Pain of Salvation - The Perfect Element I (2000)

Een paar albums van deze progressieve rock/ metalband kan ik wel waarderen, vooral Remedy Lane en Be, maar deze plaat doet het voor mij net niet. Het songmateriaal is te vrijblijvend en te weinig pakkend; de melodie- en zanglijnen niet boeiend genoeg. Qua gitaarwerk is het album ook vrij kaal. Niet mijn ding, derhalve.

Het is natuurlijk niet per se nodig om bij een band die je net leert kennen meteen te zoeken naar vergelijkbare namen, maar die van Dream Theater dringt zich toch wel op, onvermijdelijk in dit genre zou ik haast zeggen; belangrijker is echter dat deze band qua composities duidelijk geen voorbeelden meer nodig heeft. De zanger doet me soms denken aan Geoff Tate, maar af en toe kan hij ook uithalen als Ian Gillan in diens beste jaren (en dat wil wat zeggen), en heel soms moest ik bij de arrangementen ook denken aan Linkin Park. Maar zoals gezegd zijn die vergelijkingen eigenlijk niet zo nuttig: dit is gewoon een uitstekende progmetal-plaat waarvan ik me kan voorstellen dat hij de die-hard-liefhebbers extreem enthousiast maakt. Ik onderken de kwaliteit, maar bij mij blijft het emotionele kwartje om de een of andere reden halverwege de gleuf steken.

Albums van 73 minuten...


Waar de voorgaande twee albums me gewoon niet echt pakten, is The Perfect Element gewoon een vreselijke zit. Album-albums vind ik over het algemeen wat lastiger uit te zitten, maar als ze ook nog zo lang duren, voel ik me van binnen altijd een beetje afsterven. Ik hoor hier wel momenten voorbij komen waarbij ik dan zin krijg om het af te zetten om dan bijvoorbeeld Savatage/Jon Oliva's Pain op te zetten, want dat is wel goed. Ik vind de zang hier maar matig. Het instrumentale stuk is op z'n best weinig bijzonder en als er dan wel net een stuk verschijnt dat ik mooi zou moeten vinden, wint de tegenzin het hier. Ik had het ook wel kunnen weten, want hier wordt Faith No More ook regelmatig aangehaald en laat ik dat nou ook een vreselijke band vinden. Nog acht albums te gaan...


Tussenstrand:
1. One Hour By The Concrete Lake
2. Entropia
3. The Perfect Element I

Terwijl Ruud in het gesprek dat we tijdens het beluisteren hadden langzaamaan geestelijk aan het instorten was, heb ik me niet uit het veld laten slaan en nog steeds enorm genoten van The Perfect Element I. Mijn minst favoriete album van de hele goede albums, juist vanwege het feit dat ik dit een van hun meest 'radiovriendelijke' instapalbums vind. Een progalbum voor mensen die net iets spannenders zoeken dan Dream Theater (ik houd ook van Dream Theater, val me hier niet op aan, Petrucci-lovers!) en daarmee niet zo goed als de meer ongrijpbare albums, maar als het goed is dan is het ook echt fenomenaal.

The Perfect Element is wel op zijn sterkste vanaf King Of Loss met die magistrale solo en hartverscheurende zanglijnen. Gildenlöw zet hier sowieso een ijzersterke performance neer met ongemakkelijke zanglijnen die zowel kwetsbaar als agressief klinken. Niet het meest toegankelijke onderdeel van de muziek, maar voor mij wel het meest aansprekende. Op een rustpunt als Song For The Innocent is er even wat ruimte voor kalmte en de solo daarop is werkelijk prachtig. De titeltrack is het absolute hoogtepunt met de meerdere vocalen over elkaar en de dreigende sfeer.

Voelt bij vlagen een beetje aan als vroegere Marillion albums door terugkerende thema's en teksten over jeugdtrauma's. Beduidend technischer, maar alsnog voelt The Perfect Element I vrij gestroomlijnd aan. Ik kijk echter toch nog steeds een stuk meer uit naar het vervolg (en hoop dat ik Ruud nog wakker kan houden).

Tussenstand:
1. Entropia
2. The Perfect Element I
3. One Hour By The Concrete Lake

Ik blijf het ook proberen bij deze band en dit album vanwege zijn hoge waardering. Maar elke keer moet ik hetzelfde concluderen, het is het allemaal net niet. De aanzet is er, het talent ook, maar de songs pakken me gewoon net niet bij de lurven. En net niet is hetzelfde als helemaal niet in dit geval. Waar bands als Threshold, Shadow Gallery en Fair to Mydland en Queensryche dat wel doen, met ongelofelijke songs je omver blazen, ervaar ik dit hier helaas niet.