Selah Sue - Selah Sue (2011)

Toen ik begin november naar Prince in het Sportpaleis ging kreeg ik op het laatste moment te horen dat er toch een voorprogramma was.
Als ik ergens geen zin in had.................. ene Selah Sue uit België. Nooit van gehoord. Een vriend die daar ook was smste nog dat hij helemaal blij was daarmee want hij was een groot liefhebber.

Na lang wachten kwam ze het podium op. 'Mens doe wat aan je haar' was mijn eerste gedachte. 'Zeker als je zo'n leuk koppie hebt'. Ach, artiesten moeten iets hebben waar ze mee opvallen en het gaat niet alleen maar om de looks dacht ik nog.
Ze stond helemaal alleen op dat grote podium. Niets zo ondankbaar als voorprogramma zijn en al helemaal niet van sterren als Prince waar de verwachtingen altijd hoog gespannen zijn. Maar Selah Sue werd onthaald als heldin en was duidelijk geen onbekende voor velen in de zaal.
En het moet gezegd: ze deed het goed zo alleen. Nog leuker was dat halverwege haar optreden het scherm van Prince gebruikt werd, waarmee we kunnen concluderen dat er bij de technici blijkbaar ook waardering voor haar was.
Daarna snel op zoek gegaan naar haar EP's die ik allebei op 3,5 zette. Leuke EP's, lekkere muziek en benieuwd naar een volwaardig album.

En zo met de lente al een beetje in zicht kunnen we wel zeggen dat Selah Sue dit perfect getimed heeft. Niet overhaast met dit album komen; laat de mensen maar geduld hebben en dat geduld wordt nu dan beloond met een ongelooflijk lekker album vol nummers die voor een groot deel al bekend waren maar die allemaal bij elkaar goed tot hun recht komen. Eigenlijk nog beter dan op die EP's met kortere speelduur.
Natuurlijk is het makkelijk om haar op één lijn te zetten met Duffy, Amy en Adele. Het zit allemaal wel in dezelfde hoek, maar tegelijkertijd vind ik ook dat Selah daar toch ook andere invloeden in stopt, waardoor ze genoeg eigen smoel heeft. Een internationale smoel ook. En ook niet onbelangrijk in dit harde muziekwereldje: een leuk smoeltje.
Daarbij vind ik dat Selah het beter aanpakt dan bijvoorbeeld Duffy die ook wel wat moderne dingen in haar werk toevoegt maar wat op haar laatste cd niet helemaal goed uitpakt, iets waar Selah juist goed in slaagt. Het is een album dat terug de tijd in gaat maar wel degelijk met beide benen in het nu staat.
De bekende nummers van de EP zijn overigens (licht) aangepast op dit volwaardige album.

Kortom: laat het een eer zijn voor deze nog jonge Belgische dame om vergeleken te worden met eerder genoemde grote artiesten.
Het is leuk dat mensen hierdoor aandacht gaan krijgen voor deze artieste, maar verder heeft ze het niet nodig: op eigen kracht levert Selah Sue hier een album van formaat af dat met gemak de concurrentie aan kan gaan met andere grote releases binnen dit genre. Hulde!

Vaak genoeg is er aandacht voor de soul van Nederlandse bodem. Maar ook onze zuiderburen hebben nu een eigen soultrots. Met Selah Sue is daar een opzienbarend leuke en interessante zangeres opgestaan. En ik kan jullie nu al vast vertellen dat ik hier graag nog meer van wil horen na dit album.

Het album opent met ‘This World’. Tijd dus om een beetje te kunnen bepalen wat de stijl van Selah Sue is. En luisterend naar dit nummer schieten mij toch vooral de artiesten Ayo en Nneka binnen, maar ook gewoon erg Selah. Fijn stemgeluid, genoeg spanning in de productie, goede opener.
‘Peace of Mind’ biedt dan wel weer wat totaal anders. Dit nummer klinkt weer wat hipper, met een ietwat rappende Selah, met de wat hitgevoeligere productie. Dit is natuurlijk geen negatief aspect, want ik betrap mezelf er al snel op dat ik vrolijk met mijn hoofd meebounce op de beat.
‘Raggamuffin’ is ook een up-tempo nummer. Zit een goede groove in. Vooral op de rustige stukken is goed te horen hoe goed de stem van Selah Sue is. Haar stem ligt echt erg fijn in het gehoor.
‘Crazy Vibes’ is misschien op dit moment wel haar bekendste nummer. En niet voor niks, het is namelijk ook een erg lekker nummer. Goede opbouw met het rustige stuk dat overgaat naar meer het funky stuk. Het refrein is erg aanstekelijk, blijft meteen lekker in het hoofd hangen.
‘Black Part Love’ was ook de titel van één van haar EP’s, die voorafgaande aan dit album uitkwamen. Fijn nummer. Goede energieke productie en Selah stopt er ook met hoorbaar veel plezier goede energie in. De mooie blazers maken het helemaal af.
‘Mommy’ gaat vast over haar moeder. In dit toch persoonlijke onderwerp zorgt ook meteen voor een stuk intiemer nummer. Simpelweg Selah ondersteund door een gitaartje als basis. Prachtig gedaan, want nogmaals: op de rustige stukken hoor je pas echt hoe goede Selah kan zingen. Prachtig!
De intieme sfeer blijft met ‘Explanations’. Wederom ligt de basis bij de gitaar met de vocalen. En eerlijk gezegd bevalt deze rustige Selah Sue mij wel wat beter als de eerdere uptempo nummer. De beheersing van haar stem is prachtig, de intimiteit groeit.
‘Please’ is samen met Cee Lo Green, de bekende hit-zanger. Een bijzondere combinatie natuurlijk en vind het ook wel een bijzonder nummer. Misschien wel het meest bombastische van het nummer. Goed spannend gehouden, goed samenspel tussen de vocalen.
De mooi, intieme Selah Sue horen we weer op ‘Summertime’. Dit nummer weet mij zo te raken dat het gewoon mijn favoriet van dit album is. Vooral de uithalen van Selah die zij rond de 3 minuten er uit knalt komen keihard binnen. Kippenvel.
‘Style Crazy Sufferin’ lijkt wat meer op een nummer dat beïnvloed is door de reggae. Goede zomerse bounce, goede vibe. Lekker nummer om eens bij uit het dak te gaan. Vrolijk!
‘Fyah Fyah’ gaat hier weer totaal niet op verder. Hier horen we weer de gevoelige, rustige Selah Sue. En juist nu, bij dit nummer, komen ook mijn associaties met Ayo en Nneka weer te boven. Zij stoppen veel wereldse stijlen in hun muziek en dat doet Selah hier toch ook wel. Al is alleen al door de intonatie de zang.
‘Just Because I Do’ is dan na een kleine drie kwartier al weer de afsluiter. Een goede afsluiter omdat Selah laat horen dat ook weer een andere stijl beheerst. Die van mysterieuze, wat vrijgevoelige, grenzen opzoekende zangeres. Tijd dus om hierna snel weer meer van haar te horen.

En dat is toch ook wel mijn conclusie bij dit album. Ik zal nog erg graag meer van deze dame willen gaan horen. België heeft een soulzangeres om trots op te zijn.

Even een vraagje... ben ik nu de enige waarvoor dit album zwaar tegen valt?
Ik moet zeggen ik heb black part love al een tijdje in m'n muziekbibliotheek en ik ben zeer onder de indruk van deze EP. Hij straalt een soort oer-gevoel uit. Je hoort er de liefde voor muziek in, dit aangevuld door de prachtig rauwe stem van Sanne en de straight to the point arrangementen maakte dit echt een debuut om u tegen te zeggen. Kortom, precies zoals muziek zou moeten klinken! Ik keek dus reikhalzend uit naar dit album... maar wat een tegenvaller. Al het gevoel en de rauwheid uit de EP zijn verdwenen. Al het gevoel dat de EP zo speciaal maakte is er nog wel, maar is jammer genoeg begraven onder een hoop extra muzikale extra's. Neem nu het nummer Faya faya, op de EP echt een van m'n favoriete nummers. Een ware oerkreet. Een nummer dat rustig begint en plots ontploft! Simpel maar effectief. Wel op dit debuutalbum blijft hier niets meer van overeind. Alle essentie verdronken in extra arrangementen. Een viool hier, een orgellijn daar... waarom???

Wat mij betreft is dit dus terug naar af. Er is geprobeerd het album rijker te laten klinken door toevoegen van verschillende arrangementen, maar dit blijkt een ware overkill! Naar mijn bescheiden mening komt Selah Sue nog steeds het meest tot haar recht als singer-songwriter en heeft ze niks of niemand nodig buiten haar stem en gitaar om haar liefde voor muziek aan de wereld tentoon te spreiden.

Twee EP’s, een aantal voorprogramma’s en twee festivalzomers en Selah Sue was een superster! Sinds vorige week heeft ze iets om die status te staven: een werkelijk album. En dit weekend staat ze die status volop te bewijzen in drie uitverkochte AB-concerten! Met Selah Sue is Selah Sue eindelijk Selah Sue!

Dat meisje met het gouden strotje, de gitaar en haar Jamaicaanse rijm, ze is een artieste! Op de Black Part Love-EP was ze vooral op zichzelf aangewezen, een platencontract bood nieuwe mogelijkheden. Op de Raggamuffin-EP was het al een beetje te horen, maar het blijft verrassend hoe het debuutalbum opent met rijkgevuld materiaal. Band compleet met blazers op het funky This World en het moderne reggae-geluid van Peace of Mind maken meteen een duidelijk statement: Selah Sue is hier niet om het verwachte te geven, wel gewoon om haar ding te doen! Haar concert in de AB, hoewel met de gehele ritmesectie aanwezig, opende ze op de tegengestelde manier: old school Sanne met gitaar. Het is hoe bijna elke song op de plaat, zoniet allemaal, begonnen en bekend zijn geworden. Daardoor blijft haar materiaal ook zo moeiteloos overeind. Prachtig om te zien wanneer het publiek compleet losgaat op een meisje dat met de akoustische gitaar Fyah Fyah brengt, als zaten we in een zweterige dancehall-tent. Summertime wordt op de cd dan weer vergezeld door een half strijkersorkest, heel dromerig en subtiel, een van de mooiste momenten op haar debuut. Live, zonder dit alles, verdwijnt er juist helemaal niks van de magie. Betoverend!

Dat ze dit kon, alleen, was al bewezen, maar ook als de band in de picture komt, straalt het amusement van het podium! Eerlijk, ik had mijn bedenkingen bij de nieuwe versie van Black Part Love. Het leek wel of ze er sinds de laatste opname dag in dag uit hebben aan liggen sleutelen, wat tot een ontzettend rommelige drukte leed. Ook het laatste nummer, Just Because I Do, met zijn zachte dubby/electronic-feel klonk mij een beetje misplaatst. Bleek echter dat net deze nummers live ontzettend goed uitpakken. Ze klinken wat mysterieus, maar entertainen enorm! De nieuwe Black Part Love begint steeds meer door te dringen, al zal ik waarschijnlijk altijd een groter zwak hebben voor het beorgelde ‘origineel’.
Ongetwijfeld zijn er mensen die al die Jamaicaanse invloeden liever achterwege gelaten zien of misschien die moderne R&B/Hiphop en eElectronic niet goed begrijpen. Bij sommige kleine dingen en reeds genoemde keuzes op dit album maak ik me ook wel eens bedenkingen, maar dit is gewoon allemaal Selah Sue! Je hoort liefde voor al die verschillende genres doorklinken. De oprechtheid en onbelemmerheid die ze in alle nummers tentoon spreidt is prachtig om te horen! Dat en haar brede muziekinteresse geven haar een eigen geluid en maken van deze zangeres een unieke artieste.

Je leest hier veel voor de hand liggende vergelijkingen, maar als puntje bij paaltje komt heeft Selah Sue een frisheid die Adele nooit een album lang zal kunnen vasthouden en een echtheid waar Duffy enkel van kan dromen. “Stop whining Sally, just get yourself together, and sing the fucking song” Daarom!
Nee dan liggen de namen die Reijersen aanhaalt, Ayo en Nneka, dichter bij waar Selah Sue voor staat. De ene meer akoustisch gericht en de andere eerder vol en energiek is ze ergens een hybride van die twee... and then some. Dat ze met de producers van die twee artiesten heeft gewerkt zal daar uiteraard ook wel voor iets tussen zitten. Ze is vooral zichzelf op dit album, in al haar facetten. Die realness moet ze vooral koesteren, want daarmee onderscheidt ze zich van de soulkudde.

Het stond al in de sterren geschreven, maar nu al de bits & pieces van de voorbije jaren samenkomen wordt het bevestigd: dit eerste album en de hernieuwde live-act zijn nog maar het begin, maar lossen al alle verwachtingen in. Als ik zeg dat er nog ruimte is voor verbetering is dat geen punt van kritiek voor de 21-jarige, maar gewoon een positieve noot voor de toekomst!
Maar nu nog even “Selah Sue”! Eindelijk, eindelijk, eindelijk!

Ik ben niet erg onder de indruk. Het is goed om nieuwe artiesten te promoten maar dan moet ze wel iets meer in haar mars hebben. Een mix van ragga en R&B spreekt altijd wel aan en klinkt altijd goed. Er zit een beetje Erykah Badu in, een beetje Lauryn Hill, maar te weinig inbreng van een artieste die zich nog moet profileren. De kans is groot dat ik me bij bepaalde platen over enkele jaren afvraag van wie dit nou weer was. Nummers als Black Part Love en Just Because I Do had ik veel meer willen horen. Dit zijn pas nummers die relevant zijn. Slecht vond ik het niet, goed evenmin.

Alles wat mooi en authentiek is aan de geweldige EP Black Part Love gaat hier verloren. De titeltrack van die EP is daar het meest schrijnende voorbeeld van met die lompe Scott Storch-achtige bassdreunen die alle subtiliteit eruit rammen. Ook Crazy Vibes is genant ('we hebben nog een lichtverteerbaar zomers deuntje nodig om op de radio te kunnen komen'). Er zat zoveel belofte in, maar ik heb het idee dat de verkeerde mensen op Selah hebben zitten inpraten. Erg jammer.