Tyketto - Don't Come Easy (1991)

Danny doet inderdaad op Strength in numbers ook nog mee. Mocht je die niet kennen (iets dat gezien je reactie zomaar kan) dan zou ik die zeker zien te krijgen! Niet zo goed als dit debuut maar nog altijd heel behoorlijk! Ben erg benieuwd naar het nieuwe album overigens. En de daarop volgende tour uiteraard!

Sorry, ik was Strength in Numbers even vergeten, ik bedoelde Shine hun derde CD.

Ik vind dit album van Tyketto helemaal niet slecht, maar ik kan ook niet oprecht zeggen dat ik het een vette plaat vind. Hele gelikte melodieuze rock. Staan een aantal erg lekkere nummertjes op. Lekkere achtergrond muziek zou ik bijna willen zeggen. Melodieën zijn zeker aanstekelijk, solo's en zang meer dan verdienstelijk, maar het is wat het is, en wat het is vind ik niet zo heel erg bijzonder eigenlijk. Maar hetgeen het is is wel goed gedaan, dat moet ik ze nageven.

Het is voor mij net als bij bijvoorbeeld Fair Warning en Gaint, het eerste album schijnt een klassieker te zijn, terwijl het tweede album beter is, die dan weer uitkwam in een tijd dat de wereld er niet geschikt meer voor was. "Don't Come Easy" is een goede plaat, maar met "Strength in Numbers" vond de band hun eigen sound het best, dat op het allernieuwste album "Dig in Deep" (een aanrader) pas verder doorgevoerd werd.

Great White, Thunder, L.A. Guns.... etc... allemaal bands die met hun 2e plaat meer knalden...

Ik vind Strength In Numbers niet zozeer meer knallen. Eerder volwassener, serieuzer. Wel degelijk aanhakend op wat er in de jaren 90 gebeurde met harde rock. Ofschoon Don't Come Easy ook niet bepaald je archetypische sleazeplaat is. Forever Young en Wings zijn wel dé knallers, maar dan echt knallers, van het album. De rest is minstens zo mooi. Wings zag ik pas een keer akoestisch op YT. Echt een knap geconstrueerd nummer. Relatief eenvoudig maar ontzettend soepel lopend.

Met knallen bedoel ik overtuigen...

Ach so, dan begreep ik je verkeerd.

YouTube - Tyketto - Standing Alone

Deze video kan bij standing alone. Ik weet niet of dat via deze weg kan, ik zie het wel.

Tabblad corrigeren, probeer het eens zelf

Ja, daar keek ik ook, maar ik kan geen video toevoegen zo op het eerste gezicht.

Maar ook in die context vind ik Don't come easy toch echt beter dan Strength in numbers

Toch nog ff het laatste halve puntje erbij gedaan hoor. Wat een gruwelijk fantastische plaat is (en blijft) dit toch. Met name dat laatste vind ik belangrijk. Nu, 23 jaar na het uitbrengen, is het voor mij nog steeds een van de beste melodieuze hardrockplaten ooit gemaakt. Alles klopt hier gewoon, topnummers, heerlijk gitaarwerk, fantastische zang. Geen enkele misser op dit album, het swingt allemaal als een tiet, heerlijk. Zo gigantisch jammer dan hun comeback mislukt is, zou graag nog een paar optredens meemaken van deze toppers. Zou één groot feest worden.

Right on!

Misschien weer eens tijd om een melo-rock top 10 samen te stellen, ipv wat ik nu heb.

Eeehh comeback mislukt?? Leg eens uit als je wilt...

Het best goede "Dig in Deep" album verkocht misschien niet super, maar het nieuwe album "Reach" komt in heel wat jaarlijsten voor
Danny Vaughn vertelde net in Weert op het podium dat ze na zoveel jaar maar beter gewoon door kunnen gaan. Gelijk heeft ie! "Forever Young" dus.

Is Reach wat? Ik ben er nog helemaal niet aan toegekomen om 'm eens goed te luisteren. Lees er best goede recensies over. Dig in deep viel bij mij na de nodige luisterbeurten alsnog maar ik moest er in het begin erg aan wennen.

Ik heb Dig in Deep ook gekocht, en hoewel die achterblijft bij de eerste twee albums, vind ik hem na vaker beluisteren toch behoorlijk goed. Die indruk heb ik nog niet van Reach - paar keer geluisterd op Spotify, maar mijn eerste indruk is dat-ie wat tegenvalt. De nummers an sich lijken me gewoon wat minder sterk. Maar misschien verandert dat nog.

Deze had destijds minder tijd nodig om mij te vloeren: ik was na welgeteld 1 luisterbeurt overtuigd dat dit - zoals anderen hierboven ook al stellen - echt een van de beste, meest complete AOR/melodic rock-albums uit de geschiedenis van het genre is. Zo'n plaat waar alles aan klopt: nummers, uitvoering, productie. Inderdaad twee uitschieters in de vorm van Forever young en Standing alone, maar de rest van de nummers kan prima mee komen. Staat geen zwak nummer op, over de hele linie heel sterk. En die Danny Vaughn is natuurlijk een zanger uit duizenden, goed voor een plekje in de top 10 van allerbeste AOR-zangers.
Strength in numbers vind ik een fractie minder, maar erg veel scheelt het niet. Jammer dat het daarna zo misging.

Van de twee nieuwste platen verkies ik "Dig in Deep" boven "Reach", maar het zijn allebei fijne albums! Het zijn beide groeiers geweest bij mij.

Oké Reach staat inmiddels in m'n Spotify lijst. Binnenkort maar eens aan beginnen

Ik was dit album een beetje uit het oog verloren. In het cassettetijdperk had ik deze opgenomen van een CD uit de bieb, maar toen mijn cassettes de deur uit gingen heb ik het album nooit meer gehoord, aangezien deze plaat niet op streamingplatforms te vinden is.

Tijdens een strooptocht langs een paar platenzaken kwam ik een vinylexemplaar tegen en zo kan het dat ik dit album na - pak hem beet - 20 jaar eindelijk weer hoor. Vanaf de eerste noot van Forever Young tot de afsluiter is het een feest om dit album weer te horen. Fantastische nummers die geraffineerd in elkaar zitten en uitstekend zijn ingespeeld. Tel daarbij de fantastische zang van Danny Vaughn en je hebt een van de beste AOR-albums aller tijden.

Het beste album uit de jaren 80 wat te laat is uitgekomen. Als je de DVD van de band kijkt, hoe ze hebben moeten zwoegen om een contract te krijgen, wat ze hebben afgezien omdat het allemaal niet lukte en toen het uiteindelijk goed leek te komen, kwam de grunge en was het afgelopen voor ze. Een topband ging verloren in die tijd. Gelukkig zijn ze inmiddels weer terug, maar het grote publiek wat ze verdienen hebben ze nooit gekregen helaas.

Erg sterke plaat, die wat overgeproduceerd is (zo hoor ik echt lagen en lagen met vocalen en gitaren). Maar dat hoort ook wel bij de muziek.

Het klinkt als een klok en de zang is echt waanzinnig. Een beetje een wat stoerdere versie van Steve Perry, enigszins vergelijkbaar met die zanger van Runaways.

zanger van Runaways, op wie doel je? De stem van Danny Vaughn is ook wel es vergeleken met Jimi Jamison van Survivor...

Strangeways bedoel ik, excuses.

Ik zat laatst te denken. Er hangt rond Tyketto altijd het idee waarom Extreme en Mr. Big wel en Tyketto niet. Grunge? Geen genoeg promotie? Maar is het eigenlijk niet gewoon omdat ze geen echte akoestische ballad hierop hadden in tegenstelling tot de twee bovengenoemde bands? Dat is toch waard die bij het grote publiek het bekendst van zijn. Niet dat ik een dergelijk uitgekleed nummer per se hoef te hebben hoor van Tyketto. Geef mij hun rockers en gewone rockballads maar

Ze scoorden met Forever young hier in Nederland nog wel een hitje (tipparade als ik me niet vergis?). Ooit eens gelezen dat ze achteraf spijt hadden dat ze Standing alone niet op single hebben uitgebracht van dit album. Dat was in die tijd misschien wel de perfecte single geweest aangezien de bands die je noemt grote successen met ballads hadden. Op het tweede album hebben ze het daarom nogmaals opgenomen. Zij het in een iets ander arrangement. Met als doel om het dan wél op single uit te brengen. Echter was het toen al lang te laat. End of the summer days heb ik toen wel een keer op de radio voorbij horen komen trouwens. Weet nog dat ik helemaal blij werd en dacht; het zou geweldig zijn als dit nummer een hit wordt. Helaas...

Ja, klopt. Ik kan mij ook herinneren dat Forever young op de radio gedraaid werd. De tipparade heeft-ie niet gehaald, als ik op de digitale versie van de Nederlandse Top 40 mag afgaan. Aan mij heeft het niet gelegen, want ik kocht nog wel de single. Meer als hebbedingetje, want de CD kocht ik rond dezelfde tijd.

Was inderdaad de verkeerde single-keuze, dat merkte ik meteen toen ik Standing alone voor het eerst hoorde. Of het voor Nederland wat uitgemaakt zou hebben, waag ik te betwijfelen, want die andere voorbeelden (Mr. Big, Extreme) scoorden vooral omdat het puur akoestische nummers waren. De meeste rockballads waar ook maar een beetje stevige gitaarsolo in zaten, haalden het niet in Nederland. In tegenstelling tot de VS, waar Standing alone op single volgens mij wel degelijk een kanshebber geweest zou zijn.

De tweede poging mislukte mede omdat Tyketto toen gedropt was door het grote DGC (David Geffen Company) en dat tweede album verscheen op de kleine independent Music For Nations. Dan wordt het al een stuk lastiger, omdat je dan de (eventuele, want zeker niet vanzelfsprekende) steun van een grote platenmaatschappij moest ontberen. Bovendien was het toen al 1993, en we weten allemaal wat dat betekende...

Een van de beste AOR album van alle tijden? 5 sterren hierboven? Dat zie ik toch heel anders. Forever Young en Standing alone nog eens beluisterd, het klinkt allemaal aardig maar echt heel memorabel is het toch niet. Begrijpelijk dat dit niet de grote doorbraak opleverde en dat lag echt niet alleen aan het zich veranderende popklimaat, ook de songs zijn uiteindelijk simpelweg niet goed genoeg. Tipparade inderdaad.

Oké dan had ik het toch goed onthouden, bedankt

Don't Come Easy is een fraai album, ligt prettig in het gehoor en de song steken allemaal gedegen in elkaar.
Vaughn is ook nog eens een uitstekende zanger en de productie is prima, tel uit je winst.
Ik kan hier onmogelijk een slecht cijfer aan meegeven. Het is dat ik dergelijke brave hardrock tegenwoordig bijna nooit meer draai, noem het teveel aan de veilige kant van de streep.
Dat maakt Don't Come Easy natuurlijk niet slecht, een puike plaat derhalve.