Stevie Wonder - The Secret Life of Plants (1979)

Een prrrrrachtig dubbelalbum van Stevie Wonder, uit de tijd dat hij zijn achternaam nog volop eer aandeed! Nooit geweten trouwens dat het de soundtrack is van een gelijknamige documentaire uit 1978, interessant! Daar kwam ik achter bij het invoeren.

Ik heb hier veel naar geluisterd toen ik nota bene (want veel planten!) in het tropisch regenwoud was voor een tijdje.
Ik heb hier dus zwaar nostalgische gevoelens bij.

Dat is een geschiktere omgeving voor dit paradijselijke album dan de betonnen jungle van Rotterdam.

Is er iets mooier als Rotterdam? (nee natuurlijk niet wat een stomme vraag)

Mmm, de rest van Nederland?

Que???

Hij is waarschijnlijk een tiktiktikkeltje jaloers, omdat Rotterdam nu ook het Northsea Jazz Festival heeft binnengesleept. En zo kan tegenwoordig zelfs een blinde zien dat de Koningin aan de Maas dé cultuurstad van Nederland is.

Tja. Stevie Wonder maakt voornamelijk bagger. Maar DIT! Een genot en, samen met Songs in the key of life, zijn hoogtepunt. Alles voor 1976 en na 1979 is niks meer. Hoe kan dat?

Dat komt omat je een nogal afwijkende mening (smaak) hebt dan de meesten ???

Denk dat er weinig muziekliefhebbers zijn (tenzij soul echt helemaal niet je ding is) die "Where i'm comming from" (1971), "Music of my mind" (1972), "Talking book" (1972), "Innervisions" (1973) en "Fulfillingness first finale" (1974) geen prachtige albums vinden.
Laat staan dat het BAGGER is.
Knap rijtje, zeer knappe platen in 4 jaar tijd trouwens!
Om vervolgens even met de dubbelaar "Songs in the key of life" aan te komen zetten.
Persoonlijk vind ik zelfs alles wat Stevie Wonder in de jaren 70 heeft gemaakt (in mindere mate "Where i'm coming from") zelfs tot de hoogtepunten van de popgeschiedenis behoren.

Daarnaast heeft hij nog een hele rits klassiekers uit de jaren 60 op zijn naam staan waar ik nog heel best van kan genieten.
Al is dat van een hele andere orde dan zijn zelfgemaakte meesterwerken uit de jaren 70.
De man is/was geniaal en een legende!

In de jaren 80 en 90 werd het inderdaad een heel stuk minder (al was "Hotter than july" voor een deel ook nog erg goed), maar zijn nieuwe plaat vind ik best wel weer oke! (al moet je niet gaan vergelijken met zijn top-albums).

sluit ik mij volkoren bij aan P.de clown.
Alleen dit album is wel zo'n inspiratieloos ding ,jammer.

Waar dit album mank gaat is het soms enorme verval gaande de reis. De reis kortom toont kleinere en grotere stukken gedreutel die de aandacht direct laat verslappen. Doet niet af aan het feit dat er een aantal bijzonder mooie composities langskomen. Verder teveel opgelegd natuurpandoer.

je moet wel even in de goeie 'mood' zijn voor dit album (ik in iedergeval), maar het is echt mooi en experimenteel (met uitzondering van 'seed's a star..').

als de mensen die stevie wonder hekelen omdat ze alleen 'i just called to say i love you' kennen nou eens dit album zouden luisteren..

Jeetje, wil je ze gelijk afschrikken? Ik zou dan toch veel eerder er voor kiezen om ze te laten luisteren naar Innervisions of, nog beter, Songs In The Key Of Life. Nog veel gekker, ik vind het een gebrek in je opvoeding als je dat album niet minimaal 1 keer goed hebt beluisterd.

Nooit te oud om te leren, opgevoed ben ik al, maar er zal toch wel een reden zijn waarom ik dit album alleen van naam ken.
Volg Stevie vanaf '72 was het geloof ik, met Talking Book.
Waren het de kritieken uit die tijd? Las toen nog trouw Oor.
Kan het me het niet herinneren: wat ik hier lees doet me nou niet echt popelen om er eens een luisterronde tegenaan te gooien.

Dit album is toch altijd mijn favouriete Wonderplaat geweest, en draai hem nog regelmatig.

@ Oldfart: Volgens mij is het omdat de mensen er zich geen raad mee wisten en weten, inclusief de critici. Na de ´plaat van het decennium´ (volgens Oor is ´Songs .. ´ooit als zodanig gekozen), kreeg je DIT. Zoals ik er tegenaan kijk is het een film. Zonder beelden, en dat kan natuurlijk heel best in het geval van Stevie. Ik meen dat het ook zelfs als score was bedoeld, maar de film kwam er uiteindelijk niet, ofzoiets.
Met Soul in de traditie van de voorgaande albums heeft het minder te maken en toch heeft dit album naar mijn idee meer soul dan elk ander Stevie-album. Als je het muziekaal moet plaatsen hangt het een beetje tussen klassiek, electronic en New Age in. Aanbeveling: eerste beluistering bewaren voor als je tijd hebt om het helemaal te horen.

Door mijn vader grijsgedraaid in mijn jeugdtijd. Bij Venus' flytrap and the bug rolde hij steevast van plezier over de vloer...
Ach ja, de humor van toen...
Helloooo flower, boy you look juicy!!!
Geen wonder dat ik nu een groot Wonder bewonderaar ben natuurlijk!

Dit is de soundtrack van de gelijknamige documentaire.
Ik weet zeker dat Stevie Wonder deze documentaire nooit gezien heeft.
Dit is heel andere kost dan die andere dubbelaar 'Songs in the key of life' en het duurt heel lang voordat de songs en muziek zich in mijn hoofd genesteld hebben. Echt een groei-album waar steeds meer in te ontdekken valt.

Grote discussie om misschien wel het meest onverwachte album van Stevie Wonder. De genialiteit van deze man hoor je ook weer op dit album, die vooral instrumentaal is. Ik geniet er met tijd en wijlen zeker van.

Vond dit vroeger een draak van jewelste, maar kan er inmiddels geen noot meer van herinneren. Hoog tijd dus voor een herwaardering.
Staat al jaren onberoerd in de kast. Vandaag maar eens het stof eraf en dan maar eens opzetten...

Beluisterd. Ik begrijp dat fans van de soul van Stevie zich bij beluistering achter het oor moeten hebben gekrabd. Met name de instrumentale stukken voldeden niet aan het verwachtingspatroon wat toch ontstaan moet zijn na Songs In The Key Of Life, en de drie platen daaraan voorafgaand. Dit is definitief andere koek!
Niet dat de soul en funk helemaal de deur uit is, maar SW had waarschijnlijk in de gaten dat het 'simpelweg' herhalen van die meesterwerken geen optie was. De 'muziektaal' die gesproken wordt is dan ook een totaal andere geworden. Een plaat die niet vnl. het lichaam stuurt, maar vooral de geest inspireert; technisch gezien is het allemaal niet al te ingewikkeld (i.t.t. Songs...Life), maar de toon is des te indringend. Het levert de luisteraar een ervaring op als na een flinke wandeling in de natuur - vermoeid maar voldaan, vol frisse moed!
Ik denk dat dit werk op vele artiesten van invloed is geweest. Denk bijvoorbeeld aan Air, Boards Of Canada, of Talk Talk.
Alleen die mondharmonica in één van de eerste stukken doet me - en dat is volledig mijn eigen schuld - helaas erg denken aan die serie van Baantjer. Daarmee zeg ik geen kwaad woord over Toots (die ik er nog even van verdacht op dit album te hebben meegespeeld...). Nóg een reden om dit werk van Stevie Wonder vaker op te zetten, misschien dat die associatie dan snel verdwijnt!

Een van de meest onderschatte en geniale albums van Stevie.
Enigste minpuntje is het soms wel wat erg kleffe karakter van sommige ballads. Ik vind bijvoorbeeld black orchid een van de minste liedjes op dit album. Ook die reprise-versie op het laats is een betje flauw. Verder een perfect album.

DIt album vind ik verschrikkelijk tegenvallen. Alleen Send One Your Love draai ik nog wel eens...

Vind dit opnieuw een zoveelste geniale CD van Stevie

Dit album wordt nog wel eens vergeten, inderdaad.
Geweldige plaat. Kinderlijk vrolijk, melancholisch, hier en daar triest. Ik draai hem graag.

Waarom is dit eigenlijk 'volume 1'? Is er later nog een 2e deel uitgekomen dan? Of is dit net als bij George Michael en Neil Young: breng een volume 1 uit die vervolgens geen vervolg krijgt?
Ik ga deze vanmiddag eens in de platenzaken opzoeken, want ben er wel benieuwd naar.

Edit: laat maar, want ben erachter over de volume 1. Net het album gekocht en disc 2 is volume 2...

Een hele 'weirde' cd van Stevie Wonder.

Als je tenminste uitgaat van het concept van de voorgaande 4 cd's, Songs in the key of life, Innervisions, Fulfillingness first finale en Talking book.

Wat moest Stevie na deze 4 pareltjes, die overigens wel waren opgebouwd uit hetzelfde cement? Inderdaad. Hij wilde iets geheel anders.

Maar 'weird' wil nog niet zeggen slecht.

De klanken, muzikale vormen, het is allemaal door Stevie Wonder geheel en grondig tegen het licht gehouden, gewogen en anders gedaan. Van Superstition, Don't you worry ' bout a thing tot Another star: je vindt er op de Secret life of plants niets meer van terug. Race babbling doet er in de uitvoering, qua tempo, nog een beetje aan terug denken.

Wat dan wel, op deze dubbele cd (en ooit dubbele LP)? Niet goed samen te vatten. Muzikale werkjes, veel instrumentaal, soms met wat jazz-achtige klanken, soms ook wat ambient (Tree). Soms ook wel eens wat natuurklanken, zee, onweer. Maar ook rustig 3 minuten lounge music aan de bar in Send one your love instrumentaal.

En af en toe ook nog wel weer eens zang-nummers. Soulachtig zonder echt te swingen. Niet onaardig hoor, het begin van disc 2 bijvoorbeeld met Send one your love (vocaal), Outside my window en Black orchid.

Het blijft allemaal maar moeilijk te omschrijven. "Journey through the Secret life of plants" luidt de officiele titel. Dat is het ook wel een beetje. Een reis door de muziek van Wonder, beperkt tot de voor deze cd geschreven composities.

Ik zou nog willen noemen de nummers The first garden (met vogelgeluiden in tropisch regenwoud, prachtige mondharmonika) en Ai ni, Sono (wereldmuziek met kinderkoor in onbekende taal).
Het aardige is dat Wonder bij een nummer met als titel Venus Flytrap and the Bug rustig ook een mug laat horen, loepzuiver, alsof hij bij je in de kamer zit. Dat is ook kunst.

Titel en het ook enigszins mystieke geluid hebben altijd een enorme aantrekkingskracht op mij gehad. Zonder mij overigens diep emotioneel te raken als SITKOL.

Veel waardering heeft hij er in de officiële pers destijds niet voor gekregen. En dat was nu ook wel weer erg weinig. Ik denk dat de meesten het niet wilden begrijpen. Ik vind het een goede aanvulling op zijn catalogus. Je hoort het gewoon er ook aan af, hoeveel werk er aan is besteed. Qua "goed" in de zin van goede muziek krijgen de bovenaan dit stuk genoemde 4 cd's mijn voorkeur.

dikke stap achteruit stevie , wat is dat hier , zever in pakskes ,

vroeger had muziekkrant oor een toepasselijke kop over dit misbaksel : PLANTA !

Nee geen spek voor mijn bek !