Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome (2011)

Hier keek ik al een tijd naar uit en dan hoor je dat hij gelekt is. Nieuwsgierig gepindakaast en ik was verbaast na mijn eerste luisterbeurt, echt fantastisch! De sfeer is zoals er al werd aangegeven als een spaghettiwestern. De gitaren klinken zo, de samples zorgen voor de sfeer en het had zo als score gebruikt kunnen worden. Ook met mensen als Jack White en Norah Jones zit je goed als producer. Hun bijdrage is perfect, en met een intro als Theme of Rome kun je haast niet beter je album beginnen.

Two Against One was al bekend en is gewoon een geweldig en catchy nummer. De gitaarmelodie komt me wel erg bekend voor, maar met een producer als Danger Mouse is het niet heel verrassend als je wat bekende dingen hoort langskomen, zo ook weer hier.
Zo is de sample van Roman Blue magnifiek, de melodie is zeer bekend, waarschijnlijk komt de sample van de melodie van Horace Andy's zang op Massive Attacks' Man Next Door. Her Hollow Ways bevat een sample van Forbidden Colours van Ryuichi Sakamoto en is prachtig. The Matadors bevat ook weer een heel bekend keyboard sample en zo zijn er wel meer.

De productie van Danger Mouse is ongelovelijk sterk en de muziek zit overal erg sterk in elkaar.
Een heerlijke sfeer, gewelddig gecomponeerd en de muzikanten doen hun werk geweldig.
Bij vlagen is de muziek catchy en het ligt erg fijn in het gehoor. Waarschijnlijk wordt dit mijn eerste 5* van het jaar, maar voor nu 4*

Ik ben in ieder geval enorm enthousiast en dit heeft al mijn verwachtingen overtroffen!
De nummers hebben een heerlijke western sfeer en Danger Mouse is een held
Ook moet er een applaus gegeven worden voor Daniele Luppi, ik weet niet wat zijn rol op dit album is geweest, maar slecht is het in ieder geval niet
Met de opener, de afsluiter, The Rose with the Broken Neck, Two Against One, Her Hollow Ways en Roman Blue echt een ongelovelijk album vol toppers, want de rest van dit album is ook subliem. Bravo!

Geïnspireerd op de beroemde soundtracks van Ennio Morricone. Jack White. Norah Jones. Danger Mouse. Een project waar vijf jaar aan gewerkt is.
Dat moet dan wel wat worden lijkt me zo dacht ik toen Ataloona met de tip kwam (ik had het zelf een beetje aan me voorbij laten gaan).

Al heel snel blijkt dat de omschrijving van dit project gewoon klopt. Die zwoele Italiaanse filmmuziek in combinatie met op sommige tracks Norah Jones of Jack White.
Je weet wat je dan kunt verwachten en je krijgt het.
Dit is de ultieme zwoele, sensuele late-night muziek voor lange zomeravonden waar je nog een beetje tipsy van de rosé nageniet van alweer zo'n heerlijk zonnige dag.
Vreselijk cliché natuurlijk, maar wat boeit het.
Rome is een zeer fijn album met naast die Morricone-sound (ik meen dat ze de originele muzikanten van de soundtracks gehuurd hebben) ook een beetje de sfeer die Air liet horen op hun nog steeds heerlijke debuut Moon Safari.

Als dit je allemaal niet aanspreekt moet je er gewoon ver vandaan blijven. Doen de omschrijvingen het tegenovergestelde dan kun je dit gelijk beluisteren en is het genieten geblazen van een bijzonder maar vooral erg goed project.

Wat doet afsluiter The World me dan opeens beseffen waar Anna Calvi ook haar mosterd vandaan haalt en Let England Shake van PJ Harvey is niet ver weg.

Danger Mouse, Jack White, Norah Jones, dat moet natuurlijk een geweldige plaat zijn. En dat is het geworden ook. Aanvankelijk wist ik niet goed wat ik er mee moest, Danger Mouse die Italiaanse filmmuziek gaat maken? Maar het resultaat is heel erg goed uitgevallen, helemaal met dit mooie weer een genot om te luisteren.
Danger Mouse laat mij weer weten waarom hij mijn favoriete producer is.

Wat een prachtige plaat! Moet zeggen dat Dangermouse altijd een speciaal plekje in mijn hart heeft. Zijn 'Grey Album', Gnarls Barkley, maar ook Broken Bells en de samenwerking met Lynch en Mark Linkous... Allemaal liggen ze bovenop mijn cd/lp speler. Op Broken Bells hoorde je al zijn versie van Morricone (BB - Mongrel Heart) en blijkbaar is hem dat wel bevallen, dit album, hoewel echt geen spaghetti-muziek heeft soms een morricone sausje. Maar ik vind dit meer een zomers, loom, album. Heerlijk om te draaien en nog eens te draaien. Het is meer een Italiaans-amerikaans album; met bas en gitaar.

(Jack White vind ik soms ontzettend irritant (WS en DW) maar hier krijgt hij net genoeg tijd om interessant te zijn zonder dat ik hem weg druk.)

Nieuw, origineel en echt goed...

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Ik vind het een goede CD maar niet geweldig.
Er staan goede nummers op en ook mooie instrumentale stukken.
Na een tijdje begint het toch een beetje te vervelen bij me.

Serge Gainsbourg vs Ennio Morricone.

Toch onverwachts één van de beste platen die 2011 heeft voortgebracht volgens mij.
Er zitten echt parels tussen en zoals het gezegde gaat: beter goed gejat dan slecht bedacht!

@Ataloona: Aan jou lyrische reacties in het begin van dit topic te zien vond je dit album eerst schitterend, om het dan nu plotseling (maar) een degelijke 3 te geven. Wat is er gebeurd!?