Bruce Springsteen - Devils & Dust (2005)

Toch een enorme groeiplaat hoor; Ik ben ze meer en meer gaan waarderen, dit is toch een aanrader en een topper in het Springsteen-oeuvre hoor!

Bijgevolg, mijn verhoogde appreciatie drukt zich ook in cijfers ui;

****1/2

De verhalende kant van Springsteen.Erg mooie titelsong en ook Long Time Comin' raakt de snaar.Springsteen is op een punt aangekomen in zijn carriere waar hij geen knieval hoeft te doen richting commercie en dat merk je hier heel goed.Vrij ontoegankelijk voor Jan met de pet ,maar de muziekliefhebbers weten dit natuurlijk wel te vinden.De productie van Brendan O' Brien is ingetogen en niet zo "dichtgesmeerd" als op Magic en The Rising. Dit komt de plaat zeker ten goede.

Prachtige ingetogen plaat.
Z´n teksten zijn prachtig

Goede plaat, qua sfeer en soberheid een luisterplaat pur sang.
Met Darkness en Nebraska mijn favorieten,.
Ik moet wel vermelden dat Beck met zijn plaat Sea changes deze plaat benadert en ook zo'n eigenwijze is als Bruce.
De teksten zijn voor een Amerikaan waarschijnlijk veel herkenbaarder dan een Nederlander, neem de tijd om deze op je in te laten werken.

Mooi album, voor mij klinkt dit als een pure Bruce Springsteen, die zin heeft om te spelen.

zeer goeie plaat van bruce , maar persoonlijk hou ik meer van hem als de e street band hem bijstaat , tekstueel is het natuurlijk magisch

Heerlijke plaat! Je hoort gewoon dat er veel aandacht is besteed aan het album vooral op de kleinere dingen. Heb hem sinds vandaag in huis en heb er geen spijt van dat ik dit album heb gekocht.

****

Voor mij is dit album als donkerrode wijn op een herfstachtige avond met veel wind en regen.
Hoe behaaglijk is het dan op binnen te zitten en je te laten verwarmen door deze schitterende klanken. Ik vind dit echt schitterende liedjes die mijn oren strelen.
Dit is toch wel de Springsteen zoals ik hem graag hoor.

Helemaal to the point. Hoewel The Rising qua actualiteit en intensiteit subliem is, deed de productie m.i een negatief duitje in het zakje. Bij Magic is het wat beter afgegaan..maar geef mij maar Bob Clearmountain en Chuck Plotkin. Maar goed het is Bruce's zijn ding en hij waardeert wat Brendan doet.

Dit is zeker een mooie schijf, maar niet mijn grootste favoriet. Daarvoor heeft het van alles wel wat, maar gaat het m.i ten koste van de algehele balans en sfeer. Tuurlijk de sterke opener Devil's + Dust zet de toon, die daarna niet altijd vast gehouden word.
All the way home is wel degelijk een mooie uitvoering, maar beetje een vreemde eend in de bijt...dit nummer is destijds voor Southside Johnny in 1991 geschreven voor diens album Better Days.

Reno word dan weer mooi expliciet en breekbaar gezongen.
Long time coming zou zo een nummer geweest kunnen zijn op Lucky Town en hoort samen met Maria's bed tot de mooie up-tempo nummers die dit album een goede break geven.
Black Cowboys/Silver Palomino/Matamoros Banks liggen m.i in het verlengde van The Ghost of Tom Joad.
The Hitter is het enige nummer dat de sfeer ademt van Nebraska.
All i'm thinking bout is een piece de resitance van Tunnel of Love, lijkt wel. Ongewoon hoog gezongen door hem trouwens.
Leah is een prachtig nummer wat me onwillekeurig naar Candy's room brengt.

Jesus was an only son..zou mooi gestaan hebben op The Rising.

Als Nebraska/The Ghost of Tom Joad/Devil's + Dust een 3-luik zou zijn en misschien gezien de onderwerpen/tijdsbeeld/ouder worden kan ik het ook zo wel zien.
Dan staat Nebraska in het midden op het podium en van voren bezien links dan The Ghost of Tom Joad en rechts dan Devils + Dust.

Na "The Rising" was het te verwachten dat Bruce Springsteen een meer ingetogen album zou uitbrengen en dit sluit meer aan bij "The Ghost of Tom Joad", al zijn de arrangementen iets rijker en zijn de songs wat meer gevarieerd. Rock, folk en country zijn hier te horen en vooral de teksten die handelen over personen die een eigen leven willen leiden maar met tegenslagen te kampen krijgen zijn fenomenaal en bewijzen weer dat Bruce springsteen één van de grootste songschrijvers ooit is.

Mijn god, wat is dit een prachtplaat. Ook de productie is dik in orde. Opvolger Magic is overgeproduceerd naar mijn mening

Huiver van de introverte kant van Springsteen met opnieuw een klein meesterwerk. Eerst was er "Nebraska" opgenomen met een simpele 2-sporen recorder, daarna het prachtige "The Ghost of Tom Joad".
Ook dit wat onderschatte album is In alle opzichten prachtig.
Mooi hoesdesign, fotografie, magnifieke acoustische setting met mooie strijkers, een donkere sfeer en ook de stem van Bruce is in topvorm. En niet te vergeten een bonus CD/DVD.
Het is mij allemaal liever dan een bombastisch Kuipconcert.
Maar dat blijft een kwestie van smaak.

Prachtige ingetogen plaat van Bruce . De titel is gebaseerd op de oorlog van Irak , waar de soldaten heen zijn gegaan . Springsteen een groot tegenstander van Bush (tja wie niet onderhand ) laat dit als rode draad terugkomen op deze plaat .
De kracht van Bruce hierop is dat hij het sobertjes aanpakt . Slechts 2 keer gooit hij hij het tempo wat omhoog (in Long Time Comin ' bijv.)
Voor de rest haal ik Nebraska voor de geest in de stijl die hij hier hanteert . Acoustische gitaar en mondharmonica , en wat passende coirtjes en strings .
Hier en daar klinkt Springsteen als Dylan.
Wederom een fraai album na het ook al niet misselijke The Rising .
Hij blijft een boeiend artiest .

Na Magic en Working On A Dream heb ik toch Devil's & Dust weer eens op de koptelefoon zitten luisteren. Dat dit een goeie cd wist ik al wel , maar nu na een vergelijking met de twee die ik eerder noemde, is dit niet alleen goed, maar een zwaar onderschat meersterwerk. Tevens meesterlijk geproduceerd, door Brendan O'Brien. In dit geval sober en de puurheid bewarend, die Bruce op deze cd wilde leggen. Nummers gaan noemen, heeft bij Devil's & Dust geen zin, omdat het om het "geheel" gaat. De teksten worden nergens weggedrukt doorovermatig instrumentgebruik. Dit in tegenstelling tot Magic een nummer waar dat laatste veel meer de nadruk had. Ook goed maar anders. Bij Working On A Dream staan de nummers allen meer op zichzelf en zijn ook afwissellender. Meer poppy sound maar vrolijker en optimistisch en tot op het bot zit het technisch, zowel muzikaal als geluidstechnisch perfect in elkaar gezet. Meneer O'Brien en Springsteen kunnen ons nog veel moois gaan geven in de toekomst. Het vrolijke van BOD maar ook het sobere, maar intens mooie zoals op Devil's En Dust ons laat horen

Dit was inderdaad een waanzinnig mooi album. Zijn teksten zijn zelden zo mooi als op bijv. 'The Hitter' of 'Metamoros Banks'. Gisteren heb ik toevallig de bijbehorende DVD weer eens bekeken: Bruce speelt de nummers daar alleen in een kamertje met zijn gitaar en harmonica. Die versies vind ik eigenlijk nóg mooier. Dit album had van mij dan ook volledig akoestisch mogen zijn (dus zonder keyboards, percussie etc.), maar fans zijn nu eenmaal nooit tevreden .

Hoe goed ik "The Rising", "Born In The USA", "Tunnel Of Love" etc. ook vind; in de 80's,90's en 00's worden ze steeds weer overschaduwd door de 'rustige' platen "Nebraska", "The Ghost Of Tom Joad" en "D&D".

Ik kan je uiteenzetting enkel bijtreden. Ik herbeluisterde dit schitterend integer album ook vandaag en ik verhoog nog met een halfje naar ****1/2.
Hoe goed Magic en de recentste Working On A Dream ook zijn, deze hier draagt toch mijn persoonlijke voorkeur weg; De muziek van Springsteen is altijd vehalend, vaak met verlopen randfiguren van de maatschappij als onderwerp. Hier is dat niet anders, de teksten zijn heel filmisch als vanouds en muzikaal is hij echt op zijn allerbest.
Magisch mooie plaat!

Nu ga ik hem ook weer eens beluisteren: het is al een tijdje geleden dat ik hem laatst gehoord heb. Ik herinner me dat ik het jammer vond dat Bruce de muziek niet kaler heeft laten zijn, net als op die ouwe akoestische albums. Dus dat hij er wat effectjes en hier en daar extra stemmen aan heeft toegevoegd. Daarom bleef hij bij mij steken op 3,5

Een meesterwerk! Ik sluit mij aan bij mijn voorgangers hierboven (father McKenzie) Dat ik Springsteen op z'n best vind met zijn rustige werk.
De teksten zijn zo mooi. Bij het titelnummer wanneer de mondharmonica invalt, HUILEN ZO MOOI!! (snijdt door merg en been)

Devils And Dust, een fantastisch album!
Deze teksten zijn van onschatbare waarde zo goed, daarnaast kan The Boss ook nog eens de teksten fantastisch overbrengen met zijn muziek, wat ik toch altijd bijzonder vind van hem, van kleins af aan grote bewondering voor deze man, en Devils And Dust is voor mij persoonlijk echt een geweldig album die duidelijk laat zien wat Bruce Springsteen waard is!

Voor mij valt enkel track 2; All The Way Home uit de toon. Dat nummer (dat ik compositorisch niet veel soeps vind) vind ik echt niets.
Maar voor de rest geen klagen; Eén van mijn favoriete Springsteen albums, een waar meesterwerkje, ingetogen maar met schitterende liedjes en hele goede teksten.
Misschien wel een beetje zijn beste, nou ja, nà Born To Run dan, hé?

Kan ik mij wel in vinden. Toen ik het album voor het 1st hoorde, bekroop mij ook een soort gelijk gevoel. Maar dan meer doordat dit nummer al uit 1991 stamt en ik het niet echt vind passen tussen de rest. Op het album van Southside Johnny & The Ashbury Jukes, Better Days uit 1991 stond dit nummer ook. Ook toen was ik er niet geheel van gecharmeerd. Maar het klinkt hier i.i.g beter als op Better Days, dat door overmatig synth gebruik ten onder ging.

Door de reakties van de gisteren, vanmorgen weer eens helemaal beluisterd. Ik heb hem al eens duidelijk beschreven en daar ook bij. Waanzinnig Mooi!!! Definitly bij de beste 3 van "the Boss".

Goed album, meer niet.

Draai het bijna nooit meer, omdat er te weinig goede nummers op staan. Wel heeft het album een lekkere rauwe productie.

Dit vind ik nu toch echt een origineler en veel sfeervoller album dan Magic. Erg goeie teksten, drama en dreiging in de songs, afwisseling in de stijl en een goeie klank. Ik verwachtte veel van de opvolger, maar Magic was een vrij saaie domper
Al is het ook niet Springsteen's beste.
Daarvoor moet je toch echt ver terug, eind jaren 70 zo'n beetje.

Ik ben niet zo van songteksten in het algemeen en van de rustige albums van Bruce.
Dat blijkt maar weer, want D&D en Born To Run, heb ik tot nu toe verreweg het laagst gewaardeerd.


En ik vind juist All The Way Home hier het beste nummer gevolgd door Leah.
En voor de rest ben ik niet zo gecharmeerd van dit abum, helaas.

Helaas, omdat ik een groot bewonderaar ben van de muziek van The Boss.

Er zit trouwens ook een mooie dvd bij.

Born to Run een rustig album??? D&D en BtR zijn twee albums die juist heel goed de verschillende stijlen van Bruce Springsteen weergeven.

Als je zowel D&D en Born to Run niet kunt waarderen vraag ik me af van welke muziek van the Boss je zo'n bewonderaar bent

In eerste instantie vond ik dit album maar niks. Ik ben meer een fan van z'n rock werk en niet zo van z'n 'gepiel'. Echter, je wilt dit album toch elke keer weer opzetten om de één of andere manier. Dat heb ik met Nebreska ook (maar met Tom Joad weer helemaal niet). Daar schuilt dan toch de kracht in want zo luister je zo'n album vaker en dus 'valt' ie vanzelf een keer. Zo ook bij mij dus en nu moet ik toegeven dat ik er in eerste instantie helemaal naast zat! Wat een puur en kwetsbaar album is dit toch.

Tja, de woordkeuze wat betreft Born To Run was idd niet geheel juist gekozen door mij, daar geef ik je gelijk in.
Het ging mij daar meer om het tekstuele.
Ik ga over het algemeen meer voor de melodielijnen dan voor de teksten.

Zo vind ik zelf de albums Lucky Town en Human Touch sterke albums van Bruce.
Ook daarin wijkt mijn mening danig af van het gros hier, maar dat ben ik wel gewend in Bruce kringen

Maakt ook niet uit, het is maar een mening.

Ik zal dit album wel nog een nieuwe kans geven, wat ik vaak doe met albums die hoog staan aangeschreven op MuMe en die ik blijkbaar zelf niet doorgrondt c.q. waar ik blijkbaar geheel anders over denk.

Mag ik je de hand schudden?
Ook ik vind, met name Lucky town een prima album! Human touch vind ik ook prima maar een tikkie minder.