Atmosphere - The Family Sign (2011)

Luister hem vandaag voor het eerst ( ben niet van pindakaas ) en damn dit bevalt me zeer zeer goed. Slug is imo weer eens op dreef, welliswaar net ff iets anders dan op voorgaande cd's, maar hij is oppermachtig

De instruments zijn ook ok, waardoor deze cd een heerlijke laidback sfeer ademt.

Wie weet hoe het nu zit met die 2 bonus tracks: Millennium Dodo 2 & Cut you down?!?! I-tunes only? Ze zijn niet appart aan te schaffen in de i-tunes store?!?!

Oh en weer een zeer vette digi-pack

11.Your Name Here

De verwachtingen voor dit album, waren zeer hooggespannen. Waarschijnlijk te hoog, waardoor het al snel een teleurstelling zou kunnen worden. Daarom moet men blij zijn dat dit album is geproduceerd door de beste producer die actief is op dit moment. Ant, hij is degene die ervoor heeft gezorgd dat deze plaat opnieuw een pareltje is geworden. Ant voelt zich niet te groot om geholpen te worden door andere personen die meewerken aan een song. Zo heeft hij samengewerkt met Nate Collins, de man met de geniale gitaar riff, en Erick Anderson die de sfeer nog eventjes benadrukt met prachtig piano-spel.

Door de veelal gevoelige nummers die doorspekt zijn met gitaar- en piano-melodietjes geeft dit een hele andere sfeer weer dan we gewend zijn van Atmosphere. Dit wordt misschien nog wel duidelijker als men op Slug gaat letten. Toen ik dit album nog niet te vaak had beluisterd, dacht ik dat Slug over zijn hoogtepunt heen was. Hij was niet meer de prachtige verhalenverteller die hij was op When Life Give You Lemons die ook nog een keiharde flow had. Hij heeft nu een andere functie in het geheel met zijn vocalen, hij zorgt ervoor dat het muzikale aspect de nadruk krijgt. Dit doet hij door rustiger te zijn en zelfs te zingen op nummers als The Last To Say, Who I'll Never Be en Something So.

Toch laat Slug zien dat hij nog steeds beheerst waar hij groot mee is geworden. Hij weet nog steeds een verhaal neer te zetten op een manier waarop alleen hij dat kan. Dit laat hij zien in Became, wat op het eerste gezicht een spannend verhaal lijkt, maar waar nog een hele achterliggende gedachte in te vinden is. Hoewel er meerdere interpretaties mogelijk zijn, is het in ieder geval te zien als dat zijn vriend eerst wordt achtervolgt door het slechte en even later zelf het slechte vertegenwoordigt.

Ook laat Slug zien dat hij nog steeds krachtig kan rappen op Just For Show en She's Enough. Deze nummers hebben zo'n beetje dezelfde functie als Shoulda Known en Your Glasshouse op When Life Give You Lemons door de elektronische insteek. Het is een goede afwisseling voor de vele gevoelige nummers.

De genialiteit van Ant is, net zoals bij Slug, te vinden in de diversiteit en afwisseling zonder aan kwaliteit te verliezen. Bad Bad Daddy en I Don't Need Brighter Days zijn voor mij voorbeelden hiervan. In het nummer Bad Bad Daddy blijft de beat zich constant ontwikkelen en het mooie aan I Don't Need Brighter Days zit hem in het tikje tussen de drum door. Door zo'n klein detail wordt het meteen beter, genialer.

Met Ain't Nobody en Your Name Here zijn er ook nog luchtige, vrolijke nummers waar te nemen. Slug maakt duidelijk dat hij niet iedereen die wat van hem wil serieus neemt. Hij verpakt dit op een erg leuke manier, waardoor ik elke keer weer de glimlach op mijn gezicht niet kan verbergen.

Is dit dan allemaal perfect. Nee, natuurlijk niet. Perfectie in de muziek is nog niet uitgevonden en zal zeer waarschijnlijk ook nooit uitgevonden worden. Zo gedraagt Slug zich ietwat vreemd op het nummer Bad Bad Daddy. Wel wordt dit gecompenseerd door de meest innovatieve beat van het album.

The Family Sign begint met een drieluik en eindigt ook met een drieluik. Ook deze drie nummers weten zeker te overtuigen, vooral Something So. Hier laat Slug zich weer van zijn rustige kant zien op een melancholische productie.

Zo komt het er voor mij op neer dat When Life Give You Lemons overtroffen is door The Family Sign. Dit is vooral te danken aan Ant en zijn "hulpjes". De rustige producties spreken mij erg aan en deze zorgen ervoor dat The Family Sign de perfectie wel heel erg weet te benaderen.

Leuk stukje, ik ben het wel met je eens wat betreft het rustigere karakter van deze plaat. 'The Family Sign' is een zoveelste bewijs dat Slug gewoon gemaakt is voor de producties van Ant.

Ik snap de hallelujah stemming bij sommigen vooralsnog niet echt. Valt me behoorlijk tegen ivm met zijn eerdere werk. Slug is niet in vorm (inhoudelijk + de voordracht) en de beats zijn ook een stuk minder. 3***

Ik denk dat dat ook ligt aan jou. De beats zijn wel degelijk geniaal. Maar je moet wel houden van de gitaar beats ( het zijn amper beats meer soms ) en piano beats.

Bwa geniaal is eigenlijk een subjectieve term, wat dat voor jou (en mij en murdoc en rene en...) geniaal is, hoeft dat niet voor de-noir te zijn. Al kan de plaat natuurlijk groeien, toch kan het dat iemand dit briljant vindt en jij niet, kwestie van smaak denk ik. Daarom geeft hij dit ook een 3 en geen 1, dan zou hij het rommel vinden en zou het wel raar zijn dat andere dit geniaal noemen.

Dat heb ik gedaan.
Slug is gewoon iets minder.
Luister naar de 'knife on my belt'-line op Became, dat is een goed voorbeeld waarbij hij wat geforceerd overkomt. Iets wat normaliter niet het geval is bij Slug.
Daarnaast zijn er wat minder tempowisselingen dan op Lemons.

Alsnog een prachtig album, en het zijn maar details, want hij doet het alsnog beter dan 9 v/d 10 rappers, maar helaas net iets minder dan op Lemons..

Wel grappig je voorbeeld uit Became. Vind net dat hij in dat nummer wél het niveau van When Life... haalt.

En The Last to Say dan? Dat nummer kan mij, als ik al een klein beetje in die stemming ben, in één klap droevig maken Ga sowieso weer een klein beetje door zo'n periode, wellicht dat dergelijke 'emo nummers' me daarom meer raken. Dat het mooi is is zeker, die gitaar weet precíes de juiste snaar te raken bij mij en ook de bijpassende manier van rappen en de pijnlijke lyrics maken het tot een niet al te vrolijk doch prachtig geheel.

Eigenlijk vind ik Your Name Here het minste nummer, daar lijkt Slug echt niet in vorm, hoewel de lyrics niet slecht zijn vind ik sommige stukken gewoon vervelend gerapt. De beat is verder natuurlijk weer van achterlijk niveau en daarom is het ook weer niet zo erg dat ik hem zou skippen o.i.d. Een prima track nog, maar wel de minste.

Vind ik ook, 1 line verpest het nummer niet. Was gewoon het eerste voorbeeld dat bij me opkwam.

Ain't Nobody vind ik ook wel een heerlijke track. Met die accordeon (?) die erdoor gaat, of wat is dat?

Het vuistje op de cover is trouwens van het baby'tje van Slug. *pinkt een traantje weg*

Na 1 keer luisteren kan ik alleen dit zeggen: Ik wist niet dat er zo'n goede hip-hop werd gemaakt.

En dan te bedenken dat dit bij lange na niet het beste hiphop album is.

When Life Gives You Lemons al gecheckt? Nog beter dan dit imo.

Wow. Dit album is wow. Simpelweg: wow. Niet gedacht dat ik dit op mijn oude dag nog zo tof zou vinden. Ik weet nog wel toen ik het eerste nummer hoorde, ik vond het maar een slap aftreksel van alles wat ik al beter had gehoord van dit duo (tegenwoordig viertal). Maar zo op dit album stoor ik me niet eens aan Just For Show. Het heeft een bepaalde catchyheid waar ik in het begin wat aan moest wennen, maar het bevalt me steeds beter en beter. Sublieme instrumentatie zelfs op The Family Sign, veelzijdig is het en het speelt echt met diverse emoties. Zit je op het ene moment naar uiterst chille zomermuziek te luisteren, even later bevriest de productie en is het een ijskoude douche die je over je heen krijgt. Slugs vocalen zijn ook aanzienlijk beter dan dat het ooit is geweest. Hij past zo nu en dan zang toe, en juist het tikkelte valse maakt het puur en rauw. Sowieso is zijn flow nog afwisselender dan dat het bijvoorbeeld was op WLGYLYPTSG. Waarom deze plaat voorlopig nog net niet zo goed is als haar voorganger? Omdat het tekstueel wel wat minder is. Hoewel, nummers als The Last to Say en If You Can Save Me Now zijn bijvoorbeeld wel erg sterk, simpele teksten (zoals bijvoorbeeld op Just for Show) kende we al van Slug. Dit paste hij bijvoorbeeld al toe op You. Ja, ik ben bijzonder onder de indruk van wederom een Atmosphere-meesterwerk.

4,5*

Ik vind de simpele(re) teksten totaal niet storend op The Family Sign, ik vind Slug hier ook beter uit de verf komen dan op When Life etc etc. Hier zit ook voor mij een 4,5* in. Welkom terug trouwens, Rob.

Dit wordt er weer zo eentje als WLGYLYPTSG, denk ik. Luisterbeurt per luisterbeurt zal dit beter worden. Althans, dat vermoed ik, en deze tweede luisterbeurt is al wat onthullender dan een eerste. Zo'n track als 'The Last To Say', magistraal.

Ja, hier ga ik nog veel plezier aan beleven, hoor. Ex-banneling Rhythm & Poetry neemt het woord "meesterwerk" in de mond, en dat zou het wel eens kunnen worden. Een bescheiden meesterwerk. Atmosphere blijft zowiezo m'n favoriete act op gebied van hip-hopmuziek.

Welkom terug, R&P!

Welkom terug Rob!

Leuk en aardig dit, maar laten we het weer over het album hebben

Ik had het over R&P én over het album. De teksten, daar moet ik me nog in verdiepen, maar dat komt nog wel. De vorig jaar verschenen dubbel-EP was (naar mijn mening dan) tekstueel erg sterk, en ik heb hier al het één en ander gelezen wat betreft de lyrics.. Maar ik ga natuurlijk proberen mijn geheel eigen kijk op dit album te ontwikkelen!

Word.

Ik kan weinig anders zeggen... Alleen zit ik nog steeds te twijfelen over het cijfer...

En niemand die wat kan zeggen over de bonus tracks . Rhymesayers/Atmosphere geeft er ook niet echt antwoord op.

Ziet ernaaruit dat je ze alleen kan verkrijgen als je 't GEHELE album op i-tunes koopt, niet appart aan te schaffen, beetje bullshit van zo'n deal met i-tunes, zie je steeds vaker K*tZooi!

Check privéberichten.

Ik had ergens gezien dat er een bonus cd bijkomt als je het album bij fifth element bestelt, 22 tracks maar op het eerste gezicht allemaal eerder werk van atmosphere. Dus niks nieuw, ik hoor het wel als er bonus tracks komen die de moeite zijn.

Mening is volgens mij nu wel veranderd

Bij pre-order op fifth kreeg je de cd:

Fifth Element presents: Atmosphere Storybook vol.one. ( cardboard, gemixed door Plain O. Bill & k. Beacham )

Hierop staan al eerder uitgebrachte tracks van atmosphere, maar ook 2 niet eerder uitgebrachte, te zijn Bar Food & By Your Side.

Op The Family Sign zijn Millennium Dodo 2 en Cut You Down I-tunes exclusive bonus tracks.

Deze Thgryda:

Atmosphere - Storybook Vol. One (2011)

Damn, betrap mijzelf erop dat ik zelfs "Just For Show" begin mee te zingen

Toch stiekem wel een lekker nummer aan het worden!

Yep die rene, my bad ik had niet gekeken of hij al op het forum stond, blijkt dat jij hem er al drie dagen geleden hebt opgezet . Aangezien er twee nieuwe tracks opstaan toch maar eens checken. Maar dat zijn dan niet de bonus track voor the family sign? De bonustracks die marco noemt vind ik niet, zullen we eens op youtube checken. Man dit album is gewoon prachtig, blijft maar groeien