Fleetwood Mac - Say You Will (2003)

Dit is toch wel een erg goed Fleetwood Mac album. Wellicht was hij beter geweest met 4 nummers minder, maar ik ben bang dat dan een paar van mijn favorieten gesneuveld zouden zijn dus eigenlijk is het wel goed zo.

Het algemene peil van de composities is hoog, maar met name een aantal van de Stevie Nicks songs zitten een beetje in dezelfde compositorische hoek. Bij de Lindsay Buckingham songs geldt dat niet. Op de helft van zijn songs is hij zelfs lekker alternatief bezig (zoals op Tusk). Ook zijn gitaarspel is weer om te smullen.

Enige minpuntjes op het album zijn Come en het kinderkoortje op het eind van Say you will.

Het is wellicht een album dat in 2003 redelijk ongemerkt voorbij is gegaan, maar dat zegt niets over kwaliteit. Klein toppertje.

Het is eigenlijk niet te geloven: ik had toentertijd dit album helemaal gemist.... Hoe is het mogelijk? Was ik op vakantie tijdens de release? Niets voor mij.
Vanwege het concert van donderdag struinde ik nog eens door Fleetwood Mac heen, hier op Musicmeter. En toen kwam ik Say You Will tegen: gelukkig maar.

Mijn bezwaar tegen sommige songs van Fleetwood Mac in de loop van de jaren 80 was dat ze soms te poppy waren. Het betrof dan vaker nummers van Christine McVie. Ik had juist een voorkeur voor de gitaren van Lindsey Buckingham en de prachtige stem van Stevie Nicks en dus ook voor hun composities. Het mooiste waren zijn gitaren en haar zang live te horen, met als hoogtepunt Live in Boston. Daar is fenomenaal gitaarwerk van Buckingham en fluwelen zang van Nicks te horen.

En wat blijkt nu in 2009? Dat er 'speciaal voor mij' een Fleetwood Mac album is gemaakt in 2003 met als hoofdingrediënten: de gitaar van Lindsey en de stem van Stevie. En dat natuurlijk weer als altijd prima onderbouwd met de ritmesectie van Mick Fleetwood & John McVie. Het is echt geweldig! Ik ga helemaal uit mijn pan!
Favoriete tracks zijn moeilijk te kiezen, want er staan zoveel goede nummers op. Je ziet dat ook onder 'favoriete tracks': daar hebben maar liefst 13 van de 18 nummers 3 stemmen of meer. Opvallende track vind ik Come, wat mij bij vlagen doet denken aan the White Stripes. Ik las hierboven dat Lindsey aan Jack White denkt als producer voor het nieuwe album, dat verbaast mij dan ook niet. Hopelijk gaat dat door: yes, please, please!!!

Een heerlijke plaat, die op het gebied van kwantiteit en kwaliteit nauwelijks onder doet voor Tusk, die ik als hun allerbeste beschouw.
Ook knap en verrassend dat ze na slappe werkjes als Behind the Mask en Time nog tot zo iets moois wisten te komen, en dat ook nog zonder de inbreng van Christine McVie!

Eindhalte, uitstappen! Met de huidige ontwikkelingen en haast van Fleetwood Mac-leden, zou het me verbazen als het gezelschap nog met nieuw werk op de proppen komt. Ik vind het natuurlijk wel best. Tegen dit album keek ik toch wel wat op. Wederom door de speelduur, maar het valt me reuze mee. Dit album is wel echt te lang. Knip de mindere nummers eraf en ik had misschien wel een halve ster extra gegeven. Iemand hierboven maakte de opmerking dat dit wel het meest muzikale album is van de band. Ik denk dat ze vooral bedoelt te zeggen dat het instrumentaal erg sterk geworden is. Buckingham trekt veel aandacht met zijn solo's. Die zijn namelijk echt goed. De stijlwijziging die hier plaatsgevonden heeft, is dat de songgerichte aanpak losgelaten is. Minder makkelijke liedjes die van A naar B kabbelen. Stevie Nicks is haar Dancing Queen stem verloren. Dat vind ik een heel goede ontwikkeling. Instrumentaal steken de meeste songs best goed in elkaar, maar dat weet niet te voorkomen dat ik dit album wel echt uit moet zitten.

Eindstand:
1. Future Games 4*
2. Bare Trees 4*
3. Then Play On 4*
4. Tango In The Night 3,5*
5. Peter Green's Fleetwood Mac 3*
6. Mr. Wonderful 3*
7. Kiln House 3*
8. Say You Will 3*
9. Fleetwood Mac 3*
10. Penguin 3*
11. Rumours 2,5*
12. Heroes Are Hard To Find 2,5*
13. Mirage 2*
14. Behind The Mask 2*
15. Time 2*
16. Tusk 1,5*

Ik ga het zeggen: Say You Will is een van de spannendste en meest veelzijdige Fleetwood Mac albums. Metal-gitaarriffs en dito solo op Come? Yes please! Die spanning in Murrow Turning Over In His Grave: geef me daar meer van! De band had voort kunnen borduren op veilige albums als Mirage, Behind The Mask en Time, maar lijkt relatief weinig moeite te doen om een makkelijke hit te scoren. Nee, het sterke musiceren en experimenteren staat voorop. Bij Tusk vond ik de experimenteerdrift mislukken, hier waardeer ik het compleet. Vind het ergens ook vervelend om te zeggen, maar ik mis McVie ook echt geen moment hier. Nicks zingt lager en krachtiger en klinkt fantastisch terwijl Buckingham nog nooit eerder zo gescheurd heeft op zijn gitaar. Steal Your Heart en opener What's The World Coming To vallen wel een beetje onder het kopje 'ietwat makkelijk', maar over de gehele linie is het album fantastisch. Bleed To Love Her is een voorbeeld van hoe AOR hoort te klinken. Everybody heeft een heerlijk ritme en de strijkers/percussie voegen heel veel aan de sfeer toe.

Iets in mij wil Say You Will op 1 zetten, maar ik moet toch erkennen dat het album inderdaad net te lang duurt en een paar nummers minder had kunnen hebben. Buiten dat is het wel een van de meest geïnspireerde albums die de band wat mij betreft heeft uitgebracht. En wederom jammer dat de boel niet bij elkaar te houden is op een manier dat Nicks en Buckingham samen door een deur kunnen. Ben nu eigenlijk best benieuwd geworden naar zijn soloalbums. Leuke marathon. Een hoop middle of the road spul en ik heb echt niets met blues, maar alle decennia hebben hun mooie dingen.

Eindstand:
1. Rumours 4.5*
2. Say You Will 4.5*
3. Tango In The Night 4*
4. Bare Trees 4*
5. Then Play On 4*
6. Future Games 4*
7. Fleetwood Mac 4*
8. Penguin 3.5*
9. Behind The Mask 3.5*
10. Time 3*
11. Heroes Are Hard To Find 3*
12. Tusk 3*
13. Kiln House 3*
14. Mystery To Me 3*
15. Mirage 2.5*
16. Peter Green's Fleetwood Mac 2.5*
17. Mr. Wonderful 2*
Gemiddelde: 3,41*