Steak Number Eight - All Is Chaos (2011)

Steak Number Eight, het zal voor velen een onbekende naam zijn. De band bestaat namelijk niet zo lang en ze hadden al een CD uit genaamd When The Candle Dies Out… Hier kun je de potentie van de band al horen maar de zang is niet zo goed op dat album, op dat album zijn de bandleden gemiddeld 15 jaar.

Maar dan is er nu All Is Chaos uit en zijn ze weer iets ouder en ze hebben meer ervaring. Ook de productie is met stappen vooruit gegaan wat niet echt verwonderlijk is aangezien Mario Goossens (drummer van Triggerfinger) het album produceerde en Matt Bayles (produceerde albums van Mastodon) de mix voor zijn rekening nam. Daardoor heeft dit album een moddervette sound meegekregen. Ook het artwork is erg mooi gedaan.

Maar dan gaan we nu naar de muziek. Het begint met een sample en piepende gitaren en daarna ramt de band er gelijk in. Een van de dingen die gelijk opvalt is dat de zang echt veel beter is dan op het debuutalbum. De cleane zang en de schreeuwen zijn top! Bij Pyromaniac kan ik het echt niet tegenhouden om eens flink te gaan headbangen wat een heel goed teken is. Op de eerste 2 nummers ramt Steak Number Eight er in ieder geval vol in.

Daarna komt misschien wel het toegankelijkste nummer van het album: The Calling. Dit nummer is dan ook als single uitgebracht en komt vaak langs bij Studio Brussel. Een nummer wat heel snel in je hoofd blijft hangen door zijn heel herkenbare gitaarmelodie.

Dan gaat de band een andere kant op, het is veel rustiger dan de eerste 3 nummers. Hier kun je heel goed de Post Rock-invloeden van de band horen. Black Fall is een heel slepend nummer. In dit nummer hoor je ook het Ortier Koor uit Wevelgem, dit koor hoor je vaker op dit album. Het zorgt ervoor dat het allemaal nog iets slepender wordt en epischer.

O nee, mijn CD stopt ermee. Nee, er zit even een grote pauze tussen Black Fall en Stargazing. Hier gaat de band toch weer op heavy terrein. Dat denk je tenminste, maar in de nummers van deze band zit heel veel dynamiek en de nummers zitten gewoon enorm goed in elkaar.

Track Into The Sky is bijna 10 minuten lang en doet er ook behoorlijk lang over om op te bouwen maar als die climax komt is dat een van de betere van het album. Ik heb bijna het idee dat ik naar een nummer van Godspeed! You Black Emperor aan het luisteren ben en dat is een enorm groot compliment omdat ik die band enorm goed vind. En dan hoor je het koor weer die nu een iets prominentere rol hebben, ze hebben die momenten heel goed uitgezocht.

Trapped is even een soort van bijkomertje voor dat geweldige nummer wat net is geweest en daardoor wordt dit nummer een beetje overschaduwt door de rest. Niet dat het een slecht nummer is , integendeel. Man Vs. Man begint met een simpel drumritme en dat blijft ook zo. Dit is instrumentaal. Klinkt gewoon heel erg goed.

En daarna de grand finale! Twee nummers van rond de 9 minuten. Zo goed als Track Into the Sky was zijn Drowning In Your Blood en The Perpetual ook. Drowning In Your Blood heeft in het midden een vrij lange soundscape. Dit gebeurt bij Pyromaniac ook maar bij dit nummer wordt de spanning nog langer vastgehouden. Maar je hoort wat zang in de verte. En er komt weer een beetje gitaar. Je blijft maar wachten op die uitbarsting. Maar die komt niet…..

Daarna komt The Perpetual, de afsluiter van dit geweldige album. En zoals een goede afsluiter betaamt gooit de band nog een keer alles erin. Geweldig! Daarna zetten die gitaristen de gitaren tegen de versterker aan en lopen ze weg en hoor je nog de feedback.

Klasse! 66 minuten wordt je geboeid door dit geweldige album. Dit moet toch wel internationaal potten gaan breken. Voor wie nu enorm benieuwd is naar het album: Hij is nu compleet te luisteren op YouTube en op ons blog staan er 2 nummers van dit album die de band op de website Soundcloud heeft gezet. Maar koop daarna het album wel. Het is de moeite waard.

Met behulp van een Amerikaanse producer en een singlewaardig nummer lijkt dit Stek'm-in-u-reet's poging om door te breken. Ze gaan grotendeels verder op de weg van post-metal en sludge, al is het allemaal net iets brutaler uitgevoerd. 'All Is Chaos' is goed geproduceerd en klinkt zeker beter dan 'When the Candle Dies Out...', al zit de zang wel onder erg veel reverb. Ook al staan er weer enkele mindere nummers op, ik vind 'm beter dan hun debuut.

Opener Dickhead is een loeiharde oplawaai in het aangezicht. De breakdown aan het eind ("Banana"?) is veruit het agressiefste dat ze al ten gehore hebben gebracht, en wat een geweldige finale is dat zeg! Dat dit flink afsteekt tegen de traditionele gewichtige pathos van het genre maakt het enkel beter. Harde beukmuziek als therapeutisch afreageren van frustraties, daar is niks mis mee. Laat alle haters hier maar een euh... puntje aan zuigen, want wanneer de bas op 1:20 begint te brommen is dit als opener een waardige opvolger op The Sea Is Dying.

Pyromaniac is van hetzelfde laken een broek. Alles uit elkaar scheurende vocalen die pakken beter zijn dan wat op 'When the Candle Dies Out...' te horen viel. Het rustigere werk wordt misschien nog wat te zagerig gezongen, maar met hun gevoel voor dynamiek zit het voor de rest wel goed. Zo valt Pyromaniac helemaal stil, om dan plotsklaps te ontploffen met een wervelende gitaarriff. De invloed van Isis is hier sterker dan ooit tevoren, al vind ik dit eigenlijk nog een pakje beter.

Het singlewaardige nummer waarvan eerder sprake is The Calling. Toegankelijke zang, nadruk op melodie boven ritme, rustig tempo, korte lengte en zeker de aardig catchy achtergrond chanting; het ligt er vingerdik op. Het valt wat licht uit na de verpletterende dubbelslag die ervoor kwam, en sowieso vind ik ze beter als het gaspedaal wat meer wordt ingeduwd.

De post-rock invloed wordt dan plots merkbaar, en het tempo van de nummers zakt ettelijke bpm. Black Falling bouwt rustig instrumentaal op om pas na enkele minuten echt op stoom te komen, maar sleept uiteindelijk toch net te veel aan. Weinig variatie in ritme en melodie laten de cleane zang vooruitkruipen aan een slakkengang, wat de verder mooie melodieën niet ten goede komt. Een kritiek die ik bij de meeste post-metal en sludge wel heb - het is me gewoon te sloom. Dan liever Stargazing, mijn favoriet van dit album, waar ik het onlangs ter ziele gegane Oceansize in hoor. Ook het hier al vaak vermeldde Track into the Sky is een uitschieter, met een bijna Slintesque intro. Ze nemen uitgebreid te tijd om het nummer op te bouwen. Net zoals Godspeed soms wat te lang blijft hangen, had hier iets meer variatie in de melodie wel gemogen, al is het een beetje muggenziften want eens het koor invalt is het echt genieten geblazen. Wie dit nummer leuk vindt kan zeker ook eens Moving Mountains proberen.

Vervolgens zakt de plaat een beetje in. Trapped is meer van hetzelfde maar wat futloos, en het instrumentale Man vs. Man weet me ook niet echt te pakken. Gelukkig herpakken SN8 zich met de twee afsluitende nummers, die weer wat langer zijn en bogen op beproefde post-rock ingrediënten. De invloed van Godspeed is hier weer sterk merkbaar, waarbij de gierende gitaren de rol van de zagende violen overnemen. Zeker in combinatie met de ratelende snare drum geeft dat de nodige epiek, die dan ineens wordt ingeruild voor een ambientstuk van enkele minuten. Bij Pyromaniac werkte dat beter, hier is het wat te veel van het goede. Een poging om de luisteraar wat rust te gunnen?

Ik zet in op 4*, als enkele nummers die me voorlopig nog niet echt te pakken hebben wat groeien zit er wel een 4,5* in.

Steak Number Eight, winnaar van HUMO’s Rock Rally 2008, heeft met ‘All Is Chaos’ zijn tweede plaat uit. De eerste is vreemd genoeg aan mijn neus voorbijgegaan (kan niet zeggen hoe dat komt), en sinds ik deze plaat ken, ben ik naarstig op zoek naar ‘When the Candle Dies Out…’. Want dat deze jonge West-Vlamingen talent hebben, dat is onmiskenbaar.

‘All Is Chaos’ is eerst en vooral een goeie plaat, gemaakt door jongelui die hun helden op handen dragen, en soms is dat net iets te duidelijk. Zo horen we in de tien nummers die ‘All Is Chaos’ sieren, regelmatig invloeden van Isis, Neurosis en Godspeed You Black Emperor! Toch kan je het er moeilijk mee vergelijken; Steak Number Eight doet zijn eigen ding, zoals ook opener ‘Dickhead’ laat uitschijnen.

Als een debuut symbool staat voor een eerste kennismaking, staat een opvolger meestal symbool voor ambitie. Dat is ook hier het geval; Steak Number Eight is in de Verenigde Staten gaan opnemen en touren, en enkele nummers laten ook horen dat ze een breder publiek willen aanspreken, en meer naamsbekendheid willen verwerven. Op kop natuurlijk ‘The Calling’, een nummer dat niet zou misstaan in bijvoorbeeld De Afrekening op Studio Brussel. De single bij uitstek, als je ’t mij vraagt.

Is ‘All Is Chaos’ dan een knieval voor het grote publiek? Neen, zeer zeker niet. Het is geen hapklare brok, en ik vind Vanneste beter tot z’n recht komen als hij grunt. Opmerkelijk dat hij op die leeftijd (nog geen 20 jaar oud) al zo’n strot heeft. Het gaat nooit echt door merg en been, maar het is wel zeer, zeer degelijk.

Het instrumentale aspect van deze plaat is zeer genietbaar. Het merendeel van de nummers is vrij lang, en het is ook knap dat het nooit echt inzakt. Er staat wel wat zwakker materiaal op (zoals in mijn ogen de instrumental ‘Man Vs. Man’), maar daartegenover staan ook prachtige passages, zoals je kan horen in ‘Black Fall’, ‘Track Into the Sky’ en ‘Drowning in Your Blood’ (flinke scheut Godspeed You Black Emperor!). Ze weten de sludge-invloeden mooi te verweven met de postrock-invloeden. Akkoord, het klinkt af en toe langdradig, maar uiteindelijk weten ze er wat mij betreft toch het tempo in te houden, en vooral de feeling. Ik bedoel daarmee dat je er ook echt in kan opgaan, en daar draait het toch om in muziek; je moet er van kunnen genieten, en het mag zeker niet zomaar langs je heen waaien. Al voelt het aan alsof je in een zware storm terecht bent gekomen, dat is altijd beter dan er niets bij te voelen. En ‘All Is Chaos’ is op dat vlak meer dan geslaagd.

Om nog even door te gaan op mijn opmerking over de ambitie om Amerika te veroveren; niet elk nummer is daar even geschikt voor. Van ‘Dickhead’ moeten ze volgens mij geen clip proberen maken en op MTV laten uitzenden, want dan wordt de helft van de tekst gecensureerd. Extreme vuilbekkerij, en ik herken er ook simpel jeugdig jolijt in terug. Vloeken is stoer, weet je wel.

Als Steak Number Eight er nu nog in zou slagen om een heel eigen geluid en gezicht te gaan creëren, dan zit een meesterwerk eraan te komen. Nogmaals: aan talent ontbeert het hen niet. Het is nu reikhalzend uitkijken geblazen naar hun volgende plaat, en de richting die ze daarmee uitgaan.

3,5 sterren