Septicflesh - The Great Mass (2011)

Als eerste album uit Griekenland op een voorlopig totaal van 109 albums op datum van deze inzending verwelkomen wij Septic Flesh. Zoals Fake_world ook al aangaf, had ik voordien ook nooit gehoord van deze mensen en hun muziek. Weeral een première.
Het is een première die me heeft bevallen. Het is weer een andere invalshoek op onze geliefde metal: black/death metal met een symfonisch orkest. Wel mogen de blastbeats eruit op dit album want ze storen mij geweldig. Ik houd juist van de meeslepende stukken waar het orkest meer tot zijn recht komt. De snelle beukende stukken met double bass mogen zeker, het zijn die blastbeats. Er zit weer een beestje in mijn hoofd die zegt dat ik stukken en stijlkenmerken herken zoals bij Ihsahn, of het zou Alzheimer light moeten zijn van mijnentwege.
Fantastische stukken vind ik A Great Mass of Death, Pyramid God (schitterend en daar gaat die volumeknop weer), Five Pointed Star en eigenlijk de rest. In die optiek vind ik de opener The Vampire From Nazareth een redelijke misser en tamelijk flauw vergeleken met de rest, nu nog die blastbeats. Stevige kandidaat voor een plaats in mijn top tien van de derde ronde en deze gaat nog dikwijls gedraaid worden. Ze zouden beter eens die mannen uitnodigen voor The Night of the Proms in plaats van die have-beens. Een lading sterren is dan ook hun verdiende beloning. En nu ga ik een pint drinken: γεια μας!

Deze zomer komt Titan uit. Weer met het Prague Philharmonic Orchestra en dit keer wordt zelfs een kinderkoor ingezet voor nog meer bombast! geweldige band die dit met dit meesterwerk een standaard heeft neergezet waarmee ze in de buitencategorie in dit genre zijn gekomen.

Deze Griekse band behoort tot mijn favorieten.

Indrukwekkende bombastische death metal uit Griekenland. Ik ken de band pas sinds de doorstart in 2008, met het vorige (tevens prima) album Communion, maar deze plaat bevalt me nog wat beter. Sterk opgebouwde songs als Pyramid God en Five-Pointed Star zijn heerlijk meeslepend en hebben een prachtige dreigende sfeer. Teveel bombast kan er voor zorgen dat een album ten onder gaat in excessieve overproduktie, maar hier weet de band met gemak een prima balans te behouden. Veel afwisseling ook tussen de songs onderling.