Spandau Ballet - Diamond (1982)

Chant No.1 blijft tot de dag van vandaag hun beste single.

Helemaal mee eens

Chant No.1 : "I Don't Need This Pressure On". En dat zingen ze 39 keer.
Maar het blijft een leuk, swingend, nummer

serieus!

Uitschieters zijn hier:

Chant No.1 (was toen echt zo'n disco-hit, de 12 inch is ook erg goed)
Instinction
Paint Me Down
She Loved Like Diamond

She loved like diamond vind ik nou juist het minste liedje van deze plaat. Maar verder is hier geen zwak nummer op te bekennen.
De eerste vier nummers zijn uiterst broeierige funky dance tracks.
Pharao is een al even broeierige psychedelische darkwave-pop.
En de laatse twee liedjes zijn een uniek soort oosterse ambient.
Wat mij betreft is dit het beste album van spandau ballet en een van de meest onderschatte platen in de pop-muziekgeschiedenis

Juist!!
Ze zijn zeker onderschat, ik heb er ook moeite mee als ze weer eens worden beschreven als wegwerp popmuziek.
Duran Duran heeft dat probleem ook.
Ze hebben verschillende toch wel zeer mooie nummers gemaakt.

Beste Spandau Ballet-plaat met een geweldige kant B. Ingeleid door het prachtige She Loved Like Diamond volgt het psychologische Pharaoh, het mystieke Innocence and Science en het sferische Missionary.

Daar waar Duran Duran haar eigen sound en identiteit verder uitdiepte, werd Spandau Ballet daarna helaas een doorsnee popband.

Kersvers in deluxe editie uitgebracht.
Met alles erop en eraan heb ik de indruk.

Journeys to Glory is trouwens ook al uit.
True en Parade volgen in juni.

Ik vind dit toch wel hun beste album,vooral om het feit dat hier Chant no 1 opstaat,hun enige echte klassieker.De rest is redelijk (Pharoah en Paint me down zijn nog het best) maar niet echt bijzonder.

Nog wel redelijke plaat, maar niet zo leuk als de voorganger wat mij betreft. Even een dipje om daarna weer een mooi album te maken.

Maar het dipje is gelukkig niet zo groot dat het een onvoldoende scoort.

Chant No. 1 (I Don't Need This Pressure On) is nog steeds het meest spannende nummer van de Spandau boys. Ooit gekocht op maxi-single: culthit en nog altijd favoriet! Verder staan er nog wat aardige nummers op zoals Paint Me Down en Instinction.

Als kind vond ik Paint me down geweldig!
Ik heb nooit geweten dat het van Spandau Ballet was, totdat ik laatst de Deluxe versie van dit album kocht.
Tijden herleefden weer!

Dat lijkt me kras. De deluxe editie van dit album kopen zonder dat je Paint Me Down kent.
Enkel op basis van Chant No.1 dan? Of misschien om geen gaten in je collectie te hebben?

Speel de plaat nu weer eens, en eigenlijk is het best een leuk album. Missionary is lekker donker, en misschien wel het donkerste nummer wat de mannen gemaakt hebben?

De rest is eigenlijk dansbare funky music, en de titel track neight al wat naar de sound die zou gaan komen. Maar dit is nog wel de band die echt leuke muziek maakte.

Spandau Ballet mag niet. Dat drukt gemiddeld de 'score' van hun werk op MuMe met ten minste twee sterren. Kwestie ook van imago. Maar dan: de muziek! Die is op dit album in ieder geval op een constant hoog niveau. Eighties-pop, maar hier ligt nog duidelijk de link met de new wave uit die tijd. Logisch vervolg op het debuut en zowaar een experimenteel geluid op de laatste drie tracks en een band als Japan is nooit ver weg. Ik vind dit album, zonder het mee te tellen jeugdsentiment - ik werd pas bekend met SB vanaf True, mijn favoriet.

Pharaoh is één van de meest onderschatte nummers. Zo goed, die kille wat funky gitaar er door

Iemand trouwens die tab voor gitaar?

ik heb dit album in een doos met vier 12”-es, engelse persing mét poster en mét inlegvel. het zijn lange uitvoeringen (remixes, zo je wilt) van alle acht nummers. de muziek klinkt nog altijd lekker funky. vlotter dan op ‘journeys to glory’. ‘true’ vind ik hun beste album - inderdaad ook weer een stuk gelikter. ‘parade’ is het begin van het einde wat mij betreft …

Als opvolger van Journey's to Glory kwam dit vrij snel daarna uit, dit album heb ik niet meer aangeschaft -toen nog in het LP tijdperk- maar de inhoud was nog redelijk.

Met True ging het echt pijlsnel via de zeephelling naar beneden.

The New Romantics, zoveel moois, wat een vroege dood gestorven is...o.a. Visage die met Fade to Grey toch een tijdloos wereldnummer heeft gemaakt.

Een van de weinige helden uit die tijd die rechtovereind is gebleven is Midge Ure / Ultravox.
Die heeft de wereld voorzien van een weergaloos mooi oeuvre.

Diamond is toch wel mijn favoriete Spandau Ballet plaat.
Het is een uitstekende mix van het meer experimentele Journeys To Glory en hun latere meer commerciële sound.

Ik ben op mijn reis door new wave in juli 1981 als Chant. No. 1 namens Spandau Ballet in de Britse hitlijst komt. De reden dat ik dan toch dit Diamond uit maart 1982 bespreek, is dat het dít album is waar het nummer op zou staan. Daar zaten dus zo'n acht maanden tussen.
Waarom zo snel een nieuwe, op dat moment nog non-albumsingle uitbrengen? Ongetwijfeld om de hitreeks die was ontstaan rond debuutplaat Journeys to Glory te laten voortduren. Spandau Ballet was een groep uit de Londense clubscene van Soho, sterk verbonden met de new romantics; dat was enerzijds een voordeel, anderzijds bracht het op termijn ook beperkingen. Meesterbrein Gary Kemp, schrijver van alle liedjes en muzikant op gitaar, bas, toetsen en mondharp (!), dacht al na over de toekomst en andere producers, waarmee de groep meer artistieke vrijheid zou hebben, los van de scene. Eerst over de hitfeiten, dan de achtergronden.

Het hitsucces bleef: om te beginnen met het als single van een subtitel voorziene Chant No. 1 (I Don't Need This Pressure On), dat eind juli '81 tot #3 kwam. Er verschenen nóg twee singles van de elpee, lang voordat deze verscheen: Paint Me Down (in november #30) en She Loved Like Diamond (eind januari '82 #49).
In maart verschijnt dus album Diamond, dat diezelfde maand "slechts" tot #15 komt (het debuut kwam tot 5) maar het wel tot begin juli in de albumlijst volhield.
In april betreedt single Instinction de lijst om in mei pas op #10 te stoppen. Al eind september verschijnt Lifeline als voorproefje van album nummertje 3 True, dat eveneens in maart zou uitkomen.

Feitjes en noteringen van toen. Maar de muziek? Wel, het verrassende is wellicht dat Diamond níet een verzameling losse singles blijkt te zijn. Met slechts vier nummers per plaatkant duren de tracks langer, een volwaardig album met een qua stijl afwijkende kant 2.
Dansbare funkwave op kant 1, waar Instinction opvalt met een synthgeluid dat later véél in disco en andere muziekstijlen zou opduiken en bovendien met apart drumwerk van John Keeble. Eveneens opvallend is dat er een bijna Strangleriaanse grom in Kemps bas zit.
Kant 2 begint met het korte She Loved Like Diamond dat de popkant opgaat; Pharaoh bevat onderkoelde funk en dan volgt een dubbel verrassend slot. Op het introverte Innocense and Science is het alsof een Japanse shamisen (een soort luit) wordt gespeeld in de sfeer van het latere solowerk van David Sylvian en in de aparte afsluiter Missionary meen ik een sitar en tabla te horen en de tekst is eveneens niet licht over zonde en verlossing. Hadley zingt onder meer "We are alone against our sins". Niet per se muziek die geschikt is voor een tienerpubliek.

Producer is opnieuw Richard James Burgess, zelf in de weer met synthesizers in zijn groep Landscape. De spanningen tijdens de opnamen groeien, met name tussen zanger Tony Hadley en de producer, die bovendien druk is met de nodige 12"-versies en single-B-kanten. Ze zijn te vinden op de cd-editie van 2010.
De singles deden het niet per se heel goed, wat de reden is dat single Instinction op pakkende wijze werd geremixt door Trevor Horn, die zoals genoemd prompt de top 10 haalde. Zie daar een reden dat Spandau Ballet, Gary Kemp voorop, meer vrijheid zocht.

Een dansbare kant 1, een overwegend introverte kant 2. Een groep die meer was dan de modebewuste new romantics. In Nederland was er succes met Chant No. 1: in augustus '81 bij de Top 40 #29 en met enige moeite in september bij de Nationale Hitparade #32. Lekker blijven de blazers daarin: complete vrolijkheid, geschikt voor uw dansfeesten.

Ik behandel dit in het kader van new wave, waarbinnen ik véél uiteenlopende stijlen ontmoet. Zojuist noemde ik de groep Landscape; stuitte puur door de producer op de groep en via streaming ontdek ik dat ze wel degelijk relevant zijn voor mijn queeste. Ik ga hen later behandelen.
De vorige stop was bij de ernstige Londenaren Department S, op naar de Amerikaanse dames van de Go-Go's en hun Beauty and the Beat.