Atmosphere - The Family Sign (2011)

Wat een onzin. Smaak is subjectief.

Tsja Rene, meningen verschillen. Ik kan me er zelf ook totaal niet in vinden, maar ach. Integendeel trouwens, ik heb het gevoel dat dit album een verbeterde versie is van When Life Gives You etc. Ik heb het gevoel dat de band nu lekkerder samenwerkt en dat Slug er perfect op inspeelt. Ook de teksten zijn erg goed. Ik bedoel, Became gaat dus echt niet over een potje kamperen met iemand. Dat nummer deed me een beetje denken aan Always Coming Back Home to You, qua setting ofzo... Weet niet precies hoe, maar het deed me eraan denken XD

Ok jou kan ik niet meer serieus nemen..
Over smaak valt te twisten, dat is zo maar come on... Dit gaat nergens over.. Ga ook verder de discussie niet aan.

Nee met zulke opmerkingen word je serieus genomen
Gezien je voorbeeld functie binnen de site een beetje raar en kortzichtig.

Weer over het album praten graag

Haha, leuke clip van She's Enough

Dat heeft niets met mijn voorbeeldfunctie te maken.. Jou serieus nemen is gewoon in meningen over muziek niet meer mogelijk. Als je een toevoeging doet wordt die serieus bekeken. Het is puur berust op meningen qua muziek. Daarin neem ik jou niet serieus.. Door je opmerking geef je wel al aan wat Hip Hop is voor jou.. Punt

(Sorry collega Mods)

Eens te meer blijkt hoe inadequaat een label (tag) "hiphop" kan zijn. Ik ken er genoeg die alles waar hiphop bij staat, links laten liggen. Schotel ze Arrested Development, Spearhead/Michael Franti of Speech Debelle (winnaar Mercury Prize UK 2009) voor en dat kunnen ze best verteren.

Dit Atmosphere is beter dan ik had verwacht, flow, 'akoestische' instrumentatie heel fijn. Zou graag eens een concert zien in een 'club-setting' - ze waren eind vorig jaar in Utrecht; helaas gemist. Moeite waard dit album - waardering, laterrr!

Oke, saai is inderdaad het verkeerde woord. Geef ik je gelijk in.
Staat verder ook los van de teksten, wat Slug is daar imo een held in.
En ja hij vertelt ook mooie verhalen waardoor je ten eerste de muziek meer waardeert en het ten tweede veel vermakelijker is.

Maar de variatie qua stem/rappen van Slug op dit album mis ik gewoon. De teksten die hij rapt zouden denk ik beter tot uiting komen als er af en toe meer sensatie en kracht achter zat. Dit mis ik bij When Life Gives You Lemons niet.



Imo een beetje te snel oordeel. Albums als When Life Gives You Lemons en deze kan je in zo'n korte tijd niet echt tegenover elkaar zetten. Dit omdat je hun vorige album nu al door en door kent en gevoel bij hebt etc. Dit zal je waarschijnlijk nu ook hebben, maar het allemaal nog nieuw en ik zou nog geen vergelijking durven maken. Dit album moet ik eerst helemaal verkennen en nog vaak opzetten!

Het is hier al vaker gezegd, maar het verhaal van Become is weer eens een pracht van een metafoortje .

Iedereen vindt Became zo geweldig, maar ik vind 'm eigenlijk tot nu toe niet zo goed. Ik snap de tekst ook nog niet om eerlijk te zijn. Misschien moet dat nog komen.

Het gaat er eigenlijk om dat iemand waarmee hij kampeert weg is gelopen, dat hij er achterkomt dat er wolvenpoten achter devoetsporen van die persoon aanlopen en dat uiteindelijk de mensensporen in wolvensporen veranderen; oftewel een metafoor, de persoon die weggelopen is wordt niet achtervolgt door iets wat kwaad wil, maar de persoon in kwestie wil zelf kwaad, is niet de goede persoon die de verteller dacht dat hij/zij is.

Sorry voor de baggeruitleg Hoop dat het desondanks een beetje duidelijker is

Slug is aan het "kamperen" met een vriend, en merkt 's ochtends dat hij vertrokken is van hun "kampeerplek". Lichtelijk bezorgd gaat hij naar buiten, hij ziet zijn voetsporen in de "sneeuw" en volgt ze. Hij wordt pas echt verontrust als hij sporen van "wolven" ziet, die zijn mattie gevolgd zijn. Als hij de plek bereikt waar de wolven zijn vrind verorberd zouden hebben, bleek hij echter één van hun te zijn geworden.

De moraal die ik zie in dit verhaal: maak je niet al te veel zorgen over vrienden die je kwijt raakt, want die kunnen in de tussentijd veranderen en jou allang achter zich hebben gelaten. Een soort bitterheid tegen de keerzijde van vriendschap, net als in The Loser Wins eigenlijk. Maar dit is mijn interpretatie, het zou ook over iets anders kunnen gaan natuurlijk.

Edit: René was me voor .

Ben ik met je eens, je kan ook zien dat ik dit nog niet becijferd heb. Daarom houd ik het ook bij het gevoel =D

Ben het wel eens met de uitleg van René trouwens.
Er komt namelijk ook een derde wolvenspoor bij waar dat van haar eindigt.

Zo op het eerste gehoor balanceert het album qua kwaliteit een beetje tussen de voorafgaande EP en When life gives you..... Gemengde gevoelens dus.

Geweldige clip van She's Enough overigens.

Thanks Rene en panjoe, wist niet dat dat een metafoor daarvoor was.

De intro van Who I'll Never Be doet me nogal denken aan de akoestische versie van Looking Back van Cunninlynguists. Ook die gitaar en zoveel gevoel in het gehele nummer. De clip van She's Enough is trouwens wel leuk bedacht, alleen maakt het nummer nou niet echt bepaald indruk op mij.

Om eerst en vooral duidelijk te maken: ik vind Slug de fijnste rapper in de huidige hiphopwereld. Hij heeft imo de leukste stem, beste flow en de manier waarop hij z'n verhalen brengt is gewoon geniaal. (al valt dat op dit album tegen)

Maar ik vind toch ook echt dat op dit album er enkele teksten zijn die gewoon diepgang missen. Hij rapt inderdaad altijd over realistische situaties en onderwerpen maar dat wil niet zeggen dat ze daarom direct goed zijn. Er mag heus wel wat dubbelzinnigheid en wordplay in zitten. En dat mis ik hier te vaak. Neem nu She's Enough, da's nu toch wel een erg simpele manier om je vriendin/vrouw te bejubelen. Hier had hij gerust wat origineler uit de hoek mogen komen.

Een tweede punt van Slug waar ik me aan erger op dit album is waarom hij zo lusteloos klinkt vaak? She's Enough vind ik trouwens een erg fijn nummer, gewoonweg omdat Slug daar zo lekker op dreef is. Maar op enkele nummers gebruikt Slug z'n uitstekende flow niet, geen tempowisselingen, soms zelfs geen emotie. Als je dat vergelijkt met de getergde Slug op Guarantees, 3 minuten lange genialiteit in Painting, lekker flowen op Yesterday, de emotie die in een nummer als Little Man, ... Dit mis ik gewoon te vaak hier. Waarom doet hij niet de hele tijd zoals op Became? Zo'n nummer is gewoon geniaal.

Rustig aan backpacker. Mijn cijfer reflecteert gewoon hoeveel lol ik aan een album beleef, that it. Ik heb gewoon een indicatie gegeven waarom dat zo is, niks bullshit.

Backpacker.... Maar goed als jij een 2.5 wilt geven be my guest. Alleen zo jammer....

Om even terug te komen op je opmerking dat degene die vindt dat Slugs stem kracht mist niet goed luistert, dat heb ik wel gedaan. En het heeft niks met zijn verhalen te maken, want die zijn erg sterk. Daar zeg ik niks over. Toch vind ik nog steeds dat Slug krachtiger uit de hoek kwam op When Life Gives You Lemons dan hier. Misschien komt dit deels door de producties, maar daar ben ik niet zo zeker van...

Matige beats, matige raps en verschrikkelijke thematiek

Ik wil je niet aanvallen ofzo. Maar waarom vind je dat eigenlijk zo jammer?
Jij beleefd er toch genoeg plezier aan.

Dude je bent een crew member, dan kan je toch niet tegen mensen gaan zeggen dat hun waardering voor een album bullshit is, come on, deze website draait op subjectiviteit.

Ik begrijp rene wel, 2.5 is een laag cijfer en ik heb ook al dergelijke discussies gehad met andere users bij andere albums (oneirology bijvoorbeeld). Punt is dat die discussie zinloos is, zoals state of mind ook zegt de site draait op subjectiviteit en dat is goed. Anders heb je zoals hiphop dx albums met stemgemiddeldes van 4.90. Maar mag hij jouw mening irrelevant vinden en het jammer vinden dat je het gemiddelde (in zijn optiek onterecht) naar beneden haalt, zeker wel ! Daar dient een forum toch voor, om in discussie te gaan over muziek? Reviews lezen kan je overal...Toegegeven bullshit cijfer klinkt een beetje ongenuanceerd maar je mag een stem zeker in vraag stellen vind ik...

Maar dat zal de mening van die andere persoon niet veranderen, ik begrijp zijn lage score zelfs wel ergens. Slugs stem en flow vind ik nog steeds top en op enkele nummers rapt hij wel erg goed, maar bij andere nummers vind ik zijn teksten ook iets te simpel en minder overtuigend gebracht dan op WLGYL of andere albums. Gelukkig compenseert de uitstekende productie dit voor mij, en maakt Slug enkel het geluid wat voller door te rappen. Het klinkt gewoon goed en dat vind ik het belangrijkste, al vond ik het vorige album wel beter omdat Slug daar ietsje doper kwam. Toch blijft dit een prima album dat zelfs een halfje omhoog zou kunnen voor mij. Voor garnalen peller zal de irritatie die Slug bij hem opwekt niet opwegen tegen de producties (die hij wel digt zoals hij al aangaf vandaar de 2,5).

Nieuwe clip is brother ali als lunch lady en dan Slug left hanging: can i get a peeaace --> no trouwens ik vind millenium dodo een prachtige track. Iemand zei hier voor het album uit was dat dat de slechtste titel ooit was, zo zie je maar: nooit te vroeg oordelen.

P.S. the carter III beter vinden dan deze vind ik er wel over, maar goed weezy is mijn ding dan ook totaal niet...

Ik kan het wel begrijpen dat mensen dit niet diggen. Het is namelijk best wel heel anders dan men gewend is van Atmosphere, al zijn veel kenmerken nog wel hetzelfde. Dat is maar goed ook, want op deze manier blijft de groep zich ontwikkelen. Het kan je niet liggen, maar dan kun je nog wel horen dat de kwaliteit erg hoog ligt. Dan is 2,5* een logisch cijfer.

Mij bevalt dit in ieder geval heel goed. Ik geniet op dit moment al net zoveel van The Family Sign als van When Life Give You Lemons.

Daar zou ik graag wat onderbouwing bij horen! Ben benieuwd namelijk.

Mijn favorieten zijn tot nu toe The Last To Say (Heeeerlijke beat, erg krachtig verhaal en een leuk refreintje, dat ik toch enkele keren heb beluisterd zonder te begrijpen wat hij bedoelde met: Let me be the last to say), Became, I Don't Need Brighter Days en My Notes.

Trouwens, weet iemand wat voor verband er zit tussen de eerste en de laatste track? Qua titels hebben ze namelijk een duidelijk verband...

Nummer 4, 5 en 6 vallen voor mij trouwens wel een beetje uit de boot, op zich niet verkeerde nummers, maar ze passen voor mij niet echt in het plaatje... Apart dat nou net voor twee van deze drie een clip is gemaakt... Zullen ze anders over denken dan ik

Millenium Dodo doet me trouwens denken aan End the Misery van Mark Deez, zal het van hetzelfde nummer komen? Of gewoon toevallig een op elkaar lijkend geluid?

Vandaag deze cd binnen gekregen. Artwork is wel weer echt geniaal. Deze cd kreeg je gratis bij de Pre-Order. Dat zijn van die schijfjes die zwaar exclusief worden. Alle nummers ken je echter al op dit schijfje.

Ooooh! Heb jij em al binnen? Ik ben jaloers... Ik hoop niet dat er weer iets is misgegaan O.o