ervoor dat deze plaat in vergelijking met de vorige platen geen zoete plaat is geworden, maar gewoon een minder bittere.

Fitzsimmons heeft al één en ander meegemaakt in zijn leven, maar lijkt nu toch de verlossing nabij te zijn. ‘Gold In The Shadow’ is overwegend optimistisch, al vergeet de bard met de baard nooit dat het noodlot altijd akelig dichtbij is, en om elke hoek ligt te loeren op die ene kans. Mooie plaat, die ik nog veel luisterbeurten zal gunnen.

4 sterren