Delars - Enter Space. Press Escape. (2011)

Aangezien iedereen het toch al checkt bij deze dan maar.

Wat het grootste hekelpunt is aan Mume is toch wel de beoordeling. Vooral aangezien ik Lars al een langere tijd al volg. Verschillende keren zou er een project uitgebracht worden wat om verschillende redenen niet door is gegaan. Nu is daar eindelijk zijn debuut EP, en ik moet zeggen dat de kwaliteit toch wel verrassend hoog ligt.

Bovenstaande reacties stoppen Lars al snel in een hokje, met namen als Delic en Bonobo. Dat moet je vooral bij een "beginnende" (hij is wel al een tijdje bezig) producer niet doen. Lars is gewoon Lars, alleen verwacht ik dat met aankomend materiaal meer een echt eigen geluid zal laten horen. Ik zie ESPE dan ook meer als een basis. Het kent genoeg variatie, de beats hebben geen mc's nodig om iets te verbloemen (op Eyes rappen? wtf?) en bovenal luistert het lekker weg.

Al met al een zeer vermakelijke ep, met als uitschieters Eyes en Cry. Zoals Rob al zegt, er is ruimte voor verbetering. Hier en daar kunnen de drums beter, kan er net wat meer gebeuren of kan het allemaal wat meer gedurfd. Desondanks als ik het volgens mijn mume standaard voor Ep's beoordeeld, rolt er toch een 3.5 uit. Benieuwd naar de volgende

Prima instrumentale hiphop van Delars. Het openingsnummer begint sterk: een mooie pianomelodie die na een tijdje wegvalt, waarna de piano na een korte pauze terugkomt mét een biet er onder.
Helaas gebeuren dit soort dingetjes soms net wat te weinig, want de biets (of bieten) zijn in orde, maar willen niet echt op zichzelf staan. Ze klinken nog net te vaak alsof ze een emcee nodig hebben om tot hun volle wasdom te komen, niet echt iets wat je erg aan een instrumentale EP waardeert. Natuurlijk, de nummers hebben een goede melodielijn, worden ondersteund door drums en bas die wat dikker aangezet hadden mogen worden, maar dat is niet erg. Er hadden alleen net wat meer wendingen in gekund om helemaal op zichzelf te staan als instrumentale ervaring. Hoeft het natuurlijk niet direct Kind of Blue te worden, maar dat spreekt voor zich.
Een aparte vermelding verdient Cry overigens. Die kortgeknipte vocale sample weet me op een bijzondere manier te raken: het is net niet koortsachtig, maar het geeft het nummer erg veel sfeer en gevoel mee. Een uitschieter op een EP die verder in orde is.