Selah Sue - Selah Sue (2011)

Vaak genoeg is er aandacht voor de soul van Nederlandse bodem. Maar ook onze zuiderburen hebben nu een eigen soultrots. Met Selah Sue is daar een opzienbarend leuke en interessante zangeres opgestaan. En ik kan jullie nu al vast vertellen dat ik hier graag nog meer van wil horen na dit album.

Het album opent met ‘This World’. Tijd dus om een beetje te kunnen bepalen wat de stijl van Selah Sue is. En luisterend naar dit nummer schieten mij toch vooral de artiesten Ayo en Nneka binnen, maar ook gewoon erg Selah. Fijn stemgeluid, genoeg spanning in de productie, goede opener.
‘Peace of Mind’ biedt dan wel weer wat totaal anders. Dit nummer klinkt weer wat hipper, met een ietwat rappende Selah, met de wat hitgevoeligere productie. Dit is natuurlijk geen negatief aspect, want ik betrap mezelf er al snel op dat ik vrolijk met mijn hoofd meebounce op de beat.
‘Raggamuffin’ is ook een up-tempo nummer. Zit een goede groove in. Vooral op de rustige stukken is goed te horen hoe goed de stem van Selah Sue is. Haar stem ligt echt erg fijn in het gehoor.
‘Crazy Vibes’ is misschien op dit moment wel haar bekendste nummer. En niet voor niks, het is namelijk ook een erg lekker nummer. Goede opbouw met het rustige stuk dat overgaat naar meer het funky stuk. Het refrein is erg aanstekelijk, blijft meteen lekker in het hoofd hangen.
‘Black Part Love’ was ook de titel van één van haar EP’s, die voorafgaande aan dit album uitkwamen. Fijn nummer. Goede energieke productie en Selah stopt er ook met hoorbaar veel plezier goede energie in. De mooie blazers maken het helemaal af.
‘Mommy’ gaat vast over haar moeder. In dit toch persoonlijke onderwerp zorgt ook meteen voor een stuk intiemer nummer. Simpelweg Selah ondersteund door een gitaartje als basis. Prachtig gedaan, want nogmaals: op de rustige stukken hoor je pas echt hoe goede Selah kan zingen. Prachtig!
De intieme sfeer blijft met ‘Explanations’. Wederom ligt de basis bij de gitaar met de vocalen. En eerlijk gezegd bevalt deze rustige Selah Sue mij wel wat beter als de eerdere uptempo nummer. De beheersing van haar stem is prachtig, de intimiteit groeit.
‘Please’ is samen met Cee Lo Green, de bekende hit-zanger. Een bijzondere combinatie natuurlijk en vind het ook wel een bijzonder nummer. Misschien wel het meest bombastische van het nummer. Goed spannend gehouden, goed samenspel tussen de vocalen.
De mooi, intieme Selah Sue horen we weer op ‘Summertime’. Dit nummer weet mij zo te raken dat het gewoon mijn favoriet van dit album is. Vooral de uithalen van Selah die zij rond de 3 minuten er uit knalt komen keihard binnen. Kippenvel.
‘Style Crazy Sufferin’ lijkt wat meer op een nummer dat beïnvloed is door de reggae. Goede zomerse bounce, goede vibe. Lekker nummer om eens bij uit het dak te gaan. Vrolijk!
‘Fyah Fyah’ gaat hier weer totaal niet op verder. Hier horen we weer de gevoelige, rustige Selah Sue. En juist nu, bij dit nummer, komen ook mijn associaties met Ayo en Nneka weer te boven. Zij stoppen veel wereldse stijlen in hun muziek en dat doet Selah hier toch ook wel. Al is alleen al door de intonatie de zang.
‘Just Because I Do’ is dan na een kleine drie kwartier al weer de afsluiter. Een goede afsluiter omdat Selah laat horen dat ook weer een andere stijl beheerst. Die van mysterieuze, wat vrijgevoelige, grenzen opzoekende zangeres. Tijd dus om hierna snel weer meer van haar te horen.

En dat is toch ook wel mijn conclusie bij dit album. Ik zal nog erg graag meer van deze dame willen gaan horen. België heeft een soulzangeres om trots op te zijn.

Even een vraagje... ben ik nu de enige waarvoor dit album zwaar tegen valt?
Ik moet zeggen ik heb black part love al een tijdje in m'n muziekbibliotheek en ik ben zeer onder de indruk van deze EP. Hij straalt een soort oer-gevoel uit. Je hoort er de liefde voor muziek in, dit aangevuld door de prachtig rauwe stem van Sanne en de straight to the point arrangementen maakte dit echt een debuut om u tegen te zeggen. Kortom, precies zoals muziek zou moeten klinken! Ik keek dus reikhalzend uit naar dit album... maar wat een tegenvaller. Al het gevoel en de rauwheid uit de EP zijn verdwenen. Al het gevoel dat de EP zo speciaal maakte is er nog wel, maar is jammer genoeg begraven onder een hoop extra muzikale extra's. Neem nu het nummer Faya faya, op de EP echt een van m'n favoriete nummers. Een ware oerkreet. Een nummer dat rustig begint en plots ontploft! Simpel maar effectief. Wel op dit debuutalbum blijft hier niets meer van overeind. Alle essentie verdronken in extra arrangementen. Een viool hier, een orgellijn daar... waarom???

Wat mij betreft is dit dus terug naar af. Er is geprobeerd het album rijker te laten klinken door toevoegen van verschillende arrangementen, maar dit blijkt een ware overkill! Naar mijn bescheiden mening komt Selah Sue nog steeds het meest tot haar recht als singer-songwriter en heeft ze niks of niemand nodig buiten haar stem en gitaar om haar liefde voor muziek aan de wereld tentoon te spreiden.

Grappig. Selah Sue heeft nog met Prince gebabbeld de avond dat ze in zijn voorprogramma stond en die schijn gezegd te hebben dat ze 'muziek ademde' en dat ze zeker niets moest veranderen aan haar spel. Ik denk dat het een beetje aansluit bij jouw mening.

Ik vind die verrijking overigens wel erg prettig. Het mooie is dat je altijd nog op haar EP's kunt teruggrijpen als je die versies beter waardeert.

Vooralsnog vind ik dit heerlijk klinken.
Joss Stone, Amy Winehouse en Duffy in een blender.

Voelt goed.

Ik ben eigenlijk niet zo blij met de productie van dit album.. Neem een Fyah Fyah. De versie op de EP vind ik echt vele malen beter. Cleaner.

Ditzelfde geldt voor Explanations. Hoewel het verschil bij dit nummer minder groot is, vind ik ook hiervan de EP versie beter.

Uitschieter is toch wel Black Part Love.. Dit is echt een overgeproduceerd nummer geworden. De versie op de EP is wat mij betreft vele malen mooier. Lekker relaxed, heerlijke baslijn, Selah haar stem komt beter uit de verf. Het klopt helemaal.

Heel erg jammer.. maar commercie he.

En zij in haar interview in Humo maar beweren dat ze juist niet meer is te spreken over die eerste EP, omdat de "anderen" haar zeiden wat ze wel en niet moest doen - iets wat ze op deze plaat heeft rechtgetrokken.
Zelf kan ik er in ieder geval nog niet over oordelen, want ik heb alleen de Raggamuffin-EP al beluisterd.

Fyah Fyah is hier inderdaad wel een heel stuk minder. In deze versie is de snelheid er helemaal uitgehaald.
Maar goed. Moest ze gewoon dezelfde versie van haar Ep op haar album zetten zou ik dat nogal lui vinden van haar. Dus ik vind het goed dat ze hier eens wat anders probeert.

Toch wel een grote stijlbreuk met haar eerste 2 Ep's. Hoewel de laatste al dicht tegen de R&B aanleunde, is de sound op dit album helemaal anders. In eerste instantie hield ik ook meer van de 'akoestische' selah sue, maar volgens mij ging dat achter een eindje toch maar gaan vervelen. Zeker als ze er een heel album mee wil vullen.
Ik kan dit ook niet echt commercieel noemen. Ze gaan het natuurlijk wel kapotdraaien op de radio(wat ze telkens doen als ze iets goeds vinden *kuch* StuBru *kuch*), maar het klinkt gelukkig nog heel wat origineler dan die honderden R&B-hitjes die overwaaien vanuit de States. Dat Selah's zang daarvoor ergens tussen zit hoef ik niet meer te vermelden.

Ik geef het een 3.5*, hetzelfde cijfer als voor haar debuut-Ep.

Gisteren gekocht deze plaat. In de autoradio en gaan. Wat een heerlijke cd. Subwoofer op tien, laat zien dat dit heerlijke producties zijn. En ja Selah Sue! Ik ben verliefd!

Goh, dat had ik niet van je verwacht, Rene.

Ja Arnout... Ik weet t maar dit is zalig...

Twee EP’s, een aantal voorprogramma’s en twee festivalzomers en Selah Sue was een superster! Sinds vorige week heeft ze iets om die status te staven: een werkelijk album. En dit weekend staat ze die status volop te bewijzen in drie uitverkochte AB-concerten! Met Selah Sue is Selah Sue eindelijk Selah Sue!

Dat meisje met het gouden strotje, de gitaar en haar Jamaicaanse rijm, ze is een artieste! Op de Black Part Love-EP was ze vooral op zichzelf aangewezen, een platencontract bood nieuwe mogelijkheden. Op de Raggamuffin-EP was het al een beetje te horen, maar het blijft verrassend hoe het debuutalbum opent met rijkgevuld materiaal. Band compleet met blazers op het funky This World en het moderne reggae-geluid van Peace of Mind maken meteen een duidelijk statement: Selah Sue is hier niet om het verwachte te geven, wel gewoon om haar ding te doen! Haar concert in de AB, hoewel met de gehele ritmesectie aanwezig, opende ze op de tegengestelde manier: old school Sanne met gitaar. Het is hoe bijna elke song op de plaat, zoniet allemaal, begonnen en bekend zijn geworden. Daardoor blijft haar materiaal ook zo moeiteloos overeind. Prachtig om te zien wanneer het publiek compleet losgaat op een meisje dat met de akoustische gitaar Fyah Fyah brengt, als zaten we in een zweterige dancehall-tent. Summertime wordt op de cd dan weer vergezeld door een half strijkersorkest, heel dromerig en subtiel, een van de mooiste momenten op haar debuut. Live, zonder dit alles, verdwijnt er juist helemaal niks van de magie. Betoverend!

Dat ze dit kon, alleen, was al bewezen, maar ook als de band in de picture komt, straalt het amusement van het podium! Eerlijk, ik had mijn bedenkingen bij de nieuwe versie van Black Part Love. Het leek wel of ze er sinds de laatste opname dag in dag uit hebben aan liggen sleutelen, wat tot een ontzettend rommelige drukte leed. Ook het laatste nummer, Just Because I Do, met zijn zachte dubby/electronic-feel klonk mij een beetje misplaatst. Bleek echter dat net deze nummers live ontzettend goed uitpakken. Ze klinken wat mysterieus, maar entertainen enorm! De nieuwe Black Part Love begint steeds meer door te dringen, al zal ik waarschijnlijk altijd een groter zwak hebben voor het beorgelde ‘origineel’.
Ongetwijfeld zijn er mensen die al die Jamaicaanse invloeden liever achterwege gelaten zien of misschien die moderne R&B/Hiphop en eElectronic niet goed begrijpen. Bij sommige kleine dingen en reeds genoemde keuzes op dit album maak ik me ook wel eens bedenkingen, maar dit is gewoon allemaal Selah Sue! Je hoort liefde voor al die verschillende genres doorklinken. De oprechtheid en onbelemmerheid die ze in alle nummers tentoon spreidt is prachtig om te horen! Dat en haar brede muziekinteresse geven haar een eigen geluid en maken van deze zangeres een unieke artieste.

Je leest hier veel voor de hand liggende vergelijkingen, maar als puntje bij paaltje komt heeft Selah Sue een frisheid die Adele nooit een album lang zal kunnen vasthouden en een echtheid waar Duffy enkel van kan dromen. “Stop whining Sally, just get yourself together, and sing the fucking song” Daarom!
Nee dan liggen de namen die Reijersen aanhaalt, Ayo en Nneka, dichter bij waar Selah Sue voor staat. De ene meer akoustisch gericht en de andere eerder vol en energiek is ze ergens een hybride van die twee... and then some. Dat ze met de producers van die twee artiesten heeft gewerkt zal daar uiteraard ook wel voor iets tussen zitten. Ze is vooral zichzelf op dit album, in al haar facetten. Die realness moet ze vooral koesteren, want daarmee onderscheidt ze zich van de soulkudde.

Het stond al in de sterren geschreven, maar nu al de bits & pieces van de voorbije jaren samenkomen wordt het bevestigd: dit eerste album en de hernieuwde live-act zijn nog maar het begin, maar lossen al alle verwachtingen in. Als ik zeg dat er nog ruimte is voor verbetering is dat geen punt van kritiek voor de 21-jarige, maar gewoon een positieve noot voor de toekomst!
Maar nu nog even “Selah Sue”! Eindelijk, eindelijk, eindelijk!

Ik vind dit alles behalve een slecht album maar ik heb wel altijd moeite om het album af te luisteren.

Ik heb het een paar keer geprobeerd, maar Black part love is in mijn ogen beter. jammer dat de commercie ervoor heeft gezorgd dat het allemaal wat overgeproduceerd is. In mijn ogen is het iets te R&B. De vroegere versies welke ook op Black part love staan zijn veel puurder en kaler. Ik vind dat ze op die cd veel beter uit de verf komt. Wat niet wegneemt dat ze nog steeds een heel bijzonder en lekker stemgeluid heeft.

Persoonlijk vind ik dit niet echt een geweldig album. This world is echt geweldig maar de rest vind ik minder. Jammer.

Wat een teleurstelling na haar geweldige debuut Black Part Love. Ze komt wat mij betreft veel beter tot haar recht met enkel een akoestische gitaar en haar vocalen, zonder al die poespas. Ik heb haar nu ondertussen vaak live gezien, van een kleine kroeg tot een volle India tent op Lowlands, maar elke keer was voor mij iets minder. Jammer.

Tsja, sommigen vinden in een go-kart ook meer de essentie van het autorijden. Maar geef mij toch maar een Rolls, met alles erop en eraan.

Nog (net?) geen wereldtop-plaat, maar vergelijk dit met bv de eerste langspeler van Amy Winehouse, dan kunnen we in verhouding nog mooie dingen verwachten van Selah Sue.

Ik had geen hoge verwachtingen ten opzichte van dit album, wat ervoor zorgt dat ik het niet eens slecht vind. Selah Sue heeft een aangename stem, die me soms wel een beetje tegenstaat, maar meer niet dan wel, en er staan toch ook enkele lekkere nummers op, zoals 'Raggamuffin' en 'Black Part Love'.

3 sterren

Al met al niet helemaal mijn smaak maar gezien het genre waar het zich in begeeft viel dat wel te verwachten. Wanneer ik mijn eigen smaak buiten beschouwing laat moet ik gewoon constateren dat dit prima hitparadepop is. Een redelijk evenwichtig album met weinig echte missers en wel een paar uitschieters naaar boven. Daarom 3,5*

Het is al vaker hier gezegd: overgeproduceerd. Jammer....

wát een stem!! Ik hou normaal gezien helemaal niet van dit soort muziek maar dit valt heel goed te pruimen. Enkele nummers vind ik ronduit geweldig, oa. This World, Crazy Vibes, Peace Of Mind, RaggaMuffin.

Er staan ook wel enkele missers op, vooral nummers die echt te rustig zijn, Mommy bv.

toch n mooie 3.5*


Dit doet me trouwens heel erg aan Amy Winehouse denken!

Ja jammer dat het allemaal een beetje vercommercialiseerd klinkt. Komt vooral omdat je die EP al kent, die was vrij uniek vond ik. De nieuwe nummers zijn niet erg slecht ofzo maar niet uniek en er klinkt minder emotie in. En ik moet zeggen zonder die emotie klinkt haar stem gauw eentonig. Maar goed ik ben nog steeds fan van haar en ben benieuwd wat ze in de toekomst nog gaat laten horen.

Wat een stem, wat een talent!
Check haar versie van "Ain't No Sunshine"

YouTube - Ain't No Sunshine - Selah Sue feat. Ronny Mosuse (Help Haïti)

Jeetje die is inderdaad wel erg goed! Knap hoor!

Ken de EP niet maar dit bevalt erg goed, voorlopig al 3.5*

Gisteren gekocht. Tot nu toe een feestje.

Er komt de laatste tijd goede muziek uit Belgie.
En dit is ook weer een schot in de roos.
Wat een mooie nummers, wat een prachtige stem.
En ook life (effenaar, 22 Mei) is het geweldig hoe zij (zeer charmant) ingetogen nummers afwisselt met reggae en ruige rock.
Je kunt zeggen een beetje Adele, Duffy, Amy en wat reggae, maar het is gewoon haar eigen stijl - en die belooft erg veel voor de toekomst.

In de Melkweg naar haar concert geweest! Wat een stem!! Geweldig optreden en fantastische muziek!(l)

Dit gaat de volle mep krijgen, album van het jaar tot nu toe.

Ik ben niet erg onder de indruk. Het is goed om nieuwe artiesten te promoten maar dan moet ze wel iets meer in haar mars hebben. Een mix van ragga en R&B spreekt altijd wel aan en klinkt altijd goed. Er zit een beetje Erykah Badu in, een beetje Lauryn Hill, maar te weinig inbreng van een artieste die zich nog moet profileren. De kans is groot dat ik me bij bepaalde platen over enkele jaren afvraag van wie dit nou weer was. Nummers als Black Part Love en Just Because I Do had ik veel meer willen horen. Dit zijn pas nummers die relevant zijn. Slecht vond ik het niet, goed evenmin.

Berichten verplaatst naar Muziek > MusicMeter Live! > Pinkpop