Tyketto - Don't Come Easy (1991)

Don't Come Easy is een fraai album, ligt prettig in het gehoor en de song steken allemaal gedegen in elkaar.
Vaughn is ook nog eens een uitstekende zanger en de productie is prima, tel uit je winst.
Ik kan hier onmogelijk een slecht cijfer aan meegeven. Het is dat ik dergelijke brave hardrock tegenwoordig bijna nooit meer draai, noem het teveel aan de veilige kant van de streep.
Dat maakt Don't Come Easy natuurlijk niet slecht, een puike plaat derhalve.

Tyketto, een tweede divisie melodieuze hardrock band waarvan er velen waren eind jaren 80 en 90er jaren. Bv Lillian Axe, Honeymoon Suite, Little Cesar, Warrant etc, nooit echt potten kunnen breken en zeker geen blijvertjes. Niet dat de muziek slecht was, zo is het album Don't Come Easy erg aanstekelijk met makkelijk in het gehoor liggende refreinen. Maar ook erg vluchtig, heb je de nummers een aantal keren gehoord dan weet je het wel. En de muzikanten geven ook echt niet de meerwaarde om het boeiend te houden.

Toch is dit een album dat de buitencategorie moeiteloos haalt in het melodic hardrock genre. Bijna elk nummer is een juweeltje en blijven na al die jaren nog steeds beklijven. Gitarist Brook St. James is een bovengemiddeld snarenplukker die toch wel een behoorlijk eigen geluid heeft. En dan heb ik het over wonderkind Danny Vaughn nog niet eens gehad. Eén van de beste zangers die er rond loopt in mijn oren. Hoezo geen meerwaarde denk ik dan?

Honeymoon suite is overigens een behoorlijk goede poprock band die ik toch niet in dezelfde divisie wil plaatsen als deze band, Warrant Poison etc.

Tyketto kun je ook onmogelijk in het rijtje Poison en Warrant zetten voor mijn gevoel. Dan past Honeymoon Suite daar nog eerder in.

Eens ,Tyketto hoort daar ook niet bij

Leonidas55 toch, een onvoldoende voor het debuut van Tyktto? Een van de beste platen ooit in dit genre. Ik snap best dat veel melodieuze hardrock en AOR wat generiek kan klinken, omdat het snel op elkaat gaat lijken. Maar hier ben ik het toch met vielip eens: de zang van Danny Vaughn - naast Lou Gramm en Jimi Jamison een van de besten in dit genre - en het constant hoge niveau van de composities maken dat dit album hoort tot de buitencategorie. Volgens mij dan. Zo'nummer als Forever young of een prachtballad als Standing alone zou een band als Journey volgens mij maar wát graag op zijn repertoire gehad willen hebben.

Constant hoge niveau van de composities? Sorry vind ik niet. Hun beste nummer is in de tipparade blijven hangen toch? Het klinkt niet slecht maar het geheel is te makkelijk en blijft gewoon niet voldoende hangen vind ik. Foreigner, Asia, Journey, Strangeways, Giant etc is echt lichtjaren beter. Vind ik.

Dat is toch geen graadmeter voor kwaliteit? En verder... jij vindt het geen goede plaat en geeft het als enige een onvoldoende. 46 andere gebruikers geven het minimaal 3,5 sterren. En door.........

De beste (of in elk geval bekendste) nummers van Journey en Giant zijn hier te lande ook in de tipparade blijven hangen...

Tuurlijk heb je recht op je eigen mening, n als het je niet aanspreekt, spreekt het je niet aan. Maar ik zou me kunen voorstellen dat wanneer je een Journey, Asia of Giant goed vindt, dit album je ook wel zou kunnen (moeten?) aanspreken. En dat je daarbinnen de één hoger waardeert dan de ander is logisch. Maar een dikke onvoldoende?