Saxon - Call to Arms (2011)

De nieuwe Saxon, ik ben zeer benieuwd hoe dit gaat worden.

Ik ben ook erg benieuwd, vooral naar Afterburner. Een ietwat aparte cover en sterke titels zijn alvast aanwezig. Aankomende vrijdag om 12:00 GMT kunnen we alvast een volledig nummer horen op de website.

[Update, 2 minuten later:] zal dat mischien het nummer 8 worden? die is namelijk speciaal geschreven voor de aankomende Indie film "Hybrid Theory", volgens de site:

‘Hybrid Theory’ follows a group of British soldiers who find themselves in a life or death battle with an enemy beyond their wildest nightmares in this slick Sci-Fi/Horror with a twist.

Oke dan! zoals de titel van het album ook al deed vermoeden zit Saxon nog steeds in hetzelfde sfeertje als de laatste paar albums, helemaal top!

Het nummer Hammer of the Gods is nu te horen op Saxon747, http://www.saxon747.com. En hij klinkt geniaal!

Vorige week Saxon gezien in Uden. Waar ze Hammer of the Gods, Back in '79, Call to Arms en
When Doomsday Comes speelden. Prima nummers! Denk dat het dan ook wel goed zit
met dit album.

Is uitgesteld en komt 3 juni pas naar Nederland. Er is dan wel weer een deluxe editie bij gekomen met de opnames van het volgens Saxon zelf "orginele" Donington optreden ergens lang geleden. Super!

Zo na de eerste keer luisteren lijkt hij iets minder dan voorganger Into the Labyrinth, maar wie weet groeit deze nog wel wat na wat vaker luisteren, ik moet er weer een beetje inkomen.

Word beter naar mate ik hem vaker luister. Ik vind hem op het moment ook nog iets minder dan zijn voorganger maar het kan nog alle kanten op.

Het geluid is iets anders dan de voorgaande paar platen. Ik vind Killing Ground, The Inner Sanctum en Into the Labyrinth heerlijk qua geluid maar toch vind ik het super dat ze er hier ietsjes anders klinken. Nibbs is goed aanwezig zijn Basgitaar is erg goed te horen en dan kan de productie eigenlijk al niet meer stuk, super! naar mijn idee kan je hem zelf nog op laptop boxen horen.

Naar ik heb gelezen is men op dit album bewust teruggekeerd naar een wat rauwer geluid, zoals dat van de beginjaren. Maar ik heb Call to Arms nog niet gehoord.

Eerste en tevens aangename luisterbeurt achter de rug, prachtig geluid en er staan weer een paar krakers op, Hammer of the Gods, Mists of Avalon, het snelle Afterburner. De orkestrale versie van Call to Arms vind ik om duimen en vingers af te likken. Peter "Biff" Byford is dit jaar 60 geworden (°05/01/1951) en hij heeft nog altijd een charismatische stem.

Eigenlijk wilde ik dit album graag op vinyl kopen, maar de cd-uitgave met daarbij de bonusdisc Saxon Live At Donington 1980 leek me ook wel de moeite.

Straks dit nieuwe materiaal van deze oude rotten eens beluisteren.

Pracht album. Nou blijft The Inner Sanctum nog altijd mijn favoriet omdat die een geweldige productie en snelheid heeft, maar deze nummers knallen er ook allemaal lekker uit.

Zodra het hele album voorbij was, had ik het idee om 'em nog een keer op te zetten, maar wou het nog wel een beetje speciaal houden

Wat me nog altijd opvalt is dat de zanger van deze band een geweldige krachtige stem heeft die maar niet lijkt te veranderen ondanks zijn leeftijd.

Mists Of Avalon blijft mijn favoriet tot zover! 4,5*

Hammer Of The Gods klinkt alvast geweldig.
Ik ben niet zo'n grote Saxon-fan, ondanks dat ik de nodige portie NWOBHM wel weet te appreciëren. Dat ze (net als tijdsgenoot Maiden op hun laatste album) ook een nummer over Avalon hebben, zal wel op een toeval berusten zeker?
En aan die snor op de hoes kan Das Pop's Bent een puntje zuigen!

Ik vind het des te verbazender dat hij op zijn - met alle respect gezegd - leeftijd nog al die hoge zanglijnen aankan, geweldig. De kleur en de warmte van zijn stem blijven onaangetast. Blij ben ik dat Saxon blijft doorgaan.

Ik heb zonet een correctie doorgestuurd, de nummers van de bonusdisc toegevoegd.

Afterburner is wel erg Judas Priest.

Een degelijk album van Saxon.

Harder dan de voorganger. Maar ook erg voorspelbaar en buiten de eerste track nog niet echt een uitschieter gevonden, maar Saxon klinkt wel altijd lekker.

Ik ben al 30 jaar fan van Saxon maar de laatste cd's beginnen toch minder te worden helaas, deze cd klinkt ook weer zo gewoontjes geen echt ruig nummer bijna allemaal het zelfde tot bijna saai aan toe, jammer maar respect voor Saxon live is het allemaal te gek.

Hier betreed ik weer een deel van het oeuvre van Saxon dat ik eigenlijk niet ken. Na Into The Labyrinth heb ik geen nieuw album meer van ze gekocht en afgaande op wat ik hier hoor, is dat volkomen terecht. Call To Arms is volkomen fantasieloos. Er zit geen energie in. De productie is al aan de matte kant, maar waar ik me nog het meest aan stoor, is dat ieder nummer zo'n beetje dezelfde saaie opbouw heeft. Het trucje van de laatste tien platen wordt gewoon herhaald. De riffs zijn saai, de zanglijnen ontberen ieder greintje fantasie en het refrein is vaak niet meer dan het schreeuwen van de titel. De solo's zijn meestal wel in orde, maar ik merk dat ik me begin te irriteren aan Saxon. Ik wil de band eigenlijk gewoon sympathiek vinden, maar de gemakzucht van deze plaat ligt er gewoon te dik bovenop. Afterburner heeft wel de energie en passie. Voor de rest...


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. The Inner Sanctum
6. Denim And Leather
7. Saxon
8. Lionheart
9. Metalhead
10. Unleash The Beast
11. Crusader
12. Killing Ground
13. Into The Labyrinth
14. Forever Free
15. Rock The Nations
16. Call To Arms
17. Innocence Is No Excuse
18. Dogs Of War
19. Destiny

Doe mij nog maar een dooddoenertje! Muzikaal gezien staan er best aardige nummers op, maar ik heb de mannen tekstueel gezien nog nooit zo weinig interesse horen tonen. Allemaal verschrikkelijk standaard rijmschema's en woordkeuzes, het doet gewoon pijn. Call To Arms is wel degelijk een toffe ballad en ook Mists Of Avalon gaat er best aardig in, maar eigenlijk valt het toch op dat zo'n stevig nummer als Afterburner verder niets om het lijf heeft. Zeer teleurstellend album en wat mij betreft onbegrijpelijk dat de score hier zo hoog ligt.

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. The Inner Sanctum
5. Wheels Of Steel
6. Lionheart
7. Metalhead
8. Unleash The Beast
9. Killing Ground
10. Denim And Leather
11. Saxon
12. Rock The Nations
13. Forever Free
14. Innocense Is No Excuse
15. Crusader
16. Call To Arms
17. Destiny
18. Dogs Of War

Lord Kitchener kijkt ons streng aan vanaf de hoes: een verwijzing naar de Britons want you!-poster uit de Eerste Wereldoorlog. Saxon benadrukt hun Britse nationaliteit.
Geen sferische synthesizers als opener, zoals inmiddels de traditie was, maar terug naar de basis. Geen power metal, maar back-to-basics met hardrockend metaal. De sterke opener Hammer of the Gods bezingt inderdaad dat de goden op oorlogspad zijn. Zelfgeproduceerd door zanger Biff Byford, deze keer wél geslaagd - herinnert u zich Forever Free? Wellicht door de hand van co-producer Toby Jepson.
Wel valt het qua composities wat tegen. Back to '79 bijvoorbeeld herhaalt wat Denim and Leather in 1981 deed, al is het koor van fans in het refrein een leuke geste.

Toetsenist Don Airey van (inmiddels) Deep Purple doet tweemaal mee, eerst in het vlotte Mists of Avalon. Titel- én lied-van-de-hoes Call to Arms bevat een indringende tekst van een soldaat uit de loopgraaf, zoals Biff zich dat voorstelt. Muzikaal log, is de orkestrale versie die het album afsluit boeiender.
Het met dikke toms startende Afterburner is op hoog tempo, in het midtempo When Doomsday Comes wederom een sausje van Airey; halverwege een versnelling. Het swingende Ballad of the Working Man is Biffs ode aan de arbeidersklasse, twingitaren herinneren aan Thin Lizzy.

Levert deze kleine muzikale koerswijziging winst op? Wat mij betreft niet, slechter dan voorheen is het evenmin. Pas bij de opvolger haakte ik na jarenlange absentie weer écht aan: Sacrifice.