Paul Simon - So Beautiful or So What (2011)

Inderdaad onderschat. De man blijft proberen en is toch ook wel vernieuwend. Ik ben het met hierboven eens. Questions of the Angels. pracht plaat

"Who believes in angels? I do ..."

gaaap...

Met een nieuw album in aantocht, ga ik nog eens 5 jaar terug naar het moment dat dit album verscheen, in het jaar dat Paul Simon 70 zou worden.

Eerlijk gezegd had ik de man sinds Graceland (1986) niet meer serieus gevolgd en een kenner kan ik mezelf dus niet noemen. Hij had het zich makkelijker kunnen maken door te blijven rondcirkelen in de sfeer van zijn vroegere solo-albums. Simon (zonder Garfunkel) was toch best in staat fijne songs te maken. Maar zijn belangstelling voor 'wereldmuziek' verlegde dat spoor richting nieuwe wegen. Niet alles begrijp ik daarvan, geef ik toe. Graceland vond ik een stukje minder dan Hearts and Bones (1983).

Paul Simon is altijd in staat geweest het spirituele en alledaagse te verenigen in zijn songs. De derde dimensie was er altijd bij, maar nooit hoogdravend of belerend. Ook op dit album. Zo kan hij ongedwongen de Vader, Zoon en heilige Geest met elkaar laten kibbelen en kan hij thema's als dood en eeuwig leven zo luchtig maken als popcorn, zonder de dieptedimensie te missen.

In het voorwoord schreef Elvis Costello: "These wonderful songs refuse to despair, despite the evidence all around us. So Beautiful or So What rejects the allure of fashionable darkness and the hypnosis of ignorance - better to contemplate and celebrate the endurance of the spirit and the persistance of love."
Costello slaat de spijker op z'n kop. Geen modieus gejammer en gesomber, maar doorgaan op de weg van de liefde en de verwondering. Daarmee is het thema van dit album genoemd.

Muzikaal is Paul Simon meer terug bij de songmatige aanpak van vroegere albums maar klinkt tegelijk helemaal anno 2011. De Afrikaanse ritmes zijn ook er nog steeds, zoals in Dazzling Blue en de titelsong. Prachtig transparant opgenomen, geweldige percussie. Dan weer heel ingetogen met piano en gitaar in Love and Heart Times. Heel even denk ik terug aan The Sound of Silence.

Beetje irritant is de harde fading in Getting Ready for Christmas Day, maar knap zijn de verwerkte samples met Reverend Gates. Mooi is de gospel doo-wop in Love & Blessings, Questions for the Angels is adembenemend en met de titelsong zijn we snel bij het einde. Een album dat met 38 minuten geen minuut te lang is.

Maar het vervolg komt er aan. Volgende maand al, als het goed is en Stranger to Stranger gaat de titel worden. Ben benieuwd. Paul Simon bezig met zijn naderende dood? Echt niet!

Misschien dat sommige MusicMeter's het herkennen: als ik albums wil luisteren van artiesten/bands die in decennia een grote catalogus hebben opgebouwd, grijp ik meestal terug naar de bekende klassiekers of meesterwerken. Muziek die ze maakten na hun sterkste periode kregen vaak mindere recensies en mindere waarderingen op dit forum, meestal ook van mijzelf.

Waar ligt dat toch aan: ben ik in de loop van de jaren soms verwend geraakt? ben ik niet meegegaan met de muzikant die nieuwe wegen inslaat? Of werd hun inspiratie minder en daarmee de kwaliteit van hun werk?

Kortom: tijd om nog eens goed te luisteren naar de albums uit hun 'mindere' periode. Te beginnen met Paul Simon, wiens 4 albums uit de periode 2000 t/m 2016 die destijds door mij met best een mager aantal sterren zijn toegekend. Zijn 'afscheidsalbum' In the Blue Light laat ik buiten beschouwing, omdat dit album herbewerkingen van oude nummers bevat, en omdat ik dat project wél heel geslaagd vind.

So Beautiful Or So What is in ieder geval een verbetering ten opzichte van Surprise. De sound is beter en er staan ook wat meer nummers op dit tot de betere in Paul's oeuvre behoren. Voor mij zijn dat Afterlife, Dazzling Blue, de titelsong en het prachtige Questions For Angels.

Mijn destijds gegeven aantal sterren kan dus gewoon blijven staan.

geen makkelijk album om te beoordelen. eigenlijk verwacht je bij Paul Simon altijd kwaliteit en die levert hij ook op dit album, maar de kwaliteit van een aantal van zijn composities blijven daar wat bij achter.

de muziek is een knappe mix van folk, afro-pop, rock, doo-wop, gospel en zelfs een vleugje bluegrass in 1 van de prijsnummers van dit album "Dazzling Blue" , een merkwaardige combi van o.a. dobro, fiddle en Indiase tabla's . samen met het ritmische "Afterlife" met de fraaie gitaarklanken van Vincent Nguini, de ballad "Questions For Angels" en de sterke melodie van de eveneens ritmische afsluiter "So Beautiful or So What" wat mij betreft de hoogtepunten. niet geheel toevallig dezelfde nummers als Tonio hierboven aangaf.

de opener "Getting Ready for Christmas Day", het met Afrikaans kora spel ingeleide "Rewrite" over de mogelijkheid van een Vietnam veteraan om zijn leven te herschrijven en "Love is Eternal Sacred LIght" over de "Big Bang" beklijven een stuk minder.

van de overige ballads prefereer ik "Love & Blessings" boven het voor zijn doen zwakke "Love and Hard Times".

"Afterlife" had overigens niet misstaan op "The Rhythm of the Saints", mijn favoriete album van Paul Simon met 10 ijzersterke songs, waar op dit album minder sprake van is.