Caravan - For Girls Who Grow Plump in the Night (1973)

Halfje extra voor 1 van de mooiste album titels.

schitterende plaat van caravan , en spijtig genoeg niet zo gekend , maar laat iedereen duidelijk zijn dit is fantastisch

Deze heb ik nog niet gehoord, maar n.a.v. het berichtje van Beaster bij "in the land of grey and pink" eens checken. Mocht ik deze beter vinden dan "In the land.." (mijn #3), dan krijgt Beaster een taart van me

je hoeft niet naar de bakker of zelf aan het taart maken zie ik

Ken deze ook niet maar zie hem ook nooit liggen in de platenwinkels.

Troost je met de gedachte dat het merendeel van de beschikbare muziek eigenlijk niet in de winke ligt maar dat wat daar aanwezig is maar het topje van de ijsberg is.

Heb m anders gewoon voor 7 euro gekocht bij de Plato in Utrecht. Leuke plaat, maar haalt niveau van In the Land of Grey and Pink niet...

Slechts 1 volledige keer beluisterd nu, met dank aan beaster1256 voor het kopiëren!
Deze symforock of progrock ligt met absoluut. Heel gelaagd, heel intens en prachtmelodieën. Muzikale raakpunten met Yes en vroege Genesis vind ik.
Voorlopig kan ik nog geen score geven, maar dit wordt toch minstens **** denk ik.
Hele rijke muziek is dit!

Hele aparte symforock blijf ik dit vinden, niet heel toegankelijk; Dit vraagt meerdere intense luisterbeurten, maar dan loont het ook.
Puik album. Voorlopig **** waard, vind ik.

Ik blijf moeite hebben met de zang van gitarist Pye Hastings.
het is zo iel.

Daar staat tegenover dat de muziek magistraal is.
Vanaf deze plaat gaat m.i. de kwaliteit naar beneden.
(Hatfield and the North vind ik beter) maar de eerste elpees van Caravan blijf ik geweldig vinden.

Laatste nummer van deze plaat is subliem.

heerlijke plaat, toch wel een van hun sterkste platen die ze gemaakt hebben

en ook nog kan je lekker meezingen, wat wil je nog meer

deze zal ik binnenkort aangeschaffen.
en na beluistering zal een uitgebreide review volgen

Alweer een bijzonder sterk Caravan album, ondanks het vertrek van Richard Sinclair en Steve Miller.

De sound wordt hier nog wat verder uitgebouwd, en de psychedelische klanken steken soms de kop weer op.

Doet niet onder voor het debuut en In the Land of Grey and Pink.

Heb nu de remaster met bonustracks gekocht.
nou in mijn omgeving ligt dat niet in de winkels.
Kon die verzamelaar bestellen voor 5 euro maar kan dan net zo goed alle cd's los kopen en heb dan ook laae nummers.
Mooie rusitige plaat .
Vindt in the land of grey and pink ook net iets beter.
Nummer 7 mijn favoriet hier op.

En heb je al een definitieve stem?

Zie nu wel dat mijn cd met bonus een andere volgorde heeft.
Zit hier ook al verschil in met dverse persingen?
Wordt overigens steeds beter dit album

Lijkt bij vlagen op In the land of grey and pink.
Maar deze laatste is veruit mijn favoriete Caravan album.

Prima Caravan album op zich, maar In The Land of Grey and Pink staat hier nog steeds ver boven en wordt m.i. nooit meer overtroffen

L'auberge du sanglier, waarschijnlijk mijn favoriete nummer van Caravan.

Dit album kan worden beschouwd als de afsluiting van Caravan's symfonische periode, en voor mij (en volgens mij ook voor de meeste Caravan-fans – heeft er eigenlijk ooit iemand overwegen om hun fanclub de Carafanclub te dopen? je mag toch hopen van niet) is dit één van de (drie) hoogtepunten uit hun oeuvre. Toch duurt het altijd even tot ik daarvan doordrongen ben wanneer ik deze plaat opzet, want beide delen van het eerste nummer laten mij enigszins ademloos van het "overhaaste" tempo achter (hoewel het instrumentale deel dat beide stukken aan elkaar last, zo tussen 2:55 en 4:55, wel van een grote schoonheid is), en het daaropvolgende Hoedown vind ik zelfs een uitgesproken vervelend en boertig nummer.
        Gelukkig komt dan het mooi dromerige Surprise, surprise om het niveau op te krikken, en C'thulu thlu is zelfs een zeer spannend nummer met een prachtig onheilspellend instrumentaal tussenstuk. En dan kant 2... tja, daar kan ik weinig slechts over melden. The dog, the dog is zowel qua tekst als qua melodie heerlijk warmbloedig (inclusief een prachtige toetsensolo van Dave Sinclair – blij dat hij terug is), Be alright is een lekker up-tempo-nummer dat naadloos overgaat in het fraaie Chance of a lifetime (waarop de nieuwe aanwinst Geoff Richardson het definitieve bewijs levert dat zijn viool inderdaad een verrijking voor het Caravan-geluid is), en L'auberge du sanglier is een fantastische afsluiter met een werkelijk bedwelmend orkestraal arrangement.
        Kortom, ondanks het eerste kwart (waarvan de ritmes mij dus tegenstaan) is dit uiteindelijk een geweldige plaat en voor mij na If I could... en In the land of grey and pink inderdaad het derde meesterwerk van deze band. (Bovenstaande tracklisting is trouwens die van de uitstekende geremasterde uitgave van Decca uit 2001, met als bonustracks vier alternatieve en/of vroege versies van nummers van het reguliere album plus het elf minuten lange Derek's thing, een zeer interessant instrumentaal nummer vol fraaie solo's.)
        Overigens heeft dit natuurlijk niets met de muziek te maken, maar in het informatieboekje bij de geremasterde CD staat een passage die mij nog altijd verbaast. Daarin wordt gezegd dat er in het begin bij het Caravan-publiek nogal wat weerstand tegen nieuwkomer Richardson bestond, maar toen eenmaal duidelijk was hoe goed hij kon spelen werd hij al spoedig "one of the band's main focal points". Nu heeft (vrijwel) elke band natuurlijk zo'n blikvanger (bijvoorbeeld een opvallende leadzanger), maar Caravan (een band met op dit album vijf leden) heeft er volgens de schrijver dus meerdere, en binnen die groep van blikvangers kun je dan dus nog onderscheid maken tussen de gewone en de "main focal points", en binnen die laatste categorie is Richardson er dan nog maar één. Bizar hoe zo'n bescheiden band nog zoveel verschillende soorten en maten blikvangers kan herbergen...

Ik vond dit een ander soort Caravan album als 'in the land..., maar toch heb ik mijn stem verhoogd, want dit is en blijft een topalbum!!

Zeker anders, meer viool, minder ellenlange orgelsolo's (waar ik overigens totaal verliefd op ben – In the land... staat in mijn album-top-10), maar toch ook ambitieus, warm en sfeervol, en zéér melodieus. Weinig stemmen voor dit album, maar wie hier komt geeft minimaal 2,5*, dat is toch mooi.

Het mooiste aan dit album vind ik de afbeelding op de voorkant van de cd van de slapende jongedame. Het album zelf vind ik weinig boeiend - al heb ik het heel vaak geprobeerd, het kwartje wil maar niet vallen. Bovendien vind ik het stemgeluid van Pye Hastings weinig aansprekend. Binnenkort zal ik In the Land of Grey and Pink eens proberen, die ook bij mij in de kast staat, maar ik vrees dat Caravan gewoon niet mijn groep is.

Waanzinnige plaat waarbij de band echt alles uit de kast trekt. De band laat ook veel gasten meespelen, en dat zijn niet eens de minste: Frank Ricotti op percussie, Rupert Hine (toen nog onbekend) op synthesizer, Martyn Ford als dirigent, daarnaast doet Jimmy Hastings ook nog steeds als sidekick mee.

De bezetting voor deze plaat is: Pye Hastings, Dave Sinclair, Richard Coughlan, Geoffrey Richardson en John G. Perry.

De toevoeging van Geoffrey aan de line-up is een gouden greep. De altviool geeft echt extra kleur aan de sound. Het basspel van John G. Perry mag er ook wezen. Lekker soepel, ook al is hij geen Richard Sinclair. Leuk weetje: John G. Perry zal ook met eerdergenoemde Rupert Hine in de band Quantum Jump spelen.

Het laatste nummer van kant b (de tien minuten durende epic) is echt een weergaloze song, met orkest en een stukje geleend van Soft Machine.
C'thlu Thlu is ook een lekker gek ding, met een typisch Caravan refreintje en een minder typische riff. Een gave song die alle kanten op gaat en zelfs een bijna progmetal-achtig middenstuk kent. Caravan goes Rush.

Leuk:

Caravan - The Dog, The Dog, He's At It Again [1973] (Promotional Film) - YouTube

Zit weer eens in een symfonische periode, dus van alles van Camel, Caravan, Genesis, Big Big Train, Hatfield & North etc. Dit album opnieuw beluisterd, en na al die jaren blijft het een absolute meesterwerk.

Maar dan wel de gewone versie en niet de geremasterde: die heeft heel rare bijgeluidjes en bonusnummers die afbreuk doen aan de totale luisterervaring.

Ergens in de loop van A Chance Of A Lifetime werken de bas van John G. Perry en de voortreffelijke viool van Geoffrey Richardson samen naar een kleine climax toe. Wellicht het mooiste stukje popmuziek ...

Zojuist beluisterde ik het nieuwe album van Midlake. Daar was ik niet zo positief over. En om niet in de 'vroeger was alles beter'-modus te vallen ben ik direct daarna gaan luisteren naar goede muziek van vroeger. En dan natuurlijk niet terug grijpen naar de erkende meesterwerken van pak-em-beet Dylan, Beatles, Young en zo. Dat zou niet eerlijk zijn naar de Midlake-jes van nu.

Zodoende kwam onder andere dit album van Caravan weer eens langs. En nog steeds maakt de muziek een grote indruk.

Na het draaien van enkele vergelijkbare albums (overigens lang niet altijd van vroeger) kwam ik uiteindelijk tot de conclusie dat het dus toch gewoon aan Midlake ligt. Gewoon niet goed genoeg ...

Ik kom niet vaak meer een moderne plaat tegen die me zo raakt, als dat oude platen dat doen. Waarschijnlijk moet goede muziek gewoon rijpen.

En Caravan is goed gerijpte muziek. Er zijn maar weinig platen van Caravan die ik niet graag opzet.
Een fijne moderne band in de geest van Caravan is bijvoorbeeld: Magic Bus - Transmission from Sogmore's Garden (2014) - MusicMeter.nl

Why not? Als het gewoon waar is is er niks op tegen hoor. Ben het er in ieder geval roerend mee eens.

Soms vergeet ik gewoon hoe goed platen zijn. Dan ben je maar bezig nieuwe muziek te luisteren, en zo nu en dan kom je ook wel iets gaafs tegen. Maar deze For Girls is wel echt onovertroffen. In songwriting, arrangementen, productie en spel.

In het verleden heb ik wel eens gezegd dat ik moeite had met de zang van Pye, maar ik ben eigenlijk heel erg blij met de zang van Pye. Ik vind zijn stem puur, authentiek, uniek en uiterst charmant.

Ik wil dan nog wel zeggen dat dit de plaat is waar zowel Coughlan (drums) als Pye Hastings (leadgitaar) hun beste spel leveren.

Ik las dat Pye niet graag leadgitaar speelt (hij is te bescheiden daarvoor) en speel liever slaggitaar terwijl een ander dan de leadgitaar mag spelen (Geoff Richardson of Doug Boyle), maar op deze plaat laat Pye voor eens en altijd zijn dat hij toch wel één van de betere rockgitaristen is (zowel als hij rifft als soleert). De laatste song op kant 2 laat dat toch wel erg goed horen. Een knappe prestatie deze song voor een band die toch ook bekend staat om haar lichtvoetige popliedjes. Het doet wat aan Kansas denken, maar is toch ook weer heel Caravanesque.

Fijn dat er nog mensen zijn die dit meesterwerk van Caravan onder de aandacht brengen. Qua niveau mijns inziens gelijk aan dat andere meesterwerk: In the Land of Grey and Pink.

Merkwaardig dat er bij dat album op dit moment 250 users sterren hebben toegekend, terwijl dat bij For Girls Who Grow Plump in the Night blijft steken op een mager aantal van 69.

Vreemd, toch? Aan de fantastische hoes zal het immers niet liggen ...