Spandau Ballet - Journeys to Glory (1981)

Spandau Ballet wordt vaak weg gezet als die gladde jongens met hun rete commerciële hits.
En dan ook nog de pech hebben om van mode te houden, en het liefst in dure maatpakken rond te lopen.
New Romantics werden ze genoemd.
Samen met Duran Duran wisten ze regelmatig te scoren, alleen ging Spandau Ballet steeds meer de softe soul kant op.
Tony Hadley ontdekte dat zijn stem zich daar ook prima voor leende.
Dat een Bryan Ferry een soortgelijke ontwikkeling onderging, werd ver in het onderbewustzijn weg gestopt.
Toch heeft de funky invalshoek van Journeys to Glory aardig wat raakvlakken met de sound van Gang Of Four.
Ook een band die later meer richting de Top 40 kant op ging met I Love a Man in Uniform.
Eigenlijk ging het merendeel uit deze periode meer de mainstream kant op; Duran Duran, Ultravox, Simple Minds, U2, The Human League, Tears For Fears; zelfs The Cure.
Alleen bij Spandau Ballet en in mindere mate Duran Duran werd dit minder geaccepteerd.
Journeys to Glory blijft gewoon een prima debuut, van een band die zich hoe dan ook durfde te ontwikkelen.

"Journeys to Glory" is absoluut een prima debuut. Ik heb destijds de elpee met de mooie witte hoes gekocht, maar voor mij is het bij deze ene plaat gebleven. Daarna verzandden de eerste zo spannende Spandau boys in deftige, maar erg flauwe soul muzak.

Heb jij ook de versie met relief?

Ja!

de eerste 8 seconden van Confused doen me zowaar aan The Cure denken

Een fijne plaat voor fijnproevers die zich niet schamen om daarvoor uit te komen: ook niet als het Spandau Ballet betreft.

Aardig album van de heren, waar de singles wel het beste werk zijn.

Maar Toys is een heerlijk duister nummer, wat net iets buiten de boot valt en dus opvalt.

Ik snap wel dat ze de slag met Duran Duran hebben verloren qua populariteit in deze periode (later haalde ze aardig in) want kwalitatief waren de heren van DD al wel een stuk verder vind ik

Ze scoorden beide 4 grote hits, na Notorious was het commerciële verhaal Duran Duran ook wel klaar.
Spandau Ballet bereikte hun laatste top bij Through The Barricades.
Beide begonnen wat alternatiever, maar gingen ze vervolgens meer op het grote publiek richten.
Depeche Mode deed het bijvoorbeeld net anders om, daar kwam wel later pas de erkenning omdat ze een totaal andere richting op gingen.
Spandau Ballet en Duran Duran speelden meer op safe, maakt verder niks uit, ik kan beide bands wel erg waarderen.

Ik neem aan dat je medazzaland en pop trash ook kent?

En duran duran 4 grote hits? Kan er toch wel wat meer opnoemen?

Duran Duran Top 10

The Reflex nr1
The Wild Boys nr2
A View To A Kill nr3
Notorious nr6

Spandau Ballet

True nr4
Gold nr2
Only when you leave nr2
Through the barricades nr3

Buiten de Top 10 noem ik geen grote hits.

Albums Duran Duran

Seven and the Ragged Tiger nr1
Arena nr5
Notorious nr8

Albums Spandau Ballet

True nr1
Parade nr1
Through the barricades nr2

qua albums deed Spandau Ballet het beter, ik kan er ook niks aan doen lennon

Dan heb je t over Nederland denk ik?

Ja, uiteraard, lijkt mij logisch.

Spandau Ballet had een van de betere bandnamen uit die periode alleen jammer dat het daarna de soul kan op ging waardoor eigenlijk de naam niet meer paste.

Gang of Four hoor ik hier inderdaad ook wel terug. Zijn stem hier klinkt vaak akelige dicht in de buurt van die van Adam Ant. En Age of Blows doet me denken aan Ultravox.

Tony staat eind deze maand in de Melkweg oude zaal.

(wel een lange zit zo met die bonustracks, maar The Freeze is ook fijn)

Ben ik niet met je eens... maar het maakt niet uit verder.

In mijn beleving is het debuut van SB een stuk minder spannend dan die van de Durannies....

Chant No. 1 (I Don't Need This Pressure On) (is op het volgende album van de Spandau boys terechtgekomen) was in mijn beleving spannender in die tijd dan de begin Durannies. Eigenlijk was dit nummer het allereerste liedje dat ik hoorde van Spandau Ballet. Werd veel gedraaid op feesten en partijen. Ik heb de maxi single nog staan. Ik vond (en nog steeds) Duran Duran overigens over de gehele linie wel leuker en beter.

Edit: De hoes op de foto is trouwens behoorlijk aan de gele kant. Die van mij is witter, nu nog... en dat ondanks dat er toen behoorlijk veel gerookt werd.

Ik heb al uren gezocht naar een wittere hoes van de originele vinyl release.
Latere hoezen wijken in lettering af van de originele hoes.

De originele hoes was wit reliëf op wit gedrukt: moeilijk om daar een propere scan van te vinden.
Tips zijn welkom.

Een propere foto maken misschien?

Ik heb die hoes.. zal eens kijken, maar volgens mij zit er een sticker schade op...

En anders heb ik de hoes wel...

Ik ben even aan de slag gegaan met een recentere foto van het net.

Leuk om wat van de vroege periode van deze band te horen. Voor iemand die van een paar generaties later is, zijn bands als Spandau Ballet, Simple Minds, Duran Duran, Ultravox vooral blijven hangen als geoliede hitmachines. Vanwege mijn liefde voor Roxy Music en Bowie ben ik nog steeds op zoek naar bands die tussen die bands en de gladde New Romantic pop vallen. Tot nu toe kom ik dan toch meer in de postpunk-hoek van de Furs uit en het wat meer theatrale The Associates.

Ik heb die hele New Romantic-look altijd vrij imbeciel gevonden (met name de Victoriaanse kostuums), maar muzikaal vind ik de eerste platen van Adam & the Ants heel tof. Ik heb wat minder met de hele soul/jazz-invloed (ABC, gladdere momenten van Prefab Sprout en Orange Juice of godbetert Blue Rondo a la Turk) die in de Britse pop opkwam, iets wat voor mij ook terug te horen is in de NR-stijl.

Maargoed, de eerste Spandau Ballet-platen dus. Ik moet zeggen dat ik verrast ben door de wat bizarre muzikale aankleding van nummers als Musclebound en Freeze, maar tegelijkertijd hoor ik weinig dingen die ik niet beter en eerder heb gehoord bij meer experimentele bands. Zo hoor ik op de eerste twee platen invloeden van The Associates, Gang of Four (ttv Solid Gold) en vroege Ultravox, bands die qua sound dieper gingen en in veel gevallen betere nummers schreven. Tony Hadleys zang is voor mij het grootste struikelblok, in combinatie met de wat stijve drums die wel meer commerciële 80er-pop voor mij verpest.

Ik kan ondanks wat lichtpuntjes als Musclebound, Confused, Chant No. 1 en wat vormexperimenten op Diamond niet anders dan concluderen dat Spandau Ballet (en Duran Duran) een stuk gemakkelijker in hun popoutfit paste dan deze toch wat pretentieuze periode.

Misschien heb ik meer succes met een diepe duik in het werk van Japan .

De eerste paar tracks zijn me wat teveel op de matige repeterende keyboard riffs gebaseerd. Bij Musclebound wordt het toch wat meer macho met die stoere samenzang (maar niet Tenpole Tudor stoer) Leuke single doch door voornamelijk de avontuurlijke zanglijn. The freeze wordt dan weer deels ontsiert door het meespelen van Nova maar heeft wel wat. Voor de rest kan ik hier niet veel mee. Het bedient de new wavers en de discothekers onvoldoende om blijvend opgenomen te worden in een willekeurige platencollectie. Plusje voor de prima basloopjes.

Aangenaam verrast
De singles waren al geweldig en ook afsluiter toys is geweldig

Voordat ze glad werden.
Feitelijk een van de voorgangers van de Blitz beweging.
Hier klinkt het nog allemaal lekker urgent en behoorlijk funky.
Chant No. 1 blijft een wereldnummer uit hun vroege periode (al staat die hier helaas niet op), maar ook The Freeze, To Cut A Long Story Short en Muscle Bound hebben nog niks aan kracht verloren.
Waardering volgt later weer eens.
Ik heb deze op CD (niet op LP!) in de EMI Gold uitgaven.

Spannend en toch wat meer disco dan verwacht. Toch een groot verschil met bijvoorbeeld het album Parade dat echt een stuk gladder is.
Hiervan zijn nog steeds goed de swingende opener To Cut A Long Story Short, het enigszins lompe Muscle Bound en The Freeze (wel het beste nummer van de plaat denk ik).
Mandolin had misschien ook zomaar van Ultravox kunnen zijn en Confused is ook fijn en hoor je zelfs een beetje Cure in. Age Of Blows is instrumentaal en doet ook lichtelijk aan Ultravox denken. Toys is een geweldige afsluiter. Misschien is alleen Reformation een stukje minder.

Maar kom ik toch wel op 4 sterren, wat meer is dan ik vantevoren had gedacht.

Ja, wat moet je met deze plaat ? Ik heb hem toch echt een keer gekocht begin jaren 80. Het was zeker in die tijd voor mij nog wat zoeken. In mijn beleving had je twee stromingen, aan de ene kant de doom en experimentelere muziek die heel ruim was (Joy Division, the Sound, tot Eyeless in Gaza) en aan de andere kant de commerciëlere synths muziek. Maar niet altijd was daar een scherpe scheiding tussen. Ze heb ik de eerste platen van Depeche Mode en OMD ook gekocht. Het was toch net anders en zeker niet slecht. Ik heb al bij veel platen geschreven dat ik veel kocht in een klein patenzaakje 'Sinking Ship Record Shop' waar de eigenaar met een brommertje platen op ging halen bij grotere zaken.
Het was voor mij ondenkbaar dat ik niet iets kocht, dus als ik niks kon vinden werd ik minder kritisch. Waarschijnlijk deze plaat zo gekocht. Want het eerste nummer swingt heerlijk, De hele plaat trouwens. Nu ik deze na bijna 40 jaar weer eens op zet (denk echt dat ik deze zeker 35 jaar niet heb gedraaid) , moet ik eerlijk zeggen, het valt me niet tegen. Niet mee ook wel, maar Spandau Ballet staat bij mij nu te boek als glam , zeker vanwege de "Gold' periode. Daar heb ik helemaal, maar dan helemaal niks mee. Op deze plaat zijn ze daar nog ver van verwijderd. Het is nog lang niet zo glad en super commercieel. Een enkel nummer gaat al wel die kant op en gaat wat mij betreft over een grens. Maar er zijn ook nummers bij die daar binnen blijven. Als je de foto op de binnenhoes ziet, dan kun je al voorspellen dat het de verkeerde kant op ging met de band. Een vreselijke 'new romantics' look. Maar de muziek heeft dat gelukkig minder.
Verder blijf ik de hoes wel mooi vinden, met wat reliëf erin. En ik zit toch weer gezellig mee te stampen en blerren bij Muscle Bound ( o ja , dat nummer stond er ook op), wat natuurlijk helemaal niks te maken heeft met synths. Prima nummer op een verkeerde jaren 80 party.
"Age of blows' een lekker instrumentaal nummer met nog echte drums en bekkens. Zeker niet verkeerd.
Al met al kost het me wel moeite om de plaat geheel te draaien en valt me op hoe weinig ik het nog herken. Ik weet dat ik me toen al een beetje schaamde toen ik de plaat kocht. En deze zeker niet draaide als er muzikale vrienden waren. Dan kon je beter Throbbing Gristle opzetten.
Drie sterren vind ik eigenlijk net iets te veel, maar het feit dat ik toen een arme platenboer toch weer een financieel duwtje heb gegeven, er zo nu en dan toch wel wat leuks bij zit, het veel en veel beter is dan wat ze later uitbrachten, dat alles zorgt er voor dat ik toch maar drie sterren geef. Schoudervullingen maar weer in het oversized colbertje, mooie nette bandplooibroek aan, haren zorgvuldig in model gebracht, liefst met matje en gaan met die banaan !

Op reis door new wave was ik gebleven bij The Spiderz en hun derde album Pressure. Inmiddels heb ik 1980 afgerond - alhoewel, ik liet daar wat liggen, dadelijk meer daarover - en sta ik op de drempel van 1981.

Een verhelderende BBC-documentaire over de New Romantics staat op YouTube. Hoe deze modebewuste, extravagante en kleurige stroming zich afzette tegen de grauwe sfeer van de Britse steden, waar veel werkeloosheid was. En daarmee ook tegen punk. Het was een middel tot ontsnappen en centrum hiervan werd de Londense club The Blitz. In de docu uiteraard veel betrokkenen, waaronder Mike Kemp van Spandau Ballet, de huisband daar.

Hun eerste single To Cut a Long Story Short reikte op 30 november 1980 tot #5 in de Britse hitlijst, The Freeze in februari '80 #17 en Muscle Bound/Glow kwam in mei '80 op #10.
De betrokkenen duiden Spandau Ballet als een kruising tussen disco en rock. Het was geen van beiden, die combinatie was nieuw. Dat herken ik. Weliswaar een vriendelijk scheurende gitaar, maar de beat? Een basdrum die twee en vaker viermaal per maat slaat: four to the floor disco, op elke tel de basdrum. Dankzij de meestal dominante synthesizer moet ik ook denken aan Yazoo. Sterker nog, de zangstijl van Tony Hadley doet denken aan die van Alison Moyet.
Spandau Ballet sloeg dus spoedig bij een groter publiek aan dan slechts de bezoekers van The Blitz. Het album haalde in maart 1980 #5. Al met al is het een aardig album, al is het soms wel wat monotoon, mede door de overstrakke drumpartijen van John Keeble. Een ander Spandau Ballet dan dat van de latere succcessen, desalniettemin wel degelijk succesvol in eigen land. Nog geen succes in Nederland of Vlaanderen.

Volgende halte in mijn reis door new wave is Spliff Radio Show van Spliff, de voormalige begeleidingsgroep van Nina Hagen. MuMe dateert dit op 1981, maar hij schijnt al in 1980 te zijn verschenen. Hoe dat zit, ga ik uitzoeken.