menu

Yes - Close to the Edge (1972)

mijn stem
4,04 (608)
608 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Atlantic

  1. Close to the Edge (18:36)
  2. And You and I (10:13)
  3. Siberian Khatru (8:57)
  4. America [Single Version] * (4:12)
  5. Total Mass Retain [Single Version] * (3:21)
  6. And You and I [Alternate Version] * (10:17)
  7. Siberia [Studio Run-Through of "Siberian Khatru"] * (9:19)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 37:46 (1:04:55)
zoeken in:
avatar van Rogyros
4,0

Ik kan ze beiden waarderen!

avatar van Clownvis
5,0
Ongeveer 35 jaar geleden de 1e CD van Yes gekocht, namelijk de fantastische Yessongs en vandaag eindelijk de Close to the Edge CD (na Fragile en Tales from Topographic Oceans, ben namelijk de reeks van The Yes album t/m Relayer aan het bijwerken, volgens mij heb ik dan het beste werk te pakken). Wat mij betreft, en vele zijn het met mij eens, de beste CD die ze ooit gemaakt hebben. Vooral het titelnummer is werelds maar ook And you and I blijft nog steeds een van de mooiste nummers die Yes ooit gemaakt heeft (alleen het einde van het nummer is vrij abrupt, mis de laatste toon die op Yessongs wordt gespeeld ). Siberian Khatru hoor ik ook altijd graag dus kan niet anders dan 5 sterren geven aan dit topalbum. De bonustracks voegen weinig toe (heb uiteraard de remaster).

avatar van Liampie
5,0
Perfectie bestaat niet en ik heb nog nooit iets of iemand van perfectie beticht, maar omdat ik echt niet zou weten wat ik aan dit album zou willen veranderen heb ik geen andere keuze dan de volle vijf steren uit te delen. Wat een meesterwerk.

avatar van daniel1974nl
5,0
geplaatst:
Absoluut meesterwerk en als het niet het beste werk van Yes dan is het zeker een album in zijn beste formatie op het toppunt van zijn kunnen. Voor Tales vertrok Bruford, voor Relayer Wakeman (stel je eens voor die albums met die twee nog in de band) en werd het qua niveau toch wat minder. Er zijn weinig artiesten die aan het niveau van Wakeman of Bruford kunnen tippen of ik ken er in ieder geval geen. Ook al moet gezegd worden dat Bruford bij KC wellicht beter op zijn plek was. Heb hem gelukkig met KC gezien. Ongelofelijk wat een drummer. Wakeman ging solo (kwam later dan wel terug maar toch) ook een toetsenist van ongekend wereldniveau.

Ieder nummer, zelfs het nummer America (in een betere uitvoering dan die van S&G) wat mij betreft is de moeite waard, ook al spant het titel nummer wel de kroon en de nw mix van Steven Wilson is er wederom een om van te smullen. De eersten die ik van zijn hoorde waren een paar van zijn eigen albums, drie albums van King Crimson, en Tales, maar dit is ook echt van wonderlijk schoonheid en opent echt een compleet nieuwe dimensie als in hoe je dit album ervaart. Loepzuiver, heerlijk dynamisch en veel voller van geluid al met al.

De Blu Ray beslaat maar liefst 6 verschillende uitvoeringen van het album. Een alternative versie, instrumentaal en nog wat single cuts. Ontzettend mooi en uitgebreid. Dit is absoluut er een voor de echte verzamelaar / Yes fan. Je moet er uiteraard wel de opstelling voor hebben, ook al vermoed ik dat ook de stereo versie alleen al interessant genoeg is van SW, ook al dat een gokje.

Op naar Relayer, The Yes Album of Fragile, afgaande op welke het eerste gaat worden afgeleverd door de postbode.

avatar van bikkel2
4,5
geplaatst:
Raak verhaal daniel1974nl. De beste heb je al.

Absoluut de beste Yes bezetting.

avatar van daniel1974nl
5,0
geplaatst:
bikkel2 schreef:
Absoluut de beste Yes bezetting.


Denk ik ook. Nog afgezien van de kwaliteit van het niveau van spelen en creativiteit is het nu ook een veel plezantere luisterervaring. Hoe goed ook, progressive rock uit de jaren 60/70 lijdt nogal onder de toen gangbare technische normen en mogelijkheden. De eerste Yes straight to CD van zowel Pink Floyd als Genesis als King Crimson waren allemaal niet echt interessant. Veel van de remasters ook niet omdat meestal gewoon de wall of sound maar werd versterkt en hier en daar het geluid een beetje werd opgepoetst en opgepimped.

Daar is de laatste jaren gelukkig wel veel verandering ingekomen door albums vaak niet te remasteren, maar het geluid compleet in te regelen en een compleet nieuw geluidsbeeld te creëren waardoor er ineens van alles hoorbaar is wat voorheen in de mix wegviel. Door een beschikbaarheid aan grotere schuifruimtes hoeven er verder ook niet hoeft te compenseren als het om het afkappen van dynamiek gaat of het feit dat je nu instrumenten naar verschillende speakers kunt sturen. Hoe dit werkt of kan werken, lister het nummer The Lizard Suite maar eens op Lizard van King Crimson waar al die instrumenten op een geweldige kakofonie in het midden tezamen komen. Maar ook bij het nummer Close To The Edge zijn de instrumenten verspreid over het midden en is de gang mooi op de grond speaker gehouden. En geeft het deels aansturen de kerkorgel solo over de subwoofer een erg diep doordringend effect dat echt letterlijk door je heen gaat. Daarnaast prachtige details en riedeltjes die me nog niet eerder waren opgevallen. Met Tales ook al. Het gebruik van de Mellotron bijvoorbeeld was op het origineel America hoorbaar maar is nu echt naar de voorgrond gezet.

Al met al schitterend gedaan en ik kijk echt uit naar de rest.

avatar van daniel1974nl
5,0
geplaatst:
daniel1974nl schreef:
(quote)


Denk ik ook. Nog afgezien van de kwaliteit van het niveau van spelen en creativiteit is het nu ook een veel plezantere luisterervaring. Hoe goed ook, progressive rock uit de jaren 60/70 lijdt nogal onder de toen gangbare technische normen en mogelijkheden. De eerste Yes straight to CD van zowel Pink Floyd als Genesis als King Crimson waren allemaal niet echt interessant. Veel van de remasters ook niet omdat meestal gewoon de wall of sound maar werd versterkt en hier en daar het geluid een beetje werd opgepoetst en opgepimped.

Daar is de laatste jaren gelukkig wel veel verandering ingekomen door albums vaak niet te remasteren, maar het geluid compleet in te regelen en een compleet nieuw geluidsbeeld te creëren waardoor er ineens van alles hoorbaar is wat voorheen in de mix wegviel. Door een beschikbaarheid aan grotere schijfruimte hoeven er verder ook niet hoeft te compenseren als het om het afkappen van dynamiek gaat of het feit dat je nu instrumenten naar verschillende speakers kunt sturen. Hoe dit werkt of kan werken, luister het nummer The Lizard Suite maar eens op Lizard van King Crimson waar al die instrumenten op een geweldige kakofonie in het midden tezamen komen. Maar ook bij het nummer Close To The Edge zijn de instrumenten verspreid over het de zijspeakers en is de zang mooi op de frond/center speaker gehouden. En geeft het deels aansturen de kerkorgel solo over de subwoofer een erg diep doordringend effect dat echt letterlijk door je heen gaat. Daarnaast prachtige details en riedeltjes die me nog niet eerder waren opgevallen. Met Tales ook al. Het gebruik van de Mellotron bijvoorbeeld was op het origineel minder goed hoorbaar maar is nu echt meer naar de voorgrond gezet.

Ik denk ook dat uit dit alles steeds duidelijker wordt, als dat al niet duidelijk was, dat de rol van de producer en de sound engineer ook een steeds belangrijkere rol aan het worden is. Hoe iets is opgenomen en is geproduceerd kan echt een groot verschil maken. Ik ben zelf niet zon fan van vlakke en kille opnamen en vind dynamisch en warme opnames er interessant. De warmte die James Guthrie heeft gegeven aan de remasters van Kate Bush bijvoorbeeld is een goed voorbeeld.

Steven Wilson is echt fantastisch, niet alleen voor het werk van Yes of King Crimson, maar ook met betrekking tot zijn eigen werk. To The Bone op BR.....wat een geluid. Nummer als Refuge....fenomenaal (vooral het tweede deel. Ik kan em eventueel nog wel een lijst aan albums aandragen die hij onder handen kan nemen. Te beginnen met het werk van Pink Floyd en Going For The One van Yes.

Al met al schitterend gedaan en ik kijk echt uit naar de rest.

EHartmann
Ondanks de zeer mooie hoes (hoezen) van Yes, doet de muziek mij niet zo veel. Yes muziek is waarschijnlijk (nog steeds) mijn ding niet. Zodra het in mijn oren en gevoel klinkt als jazzrock haak ik af, of beter gezegd: ik word er 'onrustig' van. Het muzikale 'gefrobel' dan (Hetzelfde heb ik bij veel platen van Camel. Ook bij modernistische progrock a-la Steven Wilson komt het jazzrock-gefrobel te vaak naar mijn zin voorbij....). Zang vind ik wel ok. Bovendien klinkt het in mijn oren gedateerd. Komt door? Geen idee, puur mijn gevoel. Toch is het nog steeds muziek die als geheel een 3 sterren verdiend. That will do it.

Ga nog wel Yessongs beluisteren. Live albums zijn mijn ding. Dus wie weet?

avatar van bikkel2
4,5
Dan is dit nog niet eens de moeilijkste Yes. Het titelstuk kent een behoorlijk freaky fase ( 1e gedeelte), maar wordt dan wat lichter en uiteindelijk zweveriger en atmosferisch, waar er uiteindelijk nog wel weer een versnelling tegen aan wordt gegooid. Sterk bedachte epic. And You And I is feitelijk heel melodieus en liefelijk.
Tempowisselingen en een ineens verandering van schema, zat er altijd wel in bij Yes, maar klinkt hier heel natuurlijk.
Het slotstuk is uptempo en vaak een sterke opener bij de livegigs.
Het jazzy aspect is betreft deze line-up niet zo verwonderlijk.
Drummer Bill Bruford is feitelijk een jazzmuzikant en Steve Howe's zijn spel heeft ook die elementen wel.
Chris Squire's zijn basspel is uitzonderlijk sterk en solistisch.
Echter zijn Tales Of A Topographic Ocean en Relayer een stuk minder toegankelijk. Bill Bruford is dan inmiddels vertokken naar King Crimson.

EHartmann
bikkel2 schreef:
Dan is dit nog niet eens de moeilijkste Yes. Het titelstuk kent een behoorlijk freaky fase ( 1e gedeelte), maar wordt dan wat lichter en uiteindelijk zweveriger en atmosferisch, waar er uiteindelijk nog wel weer een versnelling tegen aan wordt gegooid. Sterk bedachte epic. And You And I is feitelijk heel melodieus en liefelijk.
Tempowisselingen en een ineens verandering van schema, zat er altijd wel in bij Yes, maar klinkt hier heel natuurlijk.
Het slotstuk is uptempo en vaak een sterke opener bij de livegigs.
Het jazzy aspect is betreft deze line-up niet zo verwonderlijk.
Drummer Bill Bruford is feitelijk een jazzmuzikant en Steve Howe's zijn spel heeft ook die elementen wel.
Chris Squire's zijn basspel is uitzonderlijk sterk en solistisch.
Echter zijn Tales Of A Topographic Ocean en Relayer een stuk minder toegankelijk. Bill Bruford is dan inmiddels vertokken naar King Crimson.


Bedankt voor je mooie analyse!

avatar van Mssr Renard
4,0
Ik vind (persoonlijk) Yes mijlenver verwijderd van jazzrock.

De enige Yes-plaat met dikke jazzrockinvloeden is volgens mij Relayer.

Volgens mij is Yes gewoon symfonische rock. En daarom een stuk kalmer en rustiger dan bijvoorbeeld Return to Forever en Mahavishnu Orchestra (om maar wat te noemen).

Natuurlijk soleren de muzikanten binnen de symfonische rock graag, maar vaak op best wel simpelere blues(rock)schema's. Geboren uit de psychedelische en folkrock. Maar ik weet er zelf te weinig van af en wil ook niet betweteren.

Ik beleef Yes in elk geval (en Camel ook niet) als jazzrock. Alleen misschien Relayer (Yes) en Rain Dances (Camel), maar dan maar een beetje.

De soloplaten van Bruford overigens zijn wel fusion en het latere Earthworks ook.

avatar van bikkel2
4,5
Jazzrock/prog leunt imo soms best dicht tegen elkaar aan.
Tempowisselingen/ instrumentale passages/ opgerekte solo's.
Het debuut van UK bijvoorbeeld is met recht een mix van beide. Mede ook door gitarist Allan Holdsworth en uiteraard weer Bill Bruford.
Menig instrumentalist uit de eind 60's en 70's periode laat horen wat zijn invloed is.
Carl Palmer is ook een verkapte jazzdrummer, Keith Emerson/ Rick Wakeman, virtuozen die de klassieke muziek omarmen.
Maar zeker ook de blues(rock) wat Mssr Renard terecht aangeeft is inderdaad te horen. Pink Floyd haalde daar ook best veel uit toendertijd.
Nu vind ik bijv. Deep Purple geen echte progrock band, de hard/bluesrock heeft meer de overhand. Maar toetsenist Jon Lord gaf het door zijn toetsenspel vaak een klassiek randje.

avatar van Barney Rubble
5,0
En dan bestaat er ook nog eens bepaalde Jazz met zulke weelderige klankkleuren dat het voor menig progger een feest van herkenning is: Mahavishnu Orchestra en Return to Forever's Romantic Warrior bijvoorbeeld. Het kruisvlak prog en jazz herbergt veel mooie platen.

avatar van Mssr Renard
4,0
Barney Rubble schreef:
En dan bestaat er ook nog eens bepaalde Jazz met zulke weelderige klankkleuren dat het voor menig progger een feest van herkenning is: Mahavishnu Orchestra en Return to Forever's Romantic Warrior bijvoorbeeld. Het kruisvlak prog en jazz herbergt veel mooie platen.


Ha. Die noemde ik ook een paar berichten geleden.

Jazzrock, jazzrockfusion, progrock. Er zijn van die eclectische bandjes die alles door elkaar gooien. Nog wat folk en pyschedelica erbij, wat klassiek en funk. Daarom vind ik bands als Gentle Giant en Kraan zo gaaf.

Maar tegenwoordig is veel prog niet meer zo wild en experimenteel. Wat moderne bandjes betreft zoek ik het niet meer zo snel bij de progrock om verrast te worden.

avatar van Barney Rubble
5,0
De wat traditionelere progbands zijn i.i.g de bekendere tegenwoordig. Niettemin zou ik bands als Taal, The Mars Volta, Pure Reason Revolution en Pain of Salvation zeker noemen als zijnde bands die 'wild' en verrassend uit de hoek kunnen komen. Voor het echte experiment moet je überhaupt haast wel rock verlaten.

avatar van Mssr Renard
4,0
Barney Rubble schreef:
Taal, The Mars Volta en Pain of Salvation


Ik ken alleen Taal niet. Maar Mars Volta en Pain of Salvation vind ik wel erg metal. Al zou ik vooral die laatste zeker minimaal 2 keer een 4,5* kunnen geven (Memory Lane en Perfect Element).

Je hebt gelijk wat de rock-hoek betreft en metal is trouwens ook weinig vernieuwend meer.

Ik vergeet trouwens Wobbler te vermelden. Daar schrok ik wel erg van wakker. En Juha Kujanpaa ook trouwens. Beide trouwens schatplichtig aan Yes. Dus er wel wat goeds, alleen weinig vernieuwend.

avatar van FrodoK
5,0
Leuk om te lezen, hoor! Zo een aantal nieuwe namen om eens te verkennen!

avatar van Droombolus
4,5
Mssr Renard schreef:
Ik vind (persoonlijk) Yes mijlenver verwijderd van jazzrock.

Volgens mij is Yes gewoon symfonische rock. .


Psies ! De grote verwarring is ontstaan doordat alles gegeven moment onder de katagorie prog geschoven is.

avatar van bikkel2
4,5
Ik vind persoonlijk progrock ook een betere benaming.
Ik heb met symfonische rock een ander beeld.
Ik vind dat meer van toepassing bij bijvoorbeeld Moody Blues, ELO en ook wel Alan Parsons Project.
Die streefden meestal een orchestrale sound na.
Yes, Gentle Giant, King Crimson en ook Genesis maakten ingewikkeldere muziek. Zappa kon er natuurlijk ook wat van. Misschien wel de meest progressieve van allemaal.

avatar van Mssr Renard
4,0
Droombolus

Ik herken bij bands als Yes en vooral epics als Close to the Edge ook altijd van die 19e eeuwse epische symfonieën. Volgens mij was dat ook hun bedoeling (met elementen uit de folk, psych, rock en jazz natuurlijk).

5,0
symfonische rock werd ik mee bekend door Emerson, Lake & Palmer!!!

avatar van Mssr Renard
4,0
bikkel2 schreef:
Ik vind persoonlijk progrock ook een betere benaming.
Ik heb met symfonische rock een ander beeld.
Ik vind dat meer van toepassing bij bijvoorbeeld Moody Blues, ELO en ook wel Alan Parsons Project.
Die streefden meestal een orchestrale sound na.
Yes, Gentle Giant, King Crimson en ook Genesis maakten ingewikkeldere muziek. Zappa kon er natuurlijk ook wat van. Misschien wel de meest progressieve van allemaal.


Ik snap je gedachtengang. Days of Future Past is natuurlijk het symfonische album bij uitstek.

avatar van bikkel2
4,5
Ja klopt Mssr Renard. Eigenlijk wel de sleutelplaat.
Het begin eigenlijk.

avatar van Wandelaar
Sleutelinstrument was de mellotron. Daarmee kon je een polyfoon tapijt leggen, een meerstemmige klank zoals je tot midden jaren ‘60 alleen nog met een symfonie-orkest kon bereiken. Vandaar de term symfonische rock. Progressieve rock is eigenlijk de hoofdstroming: experimenteren met sprongen in ritme, songstructuur, melodieën. De mellotron werd vooral kunstig bespeeld door Mike Pinder van de Moody Blues en Gerard Koerts van Earth&Fire. De melodie verzonk in de meerstemmige klank. Een zweverig geluid was het gevolg. Sterk is dat ook het geval bij Camel. Yes en Genesis hebben meer de progressieve vorm gezocht in snelle sprongen van ritme, melodie en ingewikkelde structuren. Ook tekstueel zochten ze de complexiteit. Kayak deed dat ook wel de eerste jaren. In de jaren ‘80 maakte de synthesizer een eind aan de mellotron en veranderde de klank van deze bands ingrijpend.
Kortom: dit album van Yes is voluit progressief te noemen, al is toetsenist Rick Wakeman zeker wel symfonisch bezig. Niet zo makkelijk te scheiden dus, prog en symfo.

avatar van Mssr Renard
4,0
Mooi samengevat.

En dan hebben we de Hammond nog niet eens besproken.

avatar van Casartelli
4,0
...en de moog...

avatar van Wandelaar
Zeker, maak het verhaal maar verder af, zou ik zeggen.

avatar van ZAP!
4,0
Aparte plaat. Het intro is fantastisch en die vette baspartijen... wow. Krijgt nog wel wat meer luisterbeurten.

Moet de tracklist niet à la 'No Exit' (Fates Warning) ingevuld worden?

avatar van Mssr Renard
4,0
ZAP!, je bedoelt dat Close to the Edge (titelsong) en And You and I in aparte delen vermeld moet worden? Zeg maar de afzonderlijke stukken vermeld in de titel?

Op Musicmeter wordt dat snel een rotzooi omdat het niet ala Discogs kan:
Yes - Close To The Edge | Releases | Discogs

Edit: gekeken bij Fates Warning - No Exit. Ik vind dat wel een puinhoop eerlijk gezegd.

Ik denk trouwens dat het uitgangspunt is, hoe het op de eerste uitgave staat vermeld. In dit geval de LP uit 1972. Ik heb die ergens maar geen zin om op te zoeken.

avatar van ZAP!
4,0
Zoeken is zo makkelijk met dat wereldwijde interweb; zap!

Mij maakt het verder niet zo uit hoor. Bij Discogs is dat wel ideaal, ja. Misschien iets voor meter_fan?

Gast
geplaatst: vandaag om 13:02 uur

geplaatst: vandaag om 13:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.