Stevie Wonder - The Secret Life of Plants (1979)

Ook meer een plaat voor echte muziekfans.. voor de pakkende liedjes en spetterende soul pak je een andere Stevie. Muzikaal is deze plaat echter gewoon erg goed, en Stevie bewijst dat hij meer kan dan prima geprogammeerde soulhits schrijven.

PLANTA! als eindconclusie? Heel diep bedacht, daar denken we nog even over na, vooral over de vraag wat er in Godsnaam mee wordt bedoeld.

Overigens, ooit een OOR-recensie gelezen die overeenkwam met de eigen bevindingen?

Ondergewaardeerd of misschien wel onbegrepen album van de blinde meester. Veelzijdig album die instrumentaal-, jazz-, soul en andere genres bevat. De sterke afwijking vergelijken met de voorgaande 4 á 5 albums levert vooral zure gezichten op bij enkelen. Bij mij niet.

Mijn vinyl versie heeft een braille patroon.

HA! Hilarisch....

Vroeger noemden we dat gewoon een LP. Dat heet nu oneens heel chique een 'vinyl versie'.
Hoe dan ook: alle versies hebben een braille patroon. Meer hoezen van Wonder hebben iets te voelen als ik me het goed herinner.

Het is echt waar, de hoes bevat braille-tekens.
Ik zag 'm laatst in de kringloop.

Ik denk ook niet dat Jurado daaraan twijfelt, maar het gewoon niet zo grappig vindt. Wat ik me helemaal kan voorstellen.

Het is zelfs een heel serieus onderwerp. In mijn herinnering was het ook uniek dat het gebeurde, het was nog nooit eerder vertoond. Volgens mij staat er niet anders dan de titel van het album in braille en misschien de naam van Stevie Wonder er bij.

Het werd gezien als een hele revolutie in de emancipatie van slechtzienden en daar werd Stevie Wonder toch alom voor gewaardeerd. En terecht denk ik.

Ach het was ook niet zo dat ik er helemaal van in een deuk lag. Niet beledigend bedoeld. Ik kon er gewoon om lachen omdat je zoiets (ik altans) niet verwacht op een album hoes.

Prachtig toch, Stevie die in tegenstelling tot alle andere musici een geheel eigen handtekening geeft aan een uiterst persoonlijk album. Deze plaat is duidelijk een beetje ondergewaardeerd hier. Soul heeft nochtans niet de neiging avontuurlijk of experimenteel te zijn, Stevie durft het hier mooi maar! En hij is één van de zeer weinigen die er mee weg kan komen.

Na ' songs in the key' kon Stevie geen goed meer doen, nu had hij een opleving midden jaren 80 met het afgrijselijke I just call to say I love you.
Toch is een plaat als deze een hele waardige opvolger van de legendarische voorganger, beide dubbel lp's, maar daar houd ook iedere vergelijking op. Waarschijnlijk wist Wonder dat hij geen Songs in the key of life deel 2 moest maken. Op deze plaat staan heel veel goede en gewaagde nummers. Was al zijn voorgaande werk maatschappij kritisch, deze plaat is zijn meest persoonlijke. Mooie plaat, maar commercieel een mislukking. Onterecht vind ik. Ik luister persoonlijk liever naar deze.

Ik krijg de induk dat de men niet weet dat dit een soundtrack is. Van de gelijknamige documentaire.

Inderdaad muziek bij een documentaire die liet zien hoe planten groeien. Geen Wonder dat dat saaie muziek oplevert, beetje new-age in het begin met die voortdurende geluiden van brekende golven en vogeltjes, verderop wel een aantal (te weinig) mooie "normale" songs. Jammer dat ie deze als regulier album heeft uitgebracht. Als je de helft (alle instrumentale nummers wat mij betreft) eruitlaat, hou je een aardig album over. Maar als je dit blind hebt aangeschaft na Songs in the Key of Life ben je er mooi ingestonken. Ik verlaag nog maar eens....

Ik vind toch niet dat je kunt zeggen dat je er zwaar 'ingestonken' bent. Het album is inderdaad sterk verschillend van Songs in the Key of Life maar ik zou niet durven zeggen dat dit een slecht album is.

Die documentaire zegt mij overigens helemaal niets, maar misschien moeten ze die nog eens op de televisie brengen of als dvd bij de cd. Want als je niet weet dat het over groeiende planten gaat moet je het helemaal tot je verbeelding laten spreken. Dan is dit toch een geschikt album, want daar slaagt het heel aardig in.

Ik heb 'm ook niet gezien hoor, volgens mij heeft niemand 'm gezien... Stevie heeft op basis van gedetailleerde aanwijzingen wat er te zien zou zijn vervolgens zijn inbeeldingsvermogen en creativiteit de vrije loop gelaten. Half geslaagd volgens mij, da's 2 1/2.

lol
Tsja, wat je met dit album? Is een beetje een buitenbeentje in het oeuvre. Fragmenten en experimenten, wat liedjes en vooral veel geluid.
Maar is wel het album van Stevie wat ik het vaakst draai. Dus zal het wel goed zijn.

Ik heb net cd 1 kunnen beluisteren.

En nu wil ik NOOIT meer horen dat goede muziek populaire muziek is!

Wat zit je dwars.

Haha, helemaal niets hoor!



En dat kon hij dus niet als het aan de mening van 'J. met de pet' ligt.
Het is soms gewoon zo kortzichtig dat mensen vaak de moeite niet nemen, dat ze niet open staan om dit soort 'moeilijkere' platen tot zich te nemen en dat dit, in Stevie's geval, een wat sneue slinger aan een carrière kan geven.

Na 'm helemaal beluisterd te hebben kom ik tot de conclusie dat dit het eindpunt was van Stevie's spirituele zoektocht naar alles wat nog onontgonnen was in het gebied van (soul)muziek en is hij na het relatief floppen van dit project toch gezwicht voor 'public demand'. Dat leverde aanvankelijk, en in rap tempo, het super-commerciële doch zeer degelijke Hotter Than July op, maar zorgde uiteindelijk voor creatieve armoede.

Dit is het ideale album om een blanke zaterdagochtend mee te beginnen. Het is een geschenk voor je gemoedsrust en tevens een zeer goed uitgebalanceerde plaat. Je moet bij beluistering alleen niks 'willen': Het volgt z'n eigen logica en ritme. Het is dan ook een reis, een 'journey'. De liedjes zitten verborgen in soundscapes die allen de moeite waard zijn.
In een betere wereld hadden Send One Your Love, Outside My Window, Power Flower en A Seed's A Star knallers van hits kunnen zijn.

Alleen Race Babbling had een minuut of 2 kunnen verliezen. Dat synth-riffje wordt toch iets te eentonig na zoveel minuten.

Ik ben geen J. met de pet, heb 'm meerdere kansen gegeven, maar grote delen van het album zijn voor mij slaapverwekkend, ook op zaterdagochtend. Je hebt helemaal gelijk hoor, dat het hierna bergaf ging met de kwaliteit van Stevie's albums. Die neerwaardse gang werd voor mij echter al ingezet na Songs in the Key of Life.

A Seed's A Star is echt een fantastisch nummer. En bijzonder goed voor je humeur op de een of andere manier .

Zalig album. Anders inderdaad dan zijn voorgaande platen, maar dat moet kunnen natuurlijk. Af en toe luister ik er nog eens na en wordt dan weer teruggetrokken naar dat sprookjesgevoel dat ik er dertig jaar geleden bij had toen ik het ontdekte - via een oom, die het op zijn huwelijksplechtigheid gebruikte. Het album heeft uiteenlopende nummers maar ze baden steeds in een dromerige, weke, soms benauwde en akelige, maar steeds hoopvolle sfeer... althans zo voel ik het. Een beklijvend album. Bedankt Stevie!

Oei, deze valt effe onder een andere categorie zeg..

"blind" gekocht omdat ik in de laatste aankopen op vinyl heel erg lekker vond. Had deze eerst effe kunnen bekijken hier voor ik m kocht.

Uiteraard geen hoofdprijs voor betaald, maar als ik dat had geweten had ik m laten liggen. Het is gewoon een new age album van Stevie. Het klinkt helemaal niet slecht ofzo, maar 2 platen en 4 kanten lang kan ik dit niet uitzitten!

De gezongen tracks vind ik dan wel weer de moeite waard om uit te zitten, dus al met al een gemiddelde beoordeling. Als het een lp was geweest met alleen deggezongen nummers en een paar instrumentale was het een prima plaat geweest. Nu iets teveel van het goede.

Mijn vinyl koopwoede pakt ook wel eens verkeerd uit. Goeie genade zeg, wat een stomme plaat. Naar de kringloper ermee.

Gaat het dan over de inhoud of over de slechte kwaliteit van het vinyl?

edit: aha, je hebt inmiddels een cijfer gegeven

Dit is inderdaad een vreemd album, als je zijn muziek kent. Het wijkt helemaal af van wat hij normaal deed, op een paar nummers na zoals Power Flower. Maar een heel interessant conceptalbum, met een heel eigen geluid.

Natuurlijk is dit geen 'normaal' album maar een soundtrack, dus kun je het ook niet als zodanig beoordelen. De instrumentale stukken (voornamelijk kant 1 en 2) zijn voor mijn smaak wisselend van kwaliteit, van mellow/ambient tot orkestraal. Kant 3 van de LP bevalt me echter heel erg goed (11 t/m 16), maar dat komt door de vele nummers met zang die ook nog eens van een hoog niveau zijn. Maar ook kant 4 bevat goed. Beter dan ik had verwacht deze plaat.

Van de twee cd's is de meer gezongen cd echt geweldig, zeer avontuurlijk. De andere, meer instrumentale, cd is wat mij betreft slechts voor af en toe.

Voor mij Stevie's beste!