Atmosphere - The Family Sign (2011)

Ik ben al een tijdje niet meer zo ''into hiphop''. Maar brother ali en atmosphere blijf ik nog steeds beluisteren en volgen. Ook live zijn deze 2 (3 met Ant) geweldig. Ook zijn het gewoon super relaxte kerels die fun fans respecteren (en Ant lust wel een biertje!). Atmosphere begint steeds bekender te worden wat ook wel terrecht is.

Deze net een keer beluisterd, en het is alweer geweldig! Ant blijft voor mij de beste producer. Hij weet altijd weer een geweldige sfeer te brengen. En wanneer de beats (dit vind ik een woord wat ik bij Ant te kort vind komen) goed zijn dan heb je alleen nog een goede rapper nodig. En wanneer Slug dit mag invullen... De lyrics zijn alweer fantastisch. Op het eerste gehoor denk ik dat ik deze beter ga vinden dan hun vorige album wat ik ook goed vind.

Ik wacht even met een beoordeling, maar ik verwacht minimaal 4 sterretjezz!

Jaja dus toch!

Atmosphere mijn favoriete rapformatie doet het toch weer.
Ik me lang niet bemoeid met alle reacties hier, maar wil nu toch even wat zeggen, iets wat al heel vaak hier gezegd is.
Ik heb het album nu een keer of 13 gehoord en ik vermaak me er prima mee! WLGYLYPTSG is mijn favoriete hiphop plaat, maar deze komt erg dichtbij. De beats zijn zo lekker en de laidback sfeer die het heeft is prima voor dit weer. Het enige wat ik mis is de WOW factor die ik bij hun vorige cd wel had.

Geweldige beats, prima laidback slug en gewoon een hele lekkere cd! Ik vind eigenlijk alle nummers wel lekker op big bad daddy na. Favorieten heb ik nog niet, luister deze cd eigenlijk als 1 nummer achter elkaar uit!
1 ding dat zeker is, is dat deze cd op het lijstje komt van favo album van 2011, hoop dat Eddie Vedders cd nog beter is, dan is het een top jaar!


halfje omhoog

halfje omhoog 4,5!

Volledig mee eens met je, deze cd is ook het beste naar mijn mening wat 2011 tot nu al heeft te bieden en ik denk ook dat het de beste release gaat worden van 2011.

Aan eenieder die vermoedt dat "The Last To Say" samples bevat: wie een beetje op de hoogte is weet dat de toetsenist Erick en gitarist Nate, na live performances, ook op dit album een enorm grote rol spelen. 't Lijkt me dus aannemelijk om te zeggen dat er geen samples in die track gebruikt zijn. Bovendien is 't echt niet alleen nog maar samples wat er klinkt in hiphop tegenwoordig, al doen 3FM en Radio 538 misschien anders vermoeden...

Atmosphere is volwassen geworden. Natuurlijk, debuutalbum Overcast! (1997) had al een overwegend serieuze sound, maar het was wel duidelijk hoorbaar dat het duo uit Minneapolis haar eerste stappen in het muzikale landschap zette. Opvolger God Loves Ugly (2002) luidde de overgang van kinderjaren naar puberteit in. Ant produceerde plotseling beats waarmee hij zich duidelijk van anderen onderscheidde, terwijl Slugs teksten per nummer persoonlijker leken te worden. De muziek van de groep kreeg daarmee een uniek en emotioneel karakter, wat resulteerde in een trouwe en wijdverbreide fanschare.

En die fanschare is de laatste jaren alleen maar toegenomen. Atmosphere verandert namelijk per album. Waar Slug aanvankelijk geregeld opgewonden rapte over zijn frustraties en (bijbehorende) ex-vriendinnen, liet hij zich de laatste jaren steeds rustiger uit over andere, fictieve personages. Ook Ant stond niet stil: zijn producties zijn per album muzikaler en tegelijk ook kaler geworden. The Family Sign markeert in dat opzicht een eindpunt van de groep: Ants minimalisme bereikt een uiterste, terwijl Slug het hooguit in een bijzin nog over zijn eigen leven heeft. Tegenover HiphopDX omschreef hij de teksten als "metaphorically touching on themes of fatherhood, loss, love, disappointment and jubilation." Het moge duidelijk zijn: Atmosphere is de puberteit ontstegen.

Het resulteert in een uitermate professioneel en strak album. Meer dan een piano of een gitaar gebruikt Ant meestal niet voor zijn beats. Soms blijft een drum zelfs achterwege. Dat hij het toch muzikaal interessant houdt, geeft blijk van zijn vakmanschap. Subtiele variaties, kleine tempoveranderingen, originele ritmes en organische live-instrumenten: alles wordt uit de kast getrokken om dit zesde Atmosphere-album elke seconde interessant te houden. En het werkt, in zoverre dat er niets op Ant is aan te merken; de serene composities zitten uitstekend in elkaar - ze worden ondanks hun kaalheid zelfs alsmaar intrigerender. Maar daarin schuilt paradoxaal genoeg ook de zwakte: af en toe klinken de producties zo kloppend dat je vanzelf begint te wachten op iets afwijkends. Op een doorgedraaide gitaarsolo. Op een drumsolo die volledig losstaat van de rest. Op een uitspatting die zich niet van tevoren laat aankondigen.

Aan Slug de taak om The Family Sign alsnog van begin tot eind spannend te maken. Met zijn glasheldere stem slaagt hij daar op de eerste nummers uitstekend in: het zijn stuk voor stuk sterke staaltjes storytelling. Of het nu gaat over een jongen die opgroeit met geweld (The Last to Say) of een zoekgeraakte vriend in de sneeuw (Became), Slug weet hoe hij spanning moet opbouwen en de aandacht moet vasthouden. Hierbij dient alleen wel de kanttekening geplaatst te worden dat hij soms wel erg expliciet is. "The anger lives on through their son": het is typisch zo'n Slug-regel die wel erg weinig aan de verbeelding overlaat. Op die manier kan iedereen natuurlijk wel menselijke relaties en emoties analyseren.

Het is zonde, vooral omdat Slug het zoals gezegd wel in zich heeft een boeiend, impliciet verhaal te vertellen. Became is daarvan het duidelijkste voorbeeld, maar ook op andere tracks staat hij tekstueel zijn mannetje. Gastrappers zijn er dan ook niet nodig, Slug kan dit karwei gemakkelijk in zijn eentje klaren. Alleen ontbreekt het op The Family Sign duidelijk aan één ding: humor. Op eerder werk en ook in diverse interviews laat Slug zien één van de meest intelligente en grappige MC's uit de game te zijn, maar komische noten zijn er hier nauwelijks te bespeuren. Zelfs de zelfspot ontbreekt. De tracks zijn stuk voor stuk serieuze verhalen die door een serieuze verteller worden verteld. Dat maakt het album bij vlagen onnodig taai. Hoe vakkundig alles ook wordt uitgevoerd, er ontstaat zo geleidelijk wel een barrière tussen het publiek en de artiest. Je wordt niet zozeer meegenomen, je luistert naar iemand die aan het vertellen is. Dat er af en toe iets vanuit de eerste persoon wordt gerapt, verandert daar niets aan. Dat Slug soms zijdelings aan zichzelf refereert evenmin. Alleen op de momenten waarop de teksten daadwerkelijk over zijn eigen leven lijken te gaan, zoals zijn reflectie op de pas overleden Eyedea, wordt de barrière echt doorbroken. Hetzelfde geldt voor uitblinker Your Name Here, waar Slugs licht hakkelende flow volledig in dienst staat van de tot mislukken gedoemde ontmoeting die hij beschrijft. Niet geheel toevallig laat Slug juist op deze tracks zien waarom hij nog steeds tot de top van de internationale hiphop behoort.

Als fan had ik me nooit kunnen voorstellen dat ik veertien nummers voldoende zou vinden voor een Atmosphere-album. Op The Family Sign had een tracklist van elf, twaalf tracks wellicht beter gepast. Want hoewel de nummers vrijwel allemaal ijzersterk zijn geproduceerd, en de raps zowel flowtechnisch als inhoudelijk nog steeds van een buitencategorie zijn, is het album een onverwachtse voorspelbare rit geworden. Misschien was die puberteit waarin twijfel en frustraties hoogtij vierden toch zo gek nog niet.

Hiphopleeft

Weer een mooie recensie van je alleen ben ik iets enthousiaster toch geef ik je op een aantal punten gelijk.

Bedankt!

Die kobe bryant fan neemt me de woorden uit de mond!

Goede recensie inderdaad.

Halfje omhoog, wat geweldig is dit zeg. Al eerder hier gezegd geen achtergrond muziek maar iets wat je 's nachts met je oordopjes in over je heen laat komen.

Erg goede recensie, maar dat mag je ook wel verwachten van een recensent van hiphopleeft natuurlijk. Ook ik sluit me bij Glenn aan, verder, wat betreft het eindoordeel. Ikzelf heb er geen last van dat de plaat te serieus zou zijn, maar ik zie wat je bedoelt.

Dit is echt een ongelooflijk mooie plaat, één van de beste hip-hop platen ooit, wat mij betreft.

Mooi geschreven. Kan mij wel vinden in je kritiek. Dat van de humor klopt wel, maar ik mis sowieso nog een beetje de variatie die Slug op WLGYL wel had. Ik heb het gevoel dat hij daar iets vrijer was. Rappen, praten, zingen, schreeuwen. Een beetje moeilijk te omschrijven gevoel, maar ik merk dat meer mensen die zien. Misschien is de 'Wow-factor' van TheFunkyM wel de beste omschrijving. Ik twijfel nog steeds over een verhoging...

Over de variatie van Slug ben ik het deels met je eens, inderdaad had Slug veel meer variatie op When Life Gives You Lemons...Zoals op Puppets rapte hij eerst zacht en na het refrein begon hij schreeuwerig te rappen natuurlijk iets wat je niet direct verwacht met zo'n rustig begin.
Maar hier zijn de teksten serieuzer dus hij rapt hier ook rustiger.

de teksten zijn hier helemaal niet serieuzer

Teksten als Became en The Last To Say vind ik wel serieuz niet onmiddelijk serieuzer dan WLGYL inderdaad.

Heel aardig maar veel minder spannend dan WLGYLYPTSG (blijft leuk om af te korten). Een bevestiging van hun kunnen maar zeker geen uitschieter..

.

Atmosphere avatars zijn hip...

Ja iedereen heeft er zo eentje tegenwoordig.
Wie er geen heeft suckt of ben ik de enigste die dat denkt?

Blijkbaar, Sesamstraat-achtig gebeuren...

bij deze vraag ik aan iedere liefhebber van Atmopshere een avatar van Atmopshere te gebruiken.
En deze plaat begint te groeien en zelfs Just For Show kan ik nu waarderen.
Something So blijft ook geniaal.

Prachtrecensie Thomas! Rating ook perfect. Ik vreesde al voor een : "Ondanks deze kritiek blijft het Atmosphere, dus 5/5" type deal. Big ups voor kritisch blijven.

Bedankt GarnalenPeller

Mis een hoop op het album. Het zit weer geniaal in elkaar, geen twijfel over mogelijk. Alleen luistert die steeds minder goed weg. Verlaag hem een halfje

Bij mij luistrt hij steeds beter weg
Ik vind dat op een paar tracks Ant veel beter produceert dan op WLGYL maar WLGYL heeft toch ook een paar geniale producties meer dan hier vind ik maar toch staat deze denk ik al in mijn top 30.Ik weet dat het vroeg is om dat te zeggen maar ik heb hem al vaak genoeg beluistert om dat te zeggen.

Ja, kan mij er bij aansluiten dat Ant hier soms wel eens betere producties neerzet. Maar Slug speelt er gewoon niet goed genoeg op in. Misschien gaat die uiteindelijk nog wel groeien, ik geef het luisteren niet op ieder geval. Slug rapt hier geweldig maar hij verlegt zijn grenzen niet genoeg qua variatie, wat die op Lemons wel deed.

Ja hij verlegt bijna nergens zijn grenzen en 1 keer vind ik hem zelfs irritant rappen en zelfs de tekst deed me niets: Millennium Dodo.Voor mij is dat de grote misser.

Ik ben het eigenlijk ook wel heel erg met Thomas eens, een zeer goeie recensie inderdaad. Humor is dus de grote onbekende op dit album, en humor (maar ook bijv. zelfspot en sarcasme) is juist een belangrijke drijvende kracht achter veel van de Atmosphere albums. Ik luisterde laatst Seven's Travels weer en toen Trying to Find a Balance erin knalde besefte ik dat dit album bovendien een flinke brok power mist. En dat is niet alleen de schuld van Slug. Sowieso vind ik dat Slug voor dit album een beetje te weinig credits krijgt. Iedere nummer heeft m.i. toch wel een heel sterke tekst, en Slugs flow is overal zeker op peil. Bovendien gaan veel nummers me steeds beter liggen.

De enige in ieder geval wel ja, atmosphere is voor emos, wu tang avatars ownen sowieso !!! En millenium dodo vind ik eig wel dope zelfs versie 2 is vet

Helemaal gelijk dat het niet alleen de schuld van Slug is. Natuurlijk is het album 1 geheel en is het ook de schuld van Ant. Maar de producties zitten gewoon perfect in elkaar en Slug speelt hier niet goed op in. Je kan natuurlijk ook zeggen dat de producties meer aangepast zouden moeten worden aan Slug. Maar imo levert Ant hier beter werk af en ligt de schuld zeker meer bij Slug