Panda Bear - Tomboy (2011)

Hypnotiserende plaat, de zang is echt fantastisch mede door enkele gave echo's. Ook de instrumentatie maakt Tomboy tot een voortreffelijk album. Net als de zang werkt het betoverend. Voor de rest zou ik me graag willen aansluiten bij SilverGun. Hij verwoordt het mooi.

Klinkt weer fantastisch Slow Motion vind ik tot nu toe het beste nummer van de plaat.

Toen ik een aantal jaar terug zei dat ik Panda Bear goed vond, keken vele mij vreemd aan. "Panda Bear?" "Who the hell is panda bear?" Maar tegenwoordig zullen er veel meer mensen van de naam gehoord hebben. Panda Bear is namelijk de artiestennaam van Noah Lennox, een van de leden van Animal collective. Animal Collective van tot kort ook wereldvreemd maar sinds doorbraakplaat merriweather post Pavilion is de 'experimentele wonder panda' iets bekender geworden. Iets meer mensen luisteren mee en iets meer mensen horen een prachtplaat.

Person Pitch, het vorige album van Panda Bear was geweldig. Het groepje fans van het eerste uur moest echter lang wachten op een vervolg. Maar na 4 singles, een aantal verplaatste releases en een soloplaat van Animal-Collective-collega Avey Tare is Tomboy dan eindelijk gelekt.
Op het nieuwe album van Panda Bear is sprake van continuïteit en van vernieuwing. Er is duidelijk aandacht besteed aan de ritmes en de gitaar. Ook zijn de samples zijn minder duidelijk aanwezig (zijn ze er wel?), maar de sfeer is nog steeds onmiskenbaar die van Lennox. De stem van Noah Lennox is nog steeds het belangrijkste instrument op Tomboy. Continu gaat hij in duet met zichzelf en gooit Lennox er een bak met echo's overheen. Kraakhelder is daarom de productie nooit, wel altijd bijzonder sfeervol en dromerig. Wat eigelijk ook de sleutelwoorden zijn voor Tomboy. Want wat luisterd het allemaal heerlijk weg.

Het album begint verpletterend met de eerste drie nummers, you can count on me, tomboy en slow motion zijn op zijn geweldig. De Aparte ritmes in combinatie met de dromerige stem werkt zoals altijd super. Vanaf nummer 4, surfers hymn wordt je als het waren in een draaikolk gezogen, er is geen ontsnappen meer aan. Voor je het weet heeft de plaat je in zijn greep en ben je gehypnotiseerd door haar schoonheid. Alsof iemand met een klokje voor je ogen zit te zwaaien. Erg is dit niet, verre van dat. Het is heerlijk om weg te dromen in tomboy. En het maakt het een bijzondere luisterervaring. Er is ook geen slecht nummer op het album te vinden.

Noah Lennox heeft zich geperfectioneerd op zijn 4e album. Het album put nog steeds uit hetzelfde vaatje als Person Pitch maar is toch net iets beter. De Aparte en coole ritmes op het begin van het album maake Panda Bear net even een andere panda bear dan we hem kende. Terwijl op het einde van het album de typische animal collective electronica weer uit de kast wordt getrokken.

De muziek op Tomboy is zoals altijd uiterst creatief, niks (op animal collective na) klinkt zoals Panda Bear, en dat waardeer ik heel erg. Dit maakt een album als tomboy vele male bijzonderder dan het zoveelste gitaarrock bandje met een nieuwe cd. Wel klinkt Tomboy wat minder toegankelijk als Merriweather past Pavilion, maar voor de 'echte' Animal Collective fans valt er weer veel te genieten.

Ondanks dat Tomboy lang op zich heeft laten wachten is hij bijzonder mooi, dromerig, sfeervol en knap. De 49 minuten en 59 seconden vliegen voorbij en voor je het weet ben je gehypnotiseerd door de muziek van Panda Bear, waardoor je niks anders meer wil horen dan: Tomboy. Prachtplaat.

van: http://daanmuziek.blogspot....

op het eerste gehoor wel een beetje veel last van het meer-van-hetzelfde-syndroom... ik ken het trucje inmiddels wel... toch ook niet slecht.

dan ben ik wel geïntresseerd in wat je meer van het zelfde vind . ik vind dit namelijk heel anders in elkaar zitten dan PP of MPP, of elke andere Animal Collective release.

Niet heel anders, wel anders

Ik vind dit album juist duidelijk anders van toon dan zijn voorganger. Deze klinkt veel lomer, minder uitbundig en de liedjes zijn compacter (iets wat ik niet verwachtte, zeker ook gezien de productie van Sonic Boom).

Ik vond dit album bij de eerste luisterbeurt maar zo zo, maar ik vind hem per draaibeurt groeien. Dat is doorgaans een kenmerk van een waar meesterwerk. Vooral het swingende Afterburner maakt veel indruk.

Wel aardig allemaal, maar ik ben nog niet verkocht. Hoewel de nummers meer gespeeld zijn door Panda Bear, en hij z'n stem goed gebruikt, hou ik toch meer van creatief sample gebruik. Dat maakte Person Pitch zo levendig: geluiden van een uil, raceauto, vuurwerk, huilend persoon, terrasje waar mensen koffie drinken, strand, etc. Tomboy is meer een sacraal album. Nog even wennen dus

Veel herhalende en vooral hypnotiserende klanktapijten. Mooi gedaan.

Voor wie geen idee heeft wat te verwachten: 11x Motion Picture Soundtrack in een futuristische Beach Boys uitvoering.

Wat als Brian niet deprssief zou zijn geraakt.

Wat voor muziek zou Noah dan gemaakt hebben?

Een nummer als Scheherazade heb ik eigenlijk nog niet eerder uit de AC-stal horen komen: spaars en donker. Wel erg mooi.

Klinkt spannend dit! Vanavond nog een keertje luisteren en eens kijken of dit Merriweather kan evenaren...

Stuk minder boeiend helaas dan Person Pitch. Ten eerste geen klapstuk als "Bros" of "Good Girl / Carrots", ten tweede wat te veel een herhaling van zetten, ten derde gewoon zwakkere songs. Het klinkt als de left-overs die Person pitch niet gehaald hebben. Lichte gaapplaat, als dat niet verbetert de volgende luisterbeurt gaat er nog een halfje af.

Spaars is een anglicisme dat niet in de Van Dale staat.

Echt? En dan te bedenken dat ik juist zo'n hekel aan die woorden heb (maturiteit, satisfactie ed). Vergeef me

Het is je vergeven hoor. Misschien komt de verwarring doordat het Engelse 'sparse' (ijl, dun) qua betekenis redelijk overeenkomt met het Nederlandse 'spaarzaam' (ik noem maar een zijstraat).

Ik ben van plan om deze aan te schafffen. Of kan ik beter met Person Pitch beginnen?

Gewoon beide halen en beginnen met Person Pitch.

Wauw, wat is de combinatie "Last Night at the Jetty" met vervolgens "Drone" toch mooi...

Dit is gewoon weg een erg uitstekende plaat. Het is even wennen, maar de nummers groeien snel. Na een vijftal luisterbeurten kan ik enkel nr. 9 opnoemen als mindere track, hoewel het ook groeipotentieel heeft.
Wat kijk ik al uit naar de volgende van Animal Collective

Ook ik was redelijk sceptisch. Immers, de meeste nummers kenden we al. En niet alleen dat. Waar is een nieuwe Bros, wordt het allemaal niet te gewoontjes zo? Hoe moeilijk is het om, Person Pitch, de grootste muziekpiek van de afgelopen tien jaar te evenaren, laat staan te overtreffen? Godzijdank is de productie alsnog aangepakt (niet meer zelf doen, Noah) en is elk nummer 'vernieuwd'.

Allereerst is het inderdaad niet gelukt om Person Pitch te overtreffen. Moge duidelijk zijn, toch? En toch, toch is het een enorm goed album geworden. De nummers zijn alsnog veel beter geproduceerd (de nieuwe Slow Motion is bijvoorbeeld hemels) en het album kent een erg sterke en mooie opbouw. Speciale vermelding voor de 'slomere liedjes' Drone, Scheherezade en afsluiter Benfica. Waar de live-versie van Drone aan kracht inboette, is hij hier perfect geplaatst. Scheherezade is prachtig loom, terwijl het even goed spannend blijft. En tsja, Benfica is toch ook wel een parel van formaat.

Ja, superlatieven te over, ik besef het me goed. Maar wat wil je ook, het is een plaat waar ik eeuwen naar uitzag en die mij tot nu toe de beste luisterervaring van 2011 heeft geboden. Noah Lennox bewijst zich voor mij wederom waarom het met uitstek de meest interessante persoon in de muziekbusiness is. Het is niet anders. 4,5*.

Het wennen duurt bij mij toch wel lang nu...
Het is en blijft panda bear, slecht is het dus nooit, maar niks blijft echt hangen (enkel "You can count on me"). De rest gaat steeds aan mij voorbij en ik heb niet echt zin om hem veel te draaien (in tegenstelling met Person Pitch).
Het is niet slecht, het geluid staat me zeker aan, maar toch mist het iets.
Ik had meer verwacht, misschien zelfs te veel verwacht?

Voor mij is het juist het tegenovergestelde! Ik kan me veel beter vinden in de mening van Nihilisme. Op deze plaat laat Panda een iets persoonlijkere/ killere kant van zichzelf horen, en dat bevalt me wel.
Person Pitch was anders, een heel andere richting of insteek. Person Pitch is een geweldig album, maar op een gegeven moment had ik het ook wel gehoord. Vergelijkingen met Bro's worden er gezocht door enkelen, maar niet gevonden. Dit stelt me gerust. Ik ben juist erg verheugd met deze frisse afwisseling, ook al is hij iets meer obscuur dan zijn voorganger. De muziek vind ik uitdagender, vernuftiger in/bij/naast elkaar gezet. Het is luisteren naar de collage van geluid die Panda ergens in Portugal in een donkere kelder in elkaar gezet heeft. Puzzelen misschien, je blijft nieuwe dingen horen (Donkey Kong sample op Friendship Bracelet?)
En het werkt, misschien beter nog dan bij PP (bold statement, dat komt waarschijnlijk doordat ik snakte naar nieuw werk). Een slap aftreksel van Person Pitch, daar zit ik 4 jaar (?) later niet echt op te wachten. Er zitten misschien iets minder makkelijk in het gehoor liggende hooks op, maar daar koop ik geen Panda Bear plaat voor. Ik verwacht dan iets dat mijn verbeelding triggert en dat doet Tomboy wel degelijk.

Tekstueel ook ijzersterk.
"I found a way and I feel like I shouldn’t let go / Drop a bomb on the spots where my doubt streams grow"

Als kers op de taart is de plaat ook nog eens wit. Desondanks ga ik hem grijs draaien.

Ik vind het lastig om dit echt erg negatief te beoordelen, maar het doet me helemaal niks. Ik heb hem pas 2,5 keer beluisterd, maar tot nu toe was de eerste keer eigenlijk het meest boeiend. 2,5.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Dit album vandaag voor de eerste keer beluisterd. Of ik het net zo goed vind als het uitstekende "Person Pitch" durf ik nog niet te zeggen. In ieder geval vind ik "Slow Motion" een weergaloos mooi nummer.

Na Person Pitch een tegenvaller van jewelste. Gebrek aan echt goede ideeën en melodieën wordt verbloemd door zeurderig zingen van lange noten en een hoop 'gedoe'.

In niets memorabel en ik twijfel nog of het album in de kast zet, of toch maar rechtstreeks de tweedehands markt op knal.

Wat als Noah zijn tante een snor zou hebben, klonk hij dan als Frank Zappa ?

Aangename, onderhoudende plaat. Maar jammer genoeg ook een tikje saai. Bij een nummer als 'Sheherazade' dwalen m'n gedachten genadeloos af, elke keer weer. Ik ben ook niet verzot op het stemgeluid van Lennox. Een nummer als 'Slow Motion' weet me wel te bekoren, maar zo staan er te weinig nummers op deze plaat. Lichte tegenvaller toch, had meer verwacht van een Animal Collective-lid.

2,5 sterren

Een 'droom' van een bespreking Kas; bijna net zo onnavolgbaar als deze plaat van Panda Bear (is in dit geval een compliment). Ik moet eerlijk gezegd nog steeds een beetje wennen aan de plaat, ik herken de schoonheid wel, vooral wanneer ik hem vlak voor het slapen beluister en met de muziek in slaap val (zo val ik eigenlijk elke dag in slaap), maar het woord ANDERS is eigenlijk het woord wat ik zoek. Mijn favoriete genre is Americana en dat is een stuk soberder en de intepretatie van de songs ligt ook wat meer voor de hand, mede doordat de thematiek dicht bij je eigen ervaringen ligt. Niet dat je perse moeite voor de muziek van dhr Lennox moet doen, maar doordat het afwijkt van de gemiddelde plaat waarvan ik enthousiast word moet ik wel mijn best doen. En hoewel dat een negatieve klank heeft (muziek zou immers voorzichzelf moeten spreken) heb ik door mijn best te doen ontstellend veel genre's leren waarderen die ik in eerste instantie verschrikkelijk vond (ben nu een van Spinvis's grootste fans terwijl ik hem 10 jaar terug een van de meest irritante artiesten ter wereld vond).

Maar goed ik ben een muziekfreak en wil alles een kans geven, niets is me te gek dus deze plaat zal na een aantal luisterbeurten vast en zeker een prominente plaats in mijn eindlijstje gaan innemen, nu zou ik hem nog met 3.5* beoordelen. Moraal van het verhaal: laat je bekrompenheid niet in de weg staan voor Panda Bear.

Maar dan zouden jullie voor de grap eens wat van Steve Earle/John Prine/Wilco ofzo moeten gaan luisteren...

ken ik ook allemaal. maargoed, dit album vind ik vandaag veel beter dan in de tijd dat het uitkwam.

Nu ga ik je natuurlijk niet afrekenen op een quote van drie jaar geleden, maar dit vind ik oprecht shockerend. Zijn stem is misschien wel zijn sterkste kant, met name in de manier waarop Lennox die heeft gebruikt: moeiteloos draagt hij lange, uitgerekte noten die perfect laten horen hoe dik en gelaagd zijn stem eigenlijk is.

Tevens blijkt ook dit album (zoals vrijwel elk Animal Collective/Panda Bear album) weer een groeier te zijn. Des te vaker je het luister, des te meer gaan de melodieën zich in je hoofd nestelen en dan besef je plots dat dit perfecte popliedjes zijn.

Maar je hoeft je niets van mij aan te trekken. Ik ben nogal een fanboy.

Ik stuit net op een rework van Tomboy door een of andere knaap met te veel vrije tijd. Is het luisteren potverdorie wel waard!