Spandau Ballet - Diamond (1982)

Spandau Ballet mag niet. Dat drukt gemiddeld de 'score' van hun werk op MuMe met ten minste twee sterren. Kwestie ook van imago. Maar dan: de muziek! Die is op dit album in ieder geval op een constant hoog niveau. Eighties-pop, maar hier ligt nog duidelijk de link met de new wave uit die tijd. Logisch vervolg op het debuut en zowaar een experimenteel geluid op de laatste drie tracks en een band als Japan is nooit ver weg. Ik vind dit album, zonder het mee te tellen jeugdsentiment - ik werd pas bekend met SB vanaf True, mijn favoriet.

Ik ben op mijn reis door new wave in juli 1981 als Chant. No. 1 namens Spandau Ballet in de Britse hitlijst komt. De reden dat ik dan toch dit Diamond uit maart 1982 bespreek, is dat het dít album is waar het nummer op zou staan. Daar zaten dus zo'n acht maanden tussen.
Waarom zo snel een nieuwe, op dat moment nog non-albumsingle uitbrengen? Ongetwijfeld om de hitreeks die was ontstaan rond debuutplaat Journeys to Glory te laten voortduren. Spandau Ballet was een groep uit de Londense clubscene van Soho, sterk verbonden met de new romantics; dat was enerzijds een voordeel, anderzijds bracht het op termijn ook beperkingen. Meesterbrein Gary Kemp, schrijver van alle liedjes en muzikant op gitaar, bas, toetsen en mondharp (!), dacht al na over de toekomst en andere producers, waarmee de groep meer artistieke vrijheid zou hebben, los van de scene. Eerst over de hitfeiten, dan de achtergronden.

Het hitsucces bleef: om te beginnen met het als single van een subtitel voorziene Chant No. 1 (I Don't Need This Pressure On), dat eind juli '81 tot #3 kwam. Er verschenen nóg twee singles van de elpee, lang voordat deze verscheen: Paint Me Down (in november #30) en She Loved Like Diamond (eind januari '82 #49).
In maart verschijnt dus album Diamond, dat diezelfde maand "slechts" tot #15 komt (het debuut kwam tot 5) maar het wel tot begin juli in de albumlijst volhield.
In april betreedt single Instinction de lijst om in mei pas op #10 te stoppen. Al eind september verschijnt Lifeline als voorproefje van album nummertje 3 True, dat eveneens in maart zou uitkomen.

Feitjes en noteringen van toen. Maar de muziek? Wel, het verrassende is wellicht dat Diamond níet een verzameling losse singles blijkt te zijn. Met slechts vier nummers per plaatkant duren de tracks langer, een volwaardig album met een qua stijl afwijkende kant 2.
Dansbare funkwave op kant 1, waar Instinction opvalt met een synthgeluid dat later véél in disco en andere muziekstijlen zou opduiken en bovendien met apart drumwerk van John Keeble. Eveneens opvallend is dat er een bijna Strangleriaanse grom in Kemps bas zit.
Kant 2 begint met het korte She Loved Like Diamond dat de popkant opgaat; Pharaoh bevat onderkoelde funk en dan volgt een dubbel verrassend slot. Op het introverte Innocense and Science is het alsof een Japanse shamisen (een soort luit) wordt gespeeld in de sfeer van het latere solowerk van David Sylvian en in de aparte afsluiter Missionary meen ik een sitar en tabla te horen en de tekst is eveneens niet licht over zonde en verlossing. Hadley zingt onder meer "We are alone against our sins". Niet per se muziek die geschikt is voor een tienerpubliek.

Producer is opnieuw Richard James Burgess, zelf in de weer met synthesizers in zijn groep Landscape. De spanningen tijdens de opnamen groeien, met name tussen zanger Tony Hadley en de producer, die bovendien druk is met de nodige 12"-versies en single-B-kanten. Ze zijn te vinden op de cd-editie van 2010.
De singles deden het niet per se heel goed, wat de reden is dat single Instinction op pakkende wijze werd geremixt door Trevor Horn, die zoals genoemd prompt de top 10 haalde. Zie daar een reden dat Spandau Ballet, Gary Kemp voorop, meer vrijheid zocht.

Een dansbare kant 1, een overwegend introverte kant 2. Een groep die meer was dan de modebewuste new romantics. In Nederland was er succes met Chant No. 1: in augustus '81 bij de Top 40 #29 en met enige moeite in september bij de Nationale Hitparade #32. Lekker blijven de blazers daarin: complete vrolijkheid, geschikt voor uw dansfeesten.

Ik behandel dit in het kader van new wave, waarbinnen ik véél uiteenlopende stijlen ontmoet. Zojuist noemde ik de groep Landscape; stuitte puur door de producer op de groep en via streaming ontdek ik dat ze wel degelijk relevant zijn voor mijn queeste. Ik ga hen later behandelen.
De vorige stop was bij de ernstige Londenaren Department S, op naar de Amerikaanse dames van de Go-Go's en hun Beauty and the Beat.