William Fitzsimmons - Gold in the Shadow (2011)

Kan Rosi Golan inderdaad nergens terug vinden. Ik ben dan wel benieuwd wie het dan wel is. Volgens mij is het wel steeds dezelfde persoon die op de achtergrond te horen is.

Over welk nummer heb je het dan? Het boekje verschaft wat dat aan gaat duidelijke info

Overal waar een vrouwelijke achtergrondzangeres te horen is. Ik heb niet onthouden welke nummers dat zijn. Dat weet jij misschien beter dan ik. Ik heb de cd nog niet origineel.

Mooi dit. Had ook nog nooit van William Fitzsimmons gehoord, maar het eerste nummer draait inmiddels overuren en zal de komende weken nog vaak langskomen. De beste man heeft een zeer aangenaam stemgeluid (doet me af en toe aan Sufjan Stevens denken, maar dan een slagje donkerder en wat "fluisterender" ) en gevoel voor mooie zanglijnen.
Ook de andere nummers beginnen inmiddels hun moois prijs te geven. Voorlopig 4*.

Geen Rosi dus. Ik heb de namen genoemd zoals vermeld in het boekje

Ik verlaag deze met een half. Na goed gehoord te hebben tot wat hij in staat is op The Sparrow and the Crow, is dit ietsje minder speciaal. Blijft wel een van mijn favoriete albums dit jaar!

De zoveelste luisterbeurt voor deze plaat. Het lijkt erop dat dit één van de beste platen van 2011 is, tot nu toe althans. We zijn nog maar half april, natuurlijk. Hoewel namen als Sufjan Stevens en Elliott Smith in me opkomen tijdens het beluisteren van deze man, heeft Fitzsimmons ook genoeg eigen geluid. Hopelijk vind ik ergens de tijd om een meer uitgebreid stukje te schrijven bij deze plaat, die verdient het wel.

Ik vind de titelsong van dit album echt geweldig. De rest heb ik nog niet doorgrond. Ook ik hoor hier echt Sufjan Stevens in. Zijn stemgeluid, de 'oehoehoeeee' back-up vocals, de piano... (is het hem niet gewoon, z'n broer misschien?) .The tide pulls from the moon is echt een heerlijk nummer om bij weg te dromen en je lekker 'verloren' bij te voelen na een lange vermoeiende dag.

Hmm, ik was een beetje afwezig geloof ik, er is geen titelsong.Ik bedoelde "The Tide Pulls from the Moon"

Het laatste nummer van de bonus cd toch?

Zijn zoetsappige gefluister is toch niet iets wat ik een heel album lang kan waarderen. Op een gegeven moment gaat het mij wat tegenstaan, juist omdat zijn muziek ook al zo aan de softe kant is. Het is mij allemaal iets teveel van het goede.

Wat een heerlijke stem heeft die kerel zeg! en ook goede muziek, af en toe iets te dramatisch maar er zitten ook de vrolijke momenten in. Echt een positief eerste indruk!

Kan ik me in vinden ja, ik pik er enkele nummers tussenuit die ik echt goed vind maar een heel album van dit is ook mij echt teveel.

Ik heb 't al na het openingsnummer, een heel album trek ik niet. Mij allemaal net iets te braaf en zoet.

Eigenlijk wel mijn soort muziek.
Maar dit vindt ik net iets te vlak en eentonig.
Ik mis de emotie

Mooie muziek, knap gemaakt, maar niet echt heel erg memorabel: achtergrondmuziek deluxe.

Singer-songwriters, ze zijn van alle tijden. Vroeger had je echte meesters daarin, die zowel wereldbekend (Bob Dylan, Neil Young, …) zijn geworden als in de vergetelheid zijn geraakt (ik ken er wel, maar ik ben hun naam vergeten). Heden ten dage heb je ook erg veel van dat soort artiesten, maar ze zijn lang niet allemaal even goed. Het gebeurt wel eens dat ik nieuwe artiesten ontdek van dit slag, die mij aangenaam verrassen. Tot mijn favoriete hedendaagse singer-songwriters behoren onder andere Sufjan Stevens, Joe Henry en de schielijk overleden Elliott Smith (die ik nog net tot deze categorie kan rekenen). Daarachter volgt een grote groep middenmotors, waarvan er af en toe eens eentje in het oog springt. Met een mooie plaat, zoals William Fitzsimmons bijvoorbeeld.

Want dat ‘Gold In The Shadow’ een mooie plaat is, dat hoeft naar mijn mening niet al te veel betoog. Ik zal proberen om niet al te veel woorden vuil te maken aan deze plaat, maar dat gaat me allicht niet lukken. Er valt gewoon genoeg over te zeggen dat de moeite waard is.

Fitzsimmons’ stemgeluid doet me denken aan een kruising tussen Sufjan Stevens en Joshua Radin, en dat is uiterst aangenaam. Beide heren die ik hiervoor noemde, treffen me wel meer met hun stem, maar Fitzsimmons doet het meer dan aardig. Hij weet een soort van hoopvol gevoel in zijn stem te leggen, een wezenlijk verschil met zijn vorige platen, die doordrenkt waren met verdriet. Dat maakt de plaat wat lichter verteerbaar, met haast vrolijke melodietjes (zoals in het nummer ‘The Winter From Her Leaving’), al is dat spatje droefheid toch ook te bespeuren.

De plaat wordt geopend met een erg mooi nummer, en ook ‘Beautiful Girl’ vind ik uitstekend. Twee leuke folkpopsongs, niet teveel tralala. In nummers als ‘Fade And Then Return’ en vooral ‘Psychasthenia’ hoor je onmiskenbaar de invloed van Sufjan Stevens. Fitzsimmons maakt gebruik van bliepjes en andere elektro-trucjes. Ook zit er occasioneel een galm op z’n stem, waardoor die dubbel klinkt. Dat zorgt voor een mooi effect; op de luisteraar komt het diepzinniger over, vind ik.

‘Wounded Head’ doet me denken aan – de ook reeds eerder genoemde – Elliott Smith, qua zang dan vooral. Ook het duet met Julia Stone (ik heb die versie) is mooi, en het valt me meteen op dat haar stem erg mooi samengaat met die van Fitzsimmons.

Ook in zijn lyrics klinkt Fitzsimmons bij tijd en wijle opvallend hoopvol. Zo horen we in ‘Fade And Then Return’ dat hij eindelijk iemand vindt bij wie hij zich thuisvoelt (“You feel like home”) en ziet hij in ‘Beautiful Girl’ hoop dat het allemaal goed komt (“Beautiful girl; let the sunrise come again; beautiful girl; may the weight of world resign; you will get better”). Maar, zoals eerder gezegd, hangt over elk nummer wel een somber sfeertje, hoe minuscuul ook, het is er wel degelijk. Dat zorgt ervoor dat deze plaat in vergelijking met de vorige platen geen zoete plaat is geworden, maar gewoon een minder bittere.

Fitzsimmons heeft al één en ander meegemaakt in zijn leven, maar lijkt nu toch de verlossing nabij te zijn. ‘Gold In The Shadow’ is overwegend optimistisch, al vergeet de bard met de baard nooit dat het noodlot altijd akelig dichtbij is, en om elke hoek ligt te loeren op die ene kans. Mooie plaat, die ik nog veel luisterbeurten zal gunnen.

4 sterren

Leuk stukje tekst!

Bedankt! Ik denk er zelfs al over om er een halfje af te doen, de enige reden die me daarvan weerhoudt, is dat ik dit plaatje gewoon zo makkelijk en vaak beluister.

Dat "probleem" ken ik

Ja, wou ik ook zeggen, het is verdorie net alsof ik naar Sufjan zit te luisteren.
Geen slecht gezelschap overigens.

Ik vind aangename verassingen altijd heerlijk om mee te maken!
Ik zag op Youtube een reclame over het nieuwe album van William Fitzsimmons, een kale vent met een enorme pikzwarte baard. Dus ik, nieuwsgierig als ik was, even luisteren. En van te voren dacht ik, grotendeels vanwege z'n uiterlijk, dat het hier gaat om lichte rock, maar met een vrij schelle stem voor de zang.
Dus ik begin te luisteren, en te kijken naar het bijbehorende clipje van "Beautiful Girl', en het begint met een heel rustig maar prettig akoestisch gitaarlijntje, wat me al verrast op een positieve manier. En dan begint hij te zingen. ...Ik was weggeblazen!! Een gast die er zo uitziet, en dan zulke...lieve liedjes maakt, met zo'n verschrikkelijk zachte, lieve, uitnodigende stem...dan heb je mij echt wel overtuigd!!
Sindsdien ben ik fan!:)

Over de gehele cd ben ik' ook meer dan positief! Elk liedje die deze man op het album heeft gezet vind ik goed. De ene die me wat meer aantrekt dan de andere, maar in het hele album zit zo'n heerlijke sfeer, dat je gewoon bijna wegzweefd als je hier liggend naar aan het luisteren
bent. Het is dan ook heerlijk om bij te slapen!;P
Ik vind dat Beautiful Girl en Let You Break er uitspringen. Vooral bij Let You Break vind ik de combinatie van Julia Stone en William Fitzsimmons zo geniaal goed bij elkaar passen!!
Geweldige artiest en een heerlijk album.

Ik vind zijn uiterlijk nou juist precíes passen bij de muziek die hij maakt. Echt zo'n type ervoor. Een beetje 'zielig' eigenlijk.

Ik kan mijn aandacht hier niet bijhouden. Misschien wel mooie, maar toch vooral saaie muziek en dat heb ik niet vaak.

Deze bebaarde meneer maakt mij blij en bij vlagen zelfs lichtjes gelukkig. Vooral The Winter from Her Leaving en Wounded Head vind ik super, maar ik kan er nog een pak opnoemen. Eigenlijk vind ik het duet met mevrouw Stone een beetje een semi-ongewenst buitenbeentje.

Je het zielige is eigenlijk dat alle folkzangers tegenwoordig er zo zielig uit te moeten zien.

Beetje slap album, ik had er eerlijk gezegd meer van verwacht. Het is niet slecht maar Fitzsimmons stemgeluid begint op den duur wel wat te vervelen.

Mooi sfeervol vol gezongen album dacht eerst dat er een 'nieuwe' van Prefab Sprout uit was. Vooral dat tweede stemmetje op Psychasthenia.

Mijn commentaar gaat eigenlijk op voor iedere Fitzsimmons plaat. Gaap. Op een of andere manier is alles wat deze man doet saai en erg beheerst maar weet het me iedere keer toch weer aan te trekken, terwijl er gewoon niets gebeurt en Fitzsimmons als een engeltje probeert te zingen... Een soort van tweederangs Sufjan, al doe ik Fitzsimmons daar waarschijnlijk mee te kort. De bonusdisc is trouwens wel heel fijn.

Klinkt als 2,5 sterren dan, of ligt dat aan mij?

Bonus disc scoort ook punten; )

Zijn debuut kwam, BAM, bij mij binnen wel.

Dit echter, is een vrij anoniem album waar ik geen emotie voel. Slecht niet, hij heeft zijn stem en (vooral) baard mee en het is aangenaam.

Verder niks nieuws onder de fitzsimzon.