Saxon - Call to Arms (2011)

Hier betreed ik weer een deel van het oeuvre van Saxon dat ik eigenlijk niet ken. Na Into The Labyrinth heb ik geen nieuw album meer van ze gekocht en afgaande op wat ik hier hoor, is dat volkomen terecht. Call To Arms is volkomen fantasieloos. Er zit geen energie in. De productie is al aan de matte kant, maar waar ik me nog het meest aan stoor, is dat ieder nummer zo'n beetje dezelfde saaie opbouw heeft. Het trucje van de laatste tien platen wordt gewoon herhaald. De riffs zijn saai, de zanglijnen ontberen ieder greintje fantasie en het refrein is vaak niet meer dan het schreeuwen van de titel. De solo's zijn meestal wel in orde, maar ik merk dat ik me begin te irriteren aan Saxon. Ik wil de band eigenlijk gewoon sympathiek vinden, maar de gemakzucht van deze plaat ligt er gewoon te dik bovenop. Afterburner heeft wel de energie en passie. Voor de rest...


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. The Inner Sanctum
6. Denim And Leather
7. Saxon
8. Lionheart
9. Metalhead
10. Unleash The Beast
11. Crusader
12. Killing Ground
13. Into The Labyrinth
14. Forever Free
15. Rock The Nations
16. Call To Arms
17. Innocence Is No Excuse
18. Dogs Of War
19. Destiny

Doe mij nog maar een dooddoenertje! Muzikaal gezien staan er best aardige nummers op, maar ik heb de mannen tekstueel gezien nog nooit zo weinig interesse horen tonen. Allemaal verschrikkelijk standaard rijmschema's en woordkeuzes, het doet gewoon pijn. Call To Arms is wel degelijk een toffe ballad en ook Mists Of Avalon gaat er best aardig in, maar eigenlijk valt het toch op dat zo'n stevig nummer als Afterburner verder niets om het lijf heeft. Zeer teleurstellend album en wat mij betreft onbegrijpelijk dat de score hier zo hoog ligt.

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. The Inner Sanctum
5. Wheels Of Steel
6. Lionheart
7. Metalhead
8. Unleash The Beast
9. Killing Ground
10. Denim And Leather
11. Saxon
12. Rock The Nations
13. Forever Free
14. Innocense Is No Excuse
15. Crusader
16. Call To Arms
17. Destiny
18. Dogs Of War

Lord Kitchener kijkt ons streng aan vanaf de hoes: een verwijzing naar de Britons want you!-poster uit de Eerste Wereldoorlog. Saxon benadrukt hun Britse nationaliteit.
Geen sferische synthesizers als opener, zoals inmiddels de traditie was, maar terug naar de basis. Geen power metal, maar back-to-basics met hardrockend metaal. De sterke opener Hammer of the Gods bezingt inderdaad dat de goden op oorlogspad zijn. Zelfgeproduceerd door zanger Biff Byford, deze keer wél geslaagd - herinnert u zich Forever Free? Wellicht door de hand van co-producer Toby Jepson.
Wel valt het qua composities wat tegen. Back to '79 bijvoorbeeld herhaalt wat Denim and Leather in 1981 deed, al is het koor van fans in het refrein een leuke geste.

Toetsenist Don Airey van (inmiddels) Deep Purple doet tweemaal mee, eerst in het vlotte Mists of Avalon. Titel- én lied-van-de-hoes Call to Arms bevat een indringende tekst van een soldaat uit de loopgraaf, zoals Biff zich dat voorstelt. Muzikaal log, is de orkestrale versie die het album afsluit boeiender.
Het met dikke toms startende Afterburner is op hoog tempo, in het midtempo When Doomsday Comes wederom een sausje van Airey; halverwege een versnelling. Het swingende Ballad of the Working Man is Biffs ode aan de arbeidersklasse, twingitaren herinneren aan Thin Lizzy.

Levert deze kleine muzikale koerswijziging winst op? Wat mij betreft niet, slechter dan voorheen is het evenmin. Pas bij de opvolger haakte ik na jarenlange absentie weer écht aan: Sacrifice.