Robbie Robertson - How to Become Clairvoyant (2011)
mijn stem
37 stemmen
Canada
Roots / Rock
Label: 429
-
Straight Down the Line (5:19)
-
When the Night Was Young (5:04)
-
He Don't Live Here No More (5:46)
-
The Right Mistake (4:30)
-
This Is Where I Get Off (5:09)
-
Fear of Falling (5:17)
-
She's Not Mine (4:27)
-
Madame X (4:45)
-
Axman (4:36)
-
Won't Be Back (4:10)
-
How to Become Clairvoyant (6:16)
-
Tango for Django (3:50)
-
The Right Mistake [Demo] * (4:04)
-
He Don't Live Here No More [Demo] * (5:46)
-
Fear of Falling [Demo] * (4:49)
-
This Is Where I Get Off [Demo] * (5:03)
-
Madame X [Demo] * (4:35)
-
Houdini * (4:21)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur:
59:09
(1:27:47)
0
geplaatst: 12 mei 2011, 13:33 uur
Plaat een aantal keren gedraaid. Niet slecht maar ook niet echt goed. Beetje gewoontjes. Klaar.
Een paar dagen later loop ik op straat, en opeens hoor ik van binnen een melodieflard die me bij de keel grijpt. Ik heb dat muziekje al veel vaker gehoord, maar nú ontroert het me opeens, alsof ik er nú pas de impact van kan voelen. Ik kan helaas zo snel niet thuisbrengen uit welk nummer die melodie komt, wel iets recents, maar welk nummer of welke artiest...
Thuisgekomen zoek ik bij mijn recente aanwinsten. Nee, dàt is het niet, nee, dàt óók niet... En opeens herken ik She's not mine.
Ik had het moeten weten, die vervelende vent heeft immers wel vaker zijn albums gevuld met ogenschijnlijk simpele nummers die hun ware emotionele lading pas na verloop van tijd prijsgeven. Caledonia mission, The unfaithful servant, The rumor, Rags and bones, Sonny got caught in the moonlight, Night parade, Day of reckoning – niet voor niets staat The Band bij mij zo hoog aangeschreven.
Koester deze man, en koester deze plaat.
O ja, in eerdere berichten werd wel gesuggereerd dat Robertson een ouwe lul is die niets meer te zeggen heeft en daarom maar beter achter de geraniums kan gaan zitten. Me dunkt dat iemand die de zelfbeheersing kan opbrengen om in de periode sinds zijn vertrek uit The Band slechts vier (nu dus vijf) albums in 35 jaar uit te brengen wel het voordeel van de twijfel verdient.
Een paar dagen later loop ik op straat, en opeens hoor ik van binnen een melodieflard die me bij de keel grijpt. Ik heb dat muziekje al veel vaker gehoord, maar nú ontroert het me opeens, alsof ik er nú pas de impact van kan voelen. Ik kan helaas zo snel niet thuisbrengen uit welk nummer die melodie komt, wel iets recents, maar welk nummer of welke artiest...
Thuisgekomen zoek ik bij mijn recente aanwinsten. Nee, dàt is het niet, nee, dàt óók niet... En opeens herken ik She's not mine.
Ik had het moeten weten, die vervelende vent heeft immers wel vaker zijn albums gevuld met ogenschijnlijk simpele nummers die hun ware emotionele lading pas na verloop van tijd prijsgeven. Caledonia mission, The unfaithful servant, The rumor, Rags and bones, Sonny got caught in the moonlight, Night parade, Day of reckoning – niet voor niets staat The Band bij mij zo hoog aangeschreven.
Koester deze man, en koester deze plaat.
O ja, in eerdere berichten werd wel gesuggereerd dat Robertson een ouwe lul is die niets meer te zeggen heeft en daarom maar beter achter de geraniums kan gaan zitten. Me dunkt dat iemand die de zelfbeheersing kan opbrengen om in de periode sinds zijn vertrek uit The Band slechts vier (nu dus vijf) albums in 35 jaar uit te brengen wel het voordeel van de twijfel verdient.
0
geplaatst: 14 mei 2011, 14:39 uur
Een nieuw album van Robbie Robertson, we hebben er 13 jaar op moeten wachten en is het het wachten waard geweest.....????
Om maar gelijk antwoord te geven op die vraag: Een zeer duidelijk NEE.
Robbie werkt op dit album samen met een paar grootheden uit de muziek geschiedenis Eric Clapton, Tom Morello, Robert Randolph, Steve Winwood, Trent Renzor en producer Marius de Vries.
En dan komen ze hier mee, een album dat wel heel erg mat en tam op mij overkomt, zeker die instrumentatie is zeer goed, maar er zit nergens dynamiek in de nummers.
Alle nummers kabbelen maar door en er word nergens een spanningsveld gecreerd.
Net als bij Ray Davis zijn laatste album lijkt het wel of de oudgedienden er niet meer zo veel zin in hebben, ze kunnen volgens mij veel beter, of slaat de ouderdom nu dan echt toe bij die generatie? Is het de bedoeling van de heren dat het allemaal maar rustig aan moet en dat de "jonge honden" maar voor de nodige frisheid moeten zorgen.
2.5*
Om maar gelijk antwoord te geven op die vraag: Een zeer duidelijk NEE.
Robbie werkt op dit album samen met een paar grootheden uit de muziek geschiedenis Eric Clapton, Tom Morello, Robert Randolph, Steve Winwood, Trent Renzor en producer Marius de Vries.
En dan komen ze hier mee, een album dat wel heel erg mat en tam op mij overkomt, zeker die instrumentatie is zeer goed, maar er zit nergens dynamiek in de nummers.
Alle nummers kabbelen maar door en er word nergens een spanningsveld gecreerd.
Net als bij Ray Davis zijn laatste album lijkt het wel of de oudgedienden er niet meer zo veel zin in hebben, ze kunnen volgens mij veel beter, of slaat de ouderdom nu dan echt toe bij die generatie? Is het de bedoeling van de heren dat het allemaal maar rustig aan moet en dat de "jonge honden" maar voor de nodige frisheid moeten zorgen.
2.5*
* denotes required fields.
* denotes required fields.