Status Quo - Rockin' All Over the World (1977)

Ik snap heel goed dat als je destijds liefhebber dan wel fan was, je ernstig teleurgesteld was toen dit album uit kwam. De typische Quo sound was grotendeels verdwenen en daarvoor in de plaats kreeg je blazers, keyboard, achtergrondzangeressen en weet ik wat al niet meer. Hetzelfde geldt voor het album dat hierna komt; If you can't stand the heat. Maar als je tijdens deze tijd bent afgehaakt dan mis je toch de meer dan aardige albums Whatever you want, Just supposin en Never too late. Die dáár weer achteraan kwamen. Daarop keerde de band min of meer terug naar de meer directe en ruigere sound van voor het Live! album.

Dat zijn nog wel aardige platen die jij noemt. Maar de periode 70/76 is wat mij betreft met stip hun beste geweest. Wel ging ik vrijwel ieder jaar (periode 81/83) naar hun concerten toe. En die waren nog altijd zeer te pruimen. Kwam ook omdat Quo in die tijd nog altijd veel oudere nummers speelde. De laatste keer dat ik ze gezien heb was in meen ik 1998 (bospop). En daar was geen zak aan. Kwam mede dat ze van die verschrikkelijke medleys speelde.

Ik kan me wel volgen in bovenstaande verhalen. If you can’t stand the heat en Whatever you want zijn niet onaardig en die heb ik vooral uit vroege jeugd sentiment gekocht ( ook nog die uit 1980). Ik had ze op LP , maar eigenlijk verkwanseld (verkocht voor niks)

Met Iggy eens dat het beste werk uit de eerste helft van de jaren 70 kwam ( mijn oudere broer had Quo en Hello op LP) en goed vertegenwoordigd is op het heerlijke live album opgenomen in oktober ‘76 meen ik in The Apollo in Glasgow (?). Top ! ( die heb ik niet verkwanseld op LP ).

Was dat niet dat jaar dat eigenlijk Van Halen de afsluiter zou zijn? Maar dat dat last minute werd gecanceld vanwege een blessure van Alex? Toen kwam Quo dus op het laatste moment ingevlogen om de boel nog enigszins te redden. Was inderdaad geen al te best optreden in een nogal troosteloze ambiance kan ik me herinneren. Je had ze nog moeten zien in 2014 iggy. Met de befaamde Frantic Four line up gaven ze enkele geweldige optredens in Europa en de U.K.

Ik weet het. Dat hoef je me niet iedere keer in te wrijven, . Het verbaasde me dat (baas, eigenwijze) Francis alweer snel de stekker eruit trok met die befaamde Francis eeh Frantic tour. Maar toen ik de beelden zag begreep ik het ook wel weer. "Beter dan dit zou het niet worden, eerder slechter" vertelde de chief in een interview. Gezien de staat van Lancaster kon dat ook niet anders lijkt mij. Maar goed, ik heb ze 1 keer gezien in de originele line up. Dat verzacht de pijn dan weer.
Van Halen met Gary Cherone zou inderdaad de afsluiter zijn geweest.

artonna campaign schreef:


Ik heb de jaarlijst genomen zoals die bij 'Alle muzieklijstjes' staat opgenomen zie:muzieklijstjes

Die lijst kun je op twee manieren sorteren: op positie en op punten. Mij is verteld dat Oor de sortering op punten hanteerde. Het album heeft 18 punten. Als je daar van uitgaat is dat gedeeld 39e. Oor kende waarschijnlijk geen gedeelde posities en heeft alle albums met een zelfde aantal punten doorgenummerd. Dus de albums met 18 punten zitten bijv. alfabetisch in de posities 91 t/m 98 (als het er 8 zijn). Dat vond ik een vreemde benadering. Iedereen met 18 punten dient dezelfde positie te hebben.
In het lijstje wat jij voor je hebt komen als ik gelijk heb geen gedeelde plaatsen voor??

Tweede album dat ik ooit aanschafte, mijn eerste van Quo. Op cassette, nog altijd in mijn bezit ondanks een verblijf in Zuid-Afrika.
Single Rockin'... vond ik goed, het eerste liedje dat ik van de band ontdekte. Een klasgenoot maakte me vervolgens enthousiast in die dagen van spijkerjasjes, halflange haren, een horlogebandje met studs en leren schooltassen.

Heb die cassette grijs gedraaid; met name Rockers Rollin' en al helemaal Hold You Back met dat prachtige intro vond ik goed. Later kwam ook Who Am I? bovendrijven. Op mijn jongenskamertje deed ik aan luchtdrummen, vooral bij de slottrack. Quo werd mijn favoriete band.

Dat de productie was gladgestreken t.o.v. het vorige werk ontdekte ik pas veel later. Band en management hoopten met producer Pip Williams een groter (Amerikaans) publiek aan te spreken, hetgeen mislukte. Voor een nieuwkomer in hardegitarenland was dit desondanks een perfecte integratieplaat.

Ik ontdekte al snel talloze andere heavy namen: het dinsdagmiddagse betonuur van Alfred Lagarde op Hilversum 3 was mijn eerste gids. Vervolgens verstreken de jaren in een scene die steeds harder en sneller ging spelen. Gaandeweg raakte ik uitgeluisterd op dit cassettebandje. En toch...
Enkele jaren geleden heb ik de special edition aangeschaft, met op schijfje 2 de ongepolijste productie van John Eden, die bovendien de trackvolgorde wijzigde. Daar klinkt de band als op de albums in de jaren '72-'76. Die versie krijgt vier sterren van mij, voor de oorspronkelijke die hier op MuMe staat, houd ik het bij drie. Overigens ook op vinyl in huis, drie keer dus.

Ook ik vind dit en matig album. Zijn de nummers slecht? Nee staan echt wel en paar goede geschreven nummers op, zoals hard time ,can’t give you more , rocking all over the world en hold you back zijn echt wel quo songs. Maar mis de ballen en de power. Teveel gerommel met synthesizers, haalt heel de stevige rock eruit, die we gewend zijn van quo in de 70 jaren. Baby boy vind ik en tenenkrommend zeik nummer, en dirty water is leuk als je live bij ze staat met en flink drankje op en Rossi iedereen mee laat bleren, maar de studio versie vind ik niks. Maar als ze 70 procent van het album in de style van hello! , on the level en blue for you hadden gespeeld met meer pit in der donder had je en prima album gehad. Nogmaals songs zijn goed geschreven, alleen verkeerd gespeeld.

Dan is het voor jou wellicht een aanrader om de door John Eden geremixte release eens te checken. Staat ook wel op youtube als ik me niet vergis. Die heeft het album een paar jaar terug eens grondig onder handen genomen en het zo proberen te mixen zoals hij het in '77 eigenlijk voor ogen had. Staan ook mooie filmpjes op youtube waarin hij het één en ander uitlegt. Mooie inside information zogezegd.

Dankjewel vielip. Dat maak me idd heel erg nieuwsgierig en ga ik dat zeker proberen te vinden ik vind de overstap van blue for you naar dit ook erg groot. Hoe ze het origineel brengen is gewoon wat zwak, na mijn mening dan hè en als ik dan goed naar de songs luistert , vind ik dat erg zonde wat er had meer ingezeten