Antony and the Johnsons - I Am a Bird Now (2005)

Na het horen van de single Man is the baby was ik heel benieuwd naar de rest van de CD van deze artiest. Sprakeloos was ik na het beluisteren hiervan. Die stem alleen al....ok love it or hate it, maar Ik was behoorlijk onder de indruk en nog steeds. Het optreden van Antony op de BBC was ook verrassend. Je verwacht toch niet achter zo een stem zo een fragiel bleek mannetje? Voor mij staat album nog steeds op nummer 1. Alleen jammer dat het nummer met Rufus zo kort is, maar ja What can I do?

Misschien aardig te vertellen dat het werk van Baby Dee (voor Antony-liefhebbers mag ze geen onbekende zijn) verzameld is en in januari verschijnt er een nieuw album.
Voor degenen die niet kunnen wachten op de nieuwe Antony is dit een absolute must!

Na een paar luisterbeurten mijn stem flink naar beneden afgerond. Wat een oefenloze zeur is het eigenlijk die Antony, en dan dat enge halfslachtige man/vrouw gedoel, die muziek vult mijn woonkamer met een psychiatrisch sfeertje, en daar heb ik eigenlijk helemaal geen behoefte aan, mezelf door de hype rond deze griezel mee laten sleuren maar het is not my cup of tea!

...kan je reactie voorstellen devel-hunt.......zoals al aangegeven: niet te vaak draaien deze plaat!.........ik zou me zelf dan ook gaan verdenken om 'kierewiet' te worden..... toch krijgt Antony voor mij het voordeel van de twijfel door zijn zeer bijzondere stem in combinatie met de instrumentale, melodramatische sfeer!

LeRoi heeft gelijk. Twee (misschien vier) luisterbeurten per jaar en je hebt een prachtplaat. Ik stond twee jaar geleden in een oude platenzaak, helemaal van hout, aangename akoestiek, en toen werd 'Hope There's Someone' gedraaid. Damn, wat werd ik daarin meegesleept. Had voor de rest nog nooit van de man/vrouw gehoord (en kwam er thuis pas achter dat-ie travestieneigingen had) maar heb de plaat blind gekocht afgaande op dat ene nummer. Op die manier is mijn halve platenkast gevuld, bijna nooit een miskoop gelukkig.

Vind het openingsnummer en dat met Lou Reed het mooiste. Lekker om drie keer per jaar de emo uit te hangen =P

Hij is rijp, hij is klaar, hij is ruim 50 keer afgespeeld: Tijd voor mijn zeer gewaardeerde 5-ster. Niet te geven aan alle albums, maar aan de albums die er toe doen - de albums die je vrolijk of in dit geval misschien emotioneel maken. I Am A Bird Now is naar mijn mening een prachtplaat, waar je niet per se voor hoeft te gaan zitten en die je ieder moment van de dag kunt draaien. Daarnaast is tijdloosheid een begrip die makkelijk geplaatst kan worden bij Antony & the Johnsons' tweede. Nogmaals mijn hoge waardering voor een geweldig album als deze.

* * * * *

Ik weet het niet wat het is met Antony & the Johnsons.... het pakt me niet, en ik denk dat het me ook nooit zal pakken. Ik heb het vele pogingen gegeven, maar ik kan niet de waardering voor dit album opbrengen die vele andere hier wel kunnen. Het ligt ook voornamelijk aan het stem geluid: dat is inderdaad een love it, or hate it. In mijn geval dus het laatste. Toch nog een 2,5 voor het muzikale gedeelte.

Wat is dat toch met eega's. Mijn vrouw rent weg als ze deze muziek hoort. En bij morrissey.

Amaai, zelden heeft een liedje me zo geraakt als "Hope there's someone". Ik moet toegeven dat het even wennen was aan zijn stem, met name vooral als hij naar de hoge tonen gaat, maar nu vind ik dat het juist helemaal past in het plaatje van dat liedje. Eens je er gewend aan bent, maakt dat het nummer nog beter.

Moet eens dringend mijn muzikale smaak gaan bijschroeven en deze cd aanschaffen. Hopelijk valt de rest ook zo in smaak.

Die andere cd's van hem zullen je ook heus wel bevallen denk ik

Mooi mooi mooi

Moet zeggen dat ik even moest wennen aan het stemgeluid maar één keer dat ik me daarover had gezet werd het alleen maar beter en beter!

4.5*

ik ben wat minder enthousiast geworden over deze cd.Hij krijgt nog 4 sterren op zich niet slecht, maar ik merk gewoon dat ik hem niet iedere dag kan opzetten. Precies een beetje een bekend fenomeen bij dit album.

Ik zag dit album gisteren liggen bij de Van Leest samen met de nieuwe van Beirut maar ik had niet genoeg geld bij dus heb ik deze maar meegenomen. Ik moet hem eerst nog een paar keer opnieuw beluisteren, maar zo op het eerste gehoor klinkt het weer geweldig. Met name de laatste 4 en het eerste nummer zijn geweldig.

Heb hem gisteren weer geluisterd en ik moet weer tot de conclusite komen dat het allemaal weer echt héél erg goed is. Ik weet nog niet of ik deze beter vind dan het debuut, maar dat zal zo wel eens kunnen gaan gebeuren. Het album start heel erg goed met het nummer Hope There's Someone. Een rustige opbouw en daarna een mooie piano-solo? Daarna volgen er weer een aantal erg mooie nummers maar na Man Is the Baby begint het voor mij pas echt interessant te worden. You Are My Sister is weer een prachtig nummer en Boy George heeft in dit een mooie aanvullig op de stem van Antony. Daarna volgt een kort tussendoortje met Rufus Wainwright. Jammer dat het zo kort duurt want dit nummer had van mij best wat langer mogen duren. Hierna volgt voor mij het beste nummer van dit album en misschien wel mijn favoriete nummer van Antony and the Johsons. Lou Reed leid het nummer in met de tekst.

'I was lying in my bed last night
Staring at a ceiling full of stars
When it suddenly hit me
I just have to let you know how I feel'

Waarna Antony het overneemt. Het nummer klinkt anders dan ik gewend ben van Antony maar hij brengt het met zoveel gevoel en overtuiging dat ik niets dan lof heb voor dit nummer. Hierna volgt Spiralling samen met Devendra Banhart. In het begin een ietswat raar nummer (De stem van Devendra Banhart staat me hier niet helemaal aan) Maar waneer Antony het weer overneemt van hem komt het nummer toch nog op gang en blijkt het ook weer een prachtig nummer te zijn. Daarna krijgen we weer een wat korter nummer genaamd Free at Last. Ik weet niet precies wat er met het nummer bedoeld wordt maar ik denk dat het gaat over Candy Darling die gestorven is in het ziekenhuis. Na dit korte tussendoortje volgt nog een van mijn favoriete nummers van het album Bird Gerhl wat volgens mij ook weer over Candy Darling gaat. (kan iemand dit bevestigen?). Verder is het allemaal gewoon weer een prachtig album van Antony maar het album moet nog een beetje bij me inwerken. Nu geef ik er vast 4,5 sterren voor. Maar ik weet eigenlijk dat dit album ook weer gewoon 5 sterren verdiend!

Die pianosolo in Hope There's Someone is bloedstollend.

haha ha ... heb soms wel zin in zo'n sfeertje.... en wil deze muziek misschien ook wel op m'n begravenis want vind z'n stem erg mooi, oprecht en ontroerend. 4 sterren (hoewel ik af en toe ook bovenstaande mening deel)

Mooie stem, dat is zeker weten zo. Alleen muzikaal doet het mij niet zoveel. Het is allemaal wat te vlak naar mijn mening. Daarnaast is het ook nog eens een album waarvoor ik echt in-the-mood moet zijn. Want echt vrolijk is het ook niet.
Er zit zeker wat in, maar het grijpt me nog maar half.

Mensen die dit een mooi album vinden moet ook vooral dit album een keer beluisteren. Naar mijn mening bijna net zo mooi.

zo ken ik er nog wel 50

houd het bij het onderwerp aub

Joy - zelf verklaard instant crew lid

50 albums in de stijl van dit album, Joy?
Laat maar horen dan, ben erg benieuwd

Luister weinig naar deze plaat, maar elke keer wanneer het er van komt krijg ik kippevel. Kan het niet goed verklaren, het is duistere muziek maar wel van een subtiele schoonheid.

Prachtige muziek, wat een fantastisch openingsnummer ook, de manier waarop de muziek opeens openbarst door die losgeslagen piano. Ook soms erg innige muziek, de cd straalt een zekere sfeer uit die me weet te raken. Ik heb er nog maar 1 keer naar geluisterd maar er zullen nog heel veel luisterbeurten volgen

Bij mij is het eindelijk gelukt. Ik kon maar niet wennen aan die stem (beetje over the top)...maar na 3 jaar ben ik toch om!

Gewelidge plaat! Beter laat dan nooit zeg maar.

Ik ben niet de meest regelmatige bezoeker van deze site - en dan gebruik ik een understatement. Meestal zie ik er ook niet meteen het nut van in om een bericht te plaatsen bij een of andere cd die ik al dan niet leuk vind.
Maar van sommige muziekjes hou je zo zielsveel dat je bijna niet anders kan dan je liefde betuigen.
Met enige vertraging hebben de welgemikte tonen en stiltes van deze plaat mij vorig jaar pas bereikt. De laatste jaren kon het me eigenlijk aan mijn reet roesten of ik een beetje up-to-date was met de laatste hypes. Deze hype was ook mij niet ontgaan, maar ik dacht: ach, dat zal wel weer fel overdreven zijn.
Niets is natuurlijk minder waar.
Pijn, verdriet, angst, hoop, dromen, liefde en verwarring gekristalliseerd in 35 minuten en 25 seconden. Het gevolg laat zich raden: ontroering ten top. Een nachtelijke rit met de auto na een bewogen dag wordt met dit album als warm gezelschap een hemelse ervaring.
Dank u Antony, om me meermaals echt te doen ervaren dat er
bloed door mijn aderen stroomt, dat mijn adem nog kan stokken, dat mijn hart meer is dan een bloedpomp, dat de haren over mijn hele lijf nog kunnen opveren, dat ik leef.

Prachtig bijna perfect album. Ongelooflijke bijna hemelse falsettostem van meneer Hegarty. Indrukwekkende duetten hoewel het nummer met Rufus langer had mogen zijn en ook meer interactie tussen de twee heerschappen mogen bevatten.
Met You Are My Sister als absoluut hoogtepunt een duet (met jawel) Boy George. Nooit gedacht iets deftigs uit diens mond te horen te krijgen.

5.0*

Hm het wordt haast eentonig.. maar ik denk dat ik eindelijk maar toch ook echt geraakt ben door deze muziek..

Ik weet nog goed, jaren geleden kwam ik via via in contact met de muziek van Anthony and the Johsons.. ik vond het afschuwelijk..
Dit ging me nét iets te ver, té 'emo.' In de loop van de tijd, toch dit album een paar kansen gegeven en lanzaam maar zeker begon er toch wel degelijk een positief gevoel bij dit album te ontstaan.

Ik vind het wel een zware plaat, die ik absoluut niet dagelijks op zou zetten. Ook qua lyrics is het soms wel erg diep, het album is complex op een mooie manier.. Een schitterende plaat, die je moeten leren te waarderen, een plaat met kwaliteit en klasse.
Bijzonder iets, eentje die je eens in het half jaar pakt en er echt voor gaat zitten.

Ook ik ga een half omhoog, een 5 erbij.

Ook bij mij was het zeker geen liefde op het eerste gezicht met deze I Am A Bird Now. Toen ik de eerste keer in contact kwam met de wel erg bijzondere stem van de zanger, legde ik 'm al na enkele noten het zwijgen op: té excentriek. Mijn denkbeeld veranderde niet toen ik die grote androgyne loebas wat later zag optreden op BBC. Waarom keerde dit album toch overal terug in eindejaarslijstjes van gerespecteerde muziekkenners?
Toen ik wat later wat om deuntjes verlegen zat, probeerde ik het nog eens, je weet maar nooit. En inderdaad, deze keer pakte de mayonnaise. Toch een beetje. Voornamelijk What Can I Do? kon me bekoren, met de vocalen van Rufus Wainwright nota bene.
Talloze luisterbeurten later kan ik me nauwelijks nog inbeelden dat de grenzeloze dramatiek van I Am A Bird Now aan me ontsnapte. Ik herinner me een uitspraak van Tom Van Laere (alias Admiral Freebee) waarin hij stelt dat de muziek van Antony & The Johnsons best wel mooi is, maar hij na 5 minuten genoeg heeft van die overdreven pathos. Ik hoorde de breekbaarheid dus echt niet in het begin; het stopte voor mij bij die bizarre stem.
Anno 2008 is dit album één van de meest beluisterde van mijn hele platencollectie, een album waar ik altijd naar kan teruggrijpen. Hoewel ie dezer dagen niet zo heel vaak meer door mijn boxen klinkt, heb ik in het verleden eindeloos mijn toevlucht gezocht bij I Am A Bird Now als ik weer eens besluiteloos naar mijn CD's zat te staren. Momenteel staat mijn persoonlijke top-10 niet ingevuld, maar dit schijfje zou een certitude zijn, en dat zie ik nog niet vlug veranderen.
De eerste seconden van Hope There's Someone, na al die tijd misschien wel mijn allergrootste favoriet, zijn al meteen aardverschuivend mooi. Ik kan best wel begrijpen dat dit iemand te sentimenteel is, maar voor mij is het dat helemaal niet. No way! Deze pianoballade zwelt stelselmatig aan, maar wordt nergens kitscherig. Toch weet vooral het kale begin mij van m'n sokken te blazen.
My Lady Story herbergt naar mijn gevoel minder eenzaamheid, en is minder sober dan de opener. De pianostrelingen zorgen ook hier voor ontroering, niet in het minst op het moment dat het refrein wordt achtergelaten om een nieuwe strofe op gang te brengen. Die paar toetsen zijn magnifiek.
For Today I Am A Boy is vinniger en Antony klinkt hier ook strijdlustiger dan ooit. Zijn lieflijke falsetto heeft toch even plaats geruimd voor een scherper stemgeluid. En hoewel deze song geen persoonlijke favoriet is, tilt dit nummer I Am A Bird Now naar een hoger plan. Het zorgt voor een soort van levendigheid.
Man Is The Baby, dat je in het middenstuk even in slaap lijkt te wiegen, wordt toch opnieuw op gang getrokken en de climax laat opnieuw koude rillingen achter.
You Are My Sister dan, eentje dat ik geweldig koester, is breekbaarder dan 'n zandkoekje, maar vind ik nergens mierzoet. De bijdrage van Boy George kan ik hebben, maar toch ben ik altijd blij als ik Antony het hoor overnemen van hem.
Het eerder aangehaalde What Can I Do is nog steeds 'n magnifieke compostie en heeft me naar het oeuvre van Rufus Wainwright geleid, hoewel ik daar nog maar mijn eerste verkennende stapjes zet.
Ook Fistfull Of Love is één van de ongenaakbare toppers: het moment waarop 'Straight through my heart, it's out of love' weerklinkt vind ik niets minder dan héérlijk. Minder ingetogen, en dus trekt deze niet echt de kaart van de ontroering. Eerder voel ik een soort van euforie als ik naar Fistfull Of Love luister.
Na de mysterieuze intro van Spiralling wacht ik op 'n soort van griezelige, Lynchiaanse ervaring, maar gelukkig besluit Antony er gewoon een mooi nummer uit te persen. Het is voor mij niet het meest onvergetelijke van deze schijf, maar gewoon 'n ontroerend luisterstukje dat de fenomenale standaard hoog houdt.
Het bevreemdende Free At Last is misschien maar een schetsje, maar wat voor eentje! Telkens opnieuw word ik zachtjes ondergedompeld in een geluksroes, met als apotheose de zinsnede 'Ladies and gentlemen, Antony & The Johnsons'. Vooral de manier waarop 'Johnsons' is uitgesproken vind ik hartverscheurend. Er gaat zoiets hulpeloos van uit. Erg raar dat Free At Last zo'n gevoel bij me kan opwekken.
En wat gezegd van Berd Gehrl: nog één keer, nog een allerlaatste keer, zo verschrikkelijk aangrijpend als een afscheid snijdt Antony's falsetto recht door m'n ziel. Een nummer dat misschien nóg emotioneler is dan Hope There's Someone. Wát een afsluiter.
I Am A Bird Now is het soort album dat ik nooit moe raak, en hopelijk ook nooit moe zal worden. Naast het genot dat ik uit dit album haal, heeft Antony me ook warm gemaakt voor muziek waarbij de gitaren eens niet de dienst uitmaken.
Enige minpuntje misschien: als je het boekje uit de CD haalt, wil ie er met de beste wil van de wereld niet meer in. Een geval van androgyne humor misschien?

Holy cow, kun je misschien ook wat witregels doen in het vervolg?
ik vind zulke recensies wel leuk om te lezen, maar nu staart het me aan als één huge-ass blok tekst wat niet echt lekker in het oog ligt ..

Desalniettemin tenminste wel weer een prima recensie..

Mensen toch! Dit album luister zo makkelijk! Antony heeft een erg mooie stem. Een stem waarvan je hoort dat hij pijn heeft. Een smekende stem bijna, iets of wat trillend.

De muziek klopt als een bus. Strijkinstrumenten, blaasinstrumenten, piano en stem plakken perfect samen zoals een maquette, zonder dat het bombastisch en kitsch wordt (zoals dat bij The Last Shadow Puppets wél het geval is bijv) . Alleen ben ik na 4 luisterbeurten nog niet zo overtuigd over de songs. Voorlopig een 3,5*. Ik zal blijven luisteren, misschien valt de frank wel over de songwriting, en dan zal dit album hoge toppen scheren in mijn stemlijsten.

Heb jij dat probleem ook steeds?