Steak Number Eight - All Is Chaos (2011)

Die oerkreten in Drowning in your blood: kippenvel

Ik heb 'm vandaag eindelijk gekocht en ga er één van de dagen eens lekker voor zitten. Deze band krijgt teveel positieve kritieken om zomaar te negeren.

Lekker plaatje hoor!

"You dickless motherfucker, you can suck my dick if you don’t like my shit!!"

Met behulp van een Amerikaanse producer en een singlewaardig nummer lijkt dit Stek'm-in-u-reet's poging om door te breken. Ze gaan grotendeels verder op de weg van post-metal en sludge, al is het allemaal net iets brutaler uitgevoerd. 'All Is Chaos' is goed geproduceerd en klinkt zeker beter dan 'When the Candle Dies Out...', al zit de zang wel onder erg veel reverb. Ook al staan er weer enkele mindere nummers op, ik vind 'm beter dan hun debuut.

Opener Dickhead is een loeiharde oplawaai in het aangezicht. De breakdown aan het eind ("Banana"?) is veruit het agressiefste dat ze al ten gehore hebben gebracht, en wat een geweldige finale is dat zeg! Dat dit flink afsteekt tegen de traditionele gewichtige pathos van het genre maakt het enkel beter. Harde beukmuziek als therapeutisch afreageren van frustraties, daar is niks mis mee. Laat alle haters hier maar een euh... puntje aan zuigen, want wanneer de bas op 1:20 begint te brommen is dit als opener een waardige opvolger op The Sea Is Dying.

Pyromaniac is van hetzelfde laken een broek. Alles uit elkaar scheurende vocalen die pakken beter zijn dan wat op 'When the Candle Dies Out...' te horen viel. Het rustigere werk wordt misschien nog wat te zagerig gezongen, maar met hun gevoel voor dynamiek zit het voor de rest wel goed. Zo valt Pyromaniac helemaal stil, om dan plotsklaps te ontploffen met een wervelende gitaarriff. De invloed van Isis is hier sterker dan ooit tevoren, al vind ik dit eigenlijk nog een pakje beter.

Het singlewaardige nummer waarvan eerder sprake is The Calling. Toegankelijke zang, nadruk op melodie boven ritme, rustig tempo, korte lengte en zeker de aardig catchy achtergrond chanting; het ligt er vingerdik op. Het valt wat licht uit na de verpletterende dubbelslag die ervoor kwam, en sowieso vind ik ze beter als het gaspedaal wat meer wordt ingeduwd.

De post-rock invloed wordt dan plots merkbaar, en het tempo van de nummers zakt ettelijke bpm. Black Falling bouwt rustig instrumentaal op om pas na enkele minuten echt op stoom te komen, maar sleept uiteindelijk toch net te veel aan. Weinig variatie in ritme en melodie laten de cleane zang vooruitkruipen aan een slakkengang, wat de verder mooie melodieën niet ten goede komt. Een kritiek die ik bij de meeste post-metal en sludge wel heb - het is me gewoon te sloom. Dan liever Stargazing, mijn favoriet van dit album, waar ik het onlangs ter ziele gegane Oceansize in hoor. Ook het hier al vaak vermeldde Track into the Sky is een uitschieter, met een bijna Slintesque intro. Ze nemen uitgebreid te tijd om het nummer op te bouwen. Net zoals Godspeed soms wat te lang blijft hangen, had hier iets meer variatie in de melodie wel gemogen, al is het een beetje muggenziften want eens het koor invalt is het echt genieten geblazen. Wie dit nummer leuk vindt kan zeker ook eens Moving Mountains proberen.

Vervolgens zakt de plaat een beetje in. Trapped is meer van hetzelfde maar wat futloos, en het instrumentale Man vs. Man weet me ook niet echt te pakken. Gelukkig herpakken SN8 zich met de twee afsluitende nummers, die weer wat langer zijn en bogen op beproefde post-rock ingrediënten. De invloed van Godspeed is hier weer sterk merkbaar, waarbij de gierende gitaren de rol van de zagende violen overnemen. Zeker in combinatie met de ratelende snare drum geeft dat de nodige epiek, die dan ineens wordt ingeruild voor een ambientstuk van enkele minuten. Bij Pyromaniac werkte dat beter, hier is het wat te veel van het goede. Een poging om de luisteraar wat rust te gunnen?

Ik zet in op 4*, als enkele nummers die me voorlopig nog niet echt te pakken hebben wat groeien zit er wel een 4,5* in.

Dat fluisterstuk in Pyromaniac bezorgt mij kippenvel!! Maar niet het juiste...elke keer heb ik zin om mijn iPod stuk te trappen!! Ik blijf maar heen en weer geslingerd worden met deze plaat. Sommige riffs en melodieën zijn heerlijk!! Maar dan verpest de zang het of de "in mijn ogen niet echte" emotie.

Misschien valt hij, misschien stijgt hij?

Ik luister 'm nu voor het eerst, ik had hoge verwachtingen. Of die ingelost gaan worden, valt af te wachten. Een eerste luisterbeurt is altijd een beetje oppervlakkig bij mij, een beetje kennismaking. Aangename kennismaking, dat wel. De artiesten die Gajarigon in zijn overigens sterke review (mag ik het zo noemen, ik vind het zo'n vervelend woord..) opnoemt, hoor ik er ook wel in terug. Isis buiten beschouwing gelaten, die ken ik niet.

Wordt vervolgd!

'Track Into The Sky' heeft trouwens iets weg van de geduldige doch wonderschone opbouw van diverse Sigur Ros-nummers.

Isis is nochtans één van SN8's grootste invloeden, met Neurosis en Amen Ra. Luister maar eens naar 'The Sea is Dying' vanaf 3:30 ongeveer (als dat riffje begint) en Isis' 'The Beginning & The End' vanaf 4:00. Krek 't zelfde (ik heb hetzelfde bij When The Candle Dies Out geschreven)

ai..... en ik vind deze shit niet veel aan tot nu toe. Dat kan niet veel goeds betekenen.

klinkt me toch allemaal iets te vrijblijvend. dit type muziek moet dreinen en dreigen. steak nr eight doet dit niet of toch niet genoeg.

m.a.w. neurosis, amenra, isis (in hun goede periode) zijn toch nog een paar stapjes hoger....

hehe dat wordt zuigen vriend

Neurosis ken ik wel van hun plaat 'Through Silver In Blood'. Recentelijk ook ontdekt (rijkelijk laat, ik weet het), en die vind ik ook echt goed. Die andere twee bands die je daar noemt, daar zal ik dan ook maar eens naar gaan zoeken, zeker?

Opzeker én neem Cult of Luna ook mee!!!

"you can" is gelukkig niet hetzelfde als "you must"

De plaat staat op nummer 3 in de toplijst van 2011, en terecht!


*wacht braaf op eerste protest stemmen van mensen die dit nu ook gaan luisteren en er geen hol van snappen*

Haha.... wees maar niet bang.
Ik vind het niet veel, maar zal me onthouden van een stem. Ik zal er wel geen hol van snappen dan. Misschien valt het kwartje alsnog......

Hoewel een tikkeltje beter dan hun behoorlijk matige debuutalbum, mis ik hier toch nog steeds de authenticiteit. Er wordt veel te hard 'geprobeerd'. Kortom: gebrek aan geloofwaardigheid treft me hier het meest.

Daarnaast is veel van het materiaal nogal 'textbook' en een matige aaneenschakeling van sludge-clichés. Het is allemaal al eerder gedaan, en veel beter....


Dus laten we -om consequent te blijven- een 3 geven.

Welke snoodaard heeft het gemiddelde hier van 4,02 naar 3,95 doen zakken!



Daarnet nog eens integraal beluisterd toen ik aan het wachten was voor de autokeuring en ik ben toch wel behoorlijk onder de indruk. Die voortdurende maatwisseling 7/8 en 4/4 in Drowning in your Blood, lekker proggy en al. Man vs. Man vind ik trouwens een erg goeie instrumental, gaat niet vervelen. Favoriete nummers tot nu toe: Black Fall, Track into the Sky (hoe kan je hier niét van houden - wat een sfeertje wordt gecreëerd vanaf +- 2:50) en Dickhead vind ik eigenlijk ook magistraal, vooral vanaf de maatwisseling (van 4/4 naar 6/8) in het tweede deel van het lied, weet niet precies meer waar. Geeft zo'n bevrijdend gevoel...

Hoe zielig is de persoon die hierop 0.5 * gegeven heeft. Hetzelfde heeft die gedaan bij andere Vlaamse pareltjes als Balthazar en The Hickey Underworld. Als je hiernaar iet of wat geluisterd hebt, kan je echt geen 0.5* geven.

Dit album stond in de toplijst van Belgie blijkbaar iets te hoog naar zijn mening.

Ach, als hij een album van een debiele dronkaard op 1 heeft staan in zijn top 10 dan weet ik al genoeg....

heeft iemand die bonustrack "White Pepper" al gehoord?

Bonustrack? Ik heb het album origineel en daar staat geen bonustrack op. Zal wel weer iets van ITunes zijn.

Edit: Op de vinyl versie staat het nummer.

Op mijn exemplaar staat ook geen bonustrack.

Ja staat alleen op de vinyl versie volgens mij. Mocht iemand 'm als betaalbare download ergens tegenkomen dan hoor ik het graag

Lekkere cd, vond de vorige iets beter en live helemaal te gek.
Black fall intro is chill

geweldig plaatje, Drowning in Your Blood toch wel 1 van de favorieten, wat een einde van dat nummer.

Rijkelijk laat ontdekt deze plaat maar gelukkig laat dan nooit. Heerlijke rauwe randen om wonderschone composities die telkens verrassen.

Steak Number Eight, winnaar van HUMO’s Rock Rally 2008, heeft met ‘All Is Chaos’ zijn tweede plaat uit. De eerste is vreemd genoeg aan mijn neus voorbijgegaan (kan niet zeggen hoe dat komt), en sinds ik deze plaat ken, ben ik naarstig op zoek naar ‘When the Candle Dies Out…’. Want dat deze jonge West-Vlamingen talent hebben, dat is onmiskenbaar.

‘All Is Chaos’ is eerst en vooral een goeie plaat, gemaakt door jongelui die hun helden op handen dragen, en soms is dat net iets te duidelijk. Zo horen we in de tien nummers die ‘All Is Chaos’ sieren, regelmatig invloeden van Isis, Neurosis en Godspeed You Black Emperor! Toch kan je het er moeilijk mee vergelijken; Steak Number Eight doet zijn eigen ding, zoals ook opener ‘Dickhead’ laat uitschijnen.

Als een debuut symbool staat voor een eerste kennismaking, staat een opvolger meestal symbool voor ambitie. Dat is ook hier het geval; Steak Number Eight is in de Verenigde Staten gaan opnemen en touren, en enkele nummers laten ook horen dat ze een breder publiek willen aanspreken, en meer naamsbekendheid willen verwerven. Op kop natuurlijk ‘The Calling’, een nummer dat niet zou misstaan in bijvoorbeeld De Afrekening op Studio Brussel. De single bij uitstek, als je ’t mij vraagt.

Is ‘All Is Chaos’ dan een knieval voor het grote publiek? Neen, zeer zeker niet. Het is geen hapklare brok, en ik vind Vanneste beter tot z’n recht komen als hij grunt. Opmerkelijk dat hij op die leeftijd (nog geen 20 jaar oud) al zo’n strot heeft. Het gaat nooit echt door merg en been, maar het is wel zeer, zeer degelijk.

Het instrumentale aspect van deze plaat is zeer genietbaar. Het merendeel van de nummers is vrij lang, en het is ook knap dat het nooit echt inzakt. Er staat wel wat zwakker materiaal op (zoals in mijn ogen de instrumental ‘Man Vs. Man’), maar daartegenover staan ook prachtige passages, zoals je kan horen in ‘Black Fall’, ‘Track Into the Sky’ en ‘Drowning in Your Blood’ (flinke scheut Godspeed You Black Emperor!). Ze weten de sludge-invloeden mooi te verweven met de postrock-invloeden. Akkoord, het klinkt af en toe langdradig, maar uiteindelijk weten ze er wat mij betreft toch het tempo in te houden, en vooral de feeling. Ik bedoel daarmee dat je er ook echt in kan opgaan, en daar draait het toch om in muziek; je moet er van kunnen genieten, en het mag zeker niet zomaar langs je heen waaien. Al voelt het aan alsof je in een zware storm terecht bent gekomen, dat is altijd beter dan er niets bij te voelen. En ‘All Is Chaos’ is op dat vlak meer dan geslaagd.

Om nog even door te gaan op mijn opmerking over de ambitie om Amerika te veroveren; niet elk nummer is daar even geschikt voor. Van ‘Dickhead’ moeten ze volgens mij geen clip proberen maken en op MTV laten uitzenden, want dan wordt de helft van de tekst gecensureerd. Extreme vuilbekkerij, en ik herken er ook simpel jeugdig jolijt in terug. Vloeken is stoer, weet je wel.

Als Steak Number Eight er nu nog in zou slagen om een heel eigen geluid en gezicht te gaan creëren, dan zit een meesterwerk eraan te komen. Nogmaals: aan talent ontbeert het hen niet. Het is nu reikhalzend uitkijken geblazen naar hun volgende plaat, en de richting die ze daarmee uitgaan.

3,5 sterren

Ik heb 'm een paar maand geleden in de Fnac gekocht. Was inderdaad enkele maanden/jaren out of stock, maar is nu heruitgegeven naar aanleiding van de release van All Is Chaos dit voorjaar.