Robbie Robertson - How to Become Clairvoyant (2011)

Wow, nieuwe Robbie Robertson! Gaat nog wel even duren zo te zien...

Wellicht dat ze tot april er nog een aardige hoes er bij kunnen bedenken....mozes kriebel

Guitar virtuosos Eric Clapton (who co-wrote three tracks with Robertson), Tom Morello and Robert Randolph guest on the album, which Robertson co-produced with Marius de Vries. How To Become Clairvoyant also features Steve Winwood and Trent Reznor as well as vocalists Angela McCluskey, Rocco Deluca, Dana Glover and Taylor Goldsmith of Dawes. Bassist Pino Palladino and drummer Ian Thomas lay down the groove throughout.

Klinkt interessant, maar vaak zijn al die dure vrienden bij oude rotten er om te verbergen dat het album zelf niet zo denderend is, of niet meneer Davies....?

Nou, veel slechter dan dat kan in ieder geval niet. Maar ik vrees ook met grote vreze dat ook bij dit album de houdbaarheidsdatum van grote artiesten pijnlijk blootgelegd gaat worden. Eens komt er een punt dat ze moeten stoppen. Ik kan alleen maar hopen dat het meevalt.

Hij heeft natuurlijk altijd grote namen (Bono, P. Gabriel enz) op zijn solo albums gehad. Maar om het nu al te gaan vergelijken met een soort semi-coveralbum gaat wel wat ver.

Beluister hier 2 nieuwe tracks, when the night was young
klinkt zowaar een beetje the band achtig

Robbie Robertson - Muzikant/Band - Genre: Rock/Native/Experimental - Members: Robbie Robertson | Facebook

13 jaar na de laatste soloplaat. Het grote debuut met Peter Gabriel en U2 mocht er zijn, evenals de opvolger Storyville waren beiden aardige platen, daarna ging Robertson de Native American tour op met The Red Road Ensamble en als laatste de tegenvallende soloplaat uit 1998 Contact from The Underworld of Redboy, maar ik ben wel benieuwd naar deze plaat.

Amazon.com geeft wel een andere cover bij deze plaat.

ben zeer benieuwd naar dit album enfin nog 2 weken en we weten meer !

Ook zeer benieuwd. Met name zijn eerste 2 platen zijn magistraal.

First Listen: Robbie Robertson, 'How To Become Clairvoyant'


First Listen: Robbie Robertson, 'How To Become Clairvoyant' : NPR

bedankt bob , naar wat ik gehoord heb klinkt het zeker niet slecht , het is typisch robbie robertson en kan zich meten met vroegere soloplaten , nog altijd beter dan 80 % van wat er allemaal uitkomt hedendaags , maar ja , ik ben dan ook al een ouwe zak , nee , mijn exemplaar is alvast besteld bij play met nog een 2 de cd erbij , die en de nieuwe fleet foxes zijn al besteld !

nog maals dank voor je link !
cheers beaster

Ik ging dit album "blanco" in. Geen té hoge verwachtingen. Je kunt ook niet in alle eerlijkheid verwachten, dat hij de plaat van zijn lifetime zo maken. En daarmee rekenend is dit mij album meegevallen. Met wat hulp van muzikale vrienden heeft hij een zéér goed hoorbaar album gemaakt. Instrumaal en qua produktie is er helemaal "top"
Wat beaster zegt, is helemaal waar. In mijn ogen zo'n 80% is kwalitatief een stuk minder dan de oudere meesters uitbrengen, die misschien niet meer zo swingen, maar wel prachtige nummers afleveren. Madame X is een echt kippenvelnummer. Won't Be Back geeft je ook rillingen. Dit om zomaar een paar nummers te noemen. Neen, het geheel klinkt zeer goed verzorgd en het gitaarwerk op dit album is magnifiek (Ja, Stijn en het verhult niet dat dit album niet zo denderend zou zijn). Wat jongeren zouden kunnen zeggen dat het allemaal wat bezadidigd klinkt, maar die raad ik aan wat meer luisterbeurten te nemen om aan dit album wennen.
Na mijn eerste luisterbeurt zat ik tussen de 3 en 3 1/2, maar geven 'm nu toch al vast 4 welverdiende sterren!

Dan neem ik je bericht als leidraad, Ad. Een blinde aankoop durf ik echter niet aan, eerst maar eens op m'n gemak beluisteren.

The Band vind ik geweldig, maar de soloalbums van RR raken me niet, zelfs niet na meerdere luisterbeurten. Het kabbelt wat voort. Eric Clapton doet mee (ook niet echt een aanbeveling), zoals in het saaie 'Fear Of Falling'. Ik wil er zondagavond wat van draaien op de radio (blues & roots), maar een geschikt nummer kiezen wordt nog lastig. Ik hou het voorlopig op Won't Be Back.

Ik ga 'm nog beluisteren . Zijn eerste soloplaat vind ik prima , ondanks dat ik het minder ''eigen'' vind klinken dat zijn werk met The Band .
Robby''s zwakke punt vind ik zijn stem . Iets dat op een gegeven moment wel zwaar mee telt .

Daar heb je in mijn ogen ook helemaal gelijk in, bikkel2.. Het mooiste nummer van dit album vind ik dan ook Madame X. Helemaal instrumentaal. En als we het over de stem van een zanger gaan discussiëren komen we er nooit uit. Iedere zanger heeft zijn eigen geluid. Waar je je wel over kunt discussiëren is de achteruitgang van dat "eigen" geluid. Ik kan zo uit de losse pols wat zangers noemen waarbij de stem totaal versleten is (ik ga geen namen noemen om kriteik van allerlei fans te voorkomen), maar dat mag ook wel na zo'n 40 jaar zingen met sex, drugs en rock 'n roll en natuurlijk hun leeftijd. Dat neemt niet weg dat de muziek, met hun ervaring, er niet minder op is geworden, maar dat lijkt me m.i. onvermijdelijk. Ik ben immers na al die jaren ook geen groen blaadje meer.

Nou, Madame X had ie van mij weg mogen laten. Vreselijk!
Ik vind zijn stem net wel goed, doet me een beetje denken aan 'Madame' Womack, of Brood. Bij The Band was Rick Danko mijn favoriete zanger, daar leunt dit toch het meeste tegenaan.
Het is een album dat pas na meerdere aandachtige luisterbeurten zijn geheimen prijsgeeft, en ik ben nu op eenderde daarvan schat ik. Straight Down the Line rockt alvast lekker rauw, dat gaat er meteen in.

He Don't Live Here No More Live bij David Letterman. Ook bij Jools Holland, te vinden op YouTube. Erg de moeite waard. Hopelijk komt er een tournee...

Tof! En op de gitaar geheel rechts, multi-talent Jonathan Wilson

Nee toch? Ongelooflijk dat je dat vindt. Geweldige stem juist.

Ik vind zijn stem wat ruizig , dat is niet zo'n probleem , maar het blijft toch een beetje een brombeer . Ik vind het verre van een geweldige zanger .
Ben ook eigenlijk wel blij dat hij het zingen ten tijde van The band aan zijn collega 's Danko , Helm en Manuel overliet .

Maar ik ga het zeker een kans geven deze plaat , want zijn eerste soloalbum vond ik erg goed .

gewoon een prachtig album en kan zich meten met zijn eerste 2 solo cd's , knap werk ook instrumentaal is het zeer goed , meer en minder had ik niet verwacht van ouwe robbie , en de bidragen van clapton en winwood !

dank je wel robbie !

Ben best wel benieuwd naar deze CD, maar net op radio 1 (wat een geweldig programma was dat, Bob Dylan de nieuwe Earle, Joe Bonamasa het kon niet op) hoorde ik Madame X. Dan moet de rest wel van heel hoge kwaliteit zijn, als je een instrumentaal nummer doet dan moeten de vonken er toch vanaf springen. Dit was niet meer dan een pauzenummer tijdens het North Sea Jazz Festival. Die Clapton kan zoveel meer. Kijk het kan zijn dat het past binnen het geheel van de plaat, dan kijk je er anders tegenaan. Maar als nummer op zich is het vrij matig en dat is zwaar naar boven afgerond. Toch wil ik meer horen.

Plaat een aantal keren gedraaid. Niet slecht maar ook niet echt goed. Beetje gewoontjes. Klaar.

Een paar dagen later loop ik op straat, en opeens hoor ik van binnen een melodieflard die me bij de keel grijpt. Ik heb dat muziekje al veel vaker gehoord, maar nú ontroert het me opeens, alsof ik er nú pas de impact van kan voelen. Ik kan helaas zo snel niet thuisbrengen uit welk nummer die melodie komt, wel iets recents, maar welk nummer of welke artiest...

Thuisgekomen zoek ik bij mijn recente aanwinsten. Nee, dàt is het niet, nee, dàt óók niet... En opeens herken ik She's not mine.

Ik had het moeten weten, die vervelende vent heeft immers wel vaker zijn albums gevuld met ogenschijnlijk simpele nummers die hun ware emotionele lading pas na verloop van tijd prijsgeven. Caledonia mission, The unfaithful servant, The rumor, Rags and bones, Sonny got caught in the moonlight, Night parade, Day of reckoning – niet voor niets staat The Band bij mij zo hoog aangeschreven.

Koester deze man, en koester deze plaat.

O ja, in eerdere berichten werd wel gesuggereerd dat Robertson een ouwe lul is die niets meer te zeggen heeft en daarom maar beter achter de geraniums kan gaan zitten. Me dunkt dat iemand die de zelfbeheersing kan opbrengen om in de periode sinds zijn vertrek uit The Band slechts vier (nu dus vijf) albums in 35 jaar uit te brengen wel het voordeel van de twijfel verdient.

Een nieuw album van Robbie Robertson, we hebben er 13 jaar op moeten wachten en is het het wachten waard geweest.....????

Om maar gelijk antwoord te geven op die vraag: Een zeer duidelijk NEE.

Robbie werkt op dit album samen met een paar grootheden uit de muziek geschiedenis Eric Clapton, Tom Morello, Robert Randolph, Steve Winwood, Trent Renzor en producer Marius de Vries.

En dan komen ze hier mee, een album dat wel heel erg mat en tam op mij overkomt, zeker die instrumentatie is zeer goed, maar er zit nergens dynamiek in de nummers.
Alle nummers kabbelen maar door en er word nergens een spanningsveld gecreerd.

Net als bij Ray Davis zijn laatste album lijkt het wel of de oudgedienden er niet meer zo veel zin in hebben, ze kunnen volgens mij veel beter, of slaat de ouderdom nu dan echt toe bij die generatie? Is het de bedoeling van de heren dat het allemaal maar rustig aan moet en dat de "jonge honden" maar voor de nodige frisheid moeten zorgen.

2.5*

Ik heb het album inmiddels een paar keer zitten luisteren. Naarmate je dit doet bij nieuwe albums, krijg je naar verloop van tijd je voorkeuren qua tracks.
Er zitten dan ook een paar ijzersterke nummers tussen. Het instrumentaaltje madame X valt mij een beetje tegen. Als ik die aanzet waan ik mij in een lift of heb ik het idee dat ik naar een wachtmuziekje zit te luisteren.
De 2 echte knallers vind ik eigenlijk wel the right mistake and he dont live here no more. Het geluid van Robert Randolph vind ik persoonlijk niet geweldig en ik had Clapton wat meer op de achtergrond gehouden. Desalnietemin een sterk album.