Saxon - Sacrifice (2013)

Biff Byford vertelde dat ze voor dit nieuwe Saxon album veel gekeken hebben naar hun oude werk en eigenlijk die sound in een moderner jasje hebben gestoken.
Titels als Stand Up and Fight en Wheels of Terror roepen al een bepaalde herkenbaarheid op. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar het eindresultaat!
"Luck of the Draw" is een bonus track die enkel via iTunes te verkrijgen zal zijn. De overige bonus tracks, de heropgenomen, alternatieve versies van een aantal van de klassiekers van de band zal als een bonus CD bij de digibook versie verschijnen.

De plaat komt dan ook in een groot aantal versies uit:

- Een standaard jewel case
- Een digibook (met de bonus CD)
- Een vinyl picture disc
- Een "direct to consumer fan package" (geen idee wat dat precies in zal houden)
- Een digitale download via iTunes (met bonustrack "Luck of the Draw")

De plaat verschijnt trouwens 22 februari in Europa. Ik heb hier al even een correctie voor ingezonden.

Laat maar door komen, de laatste releases van de band waren allemaal zeer goed te doen.

Uhm ja, ik vind dit gewoon hun beste plaat sinds Power & The Glory.

Geen modern geklooi meer, maar allemaal beukers met een top productie...zo wil ik er nog wel een paar!

dit is een heerlijk album zo moeten er meer gemaakt worden
deze blijft nog wel een tijdje in mijn cd speler zitten

beste plaat sinds killing ground na de eerste luisterbeurten.

Uitstekend album - maar ik ben de laatste jaren ook niets anders meer gewend van Saxon. Zelf vind ik de hele statements over hoe het 'back to basics' is en weer 'net zoals in de jaren '80' heel erg overdreven - ik merk in ieder geval niet bizar veel verschil tussen wat de band hierop doet en wat er de laatste 10 jaar is gebeurt - en vind ook niet dat Saxon uberhaupt stilistisch zo ver richting power metal of whatever is doorgeschoten. Het is misschien lichtjes ruwer dan wat er op een cd als 'The Inner Sanctum' staat - maar eerlijk gezegd had een 'Guardians of the Tomb' of 'Sacrifice' ook gewoon op die cd (of om het even welke cd van de laatste 15 jaar) kunnen staan.

Hoe het ook zei - het klinkt allemaal gewoon uitstekend - en ik ben met naam onder de indruk van de zang van Byford - waar de meeste genre-genoten een stap terug doen op het 62ste is hij nog altijd uitzonderlijk sterk bezig. Ik vind hem tegenwoordig zelfs beter klinken dan 25 jaar terug. Mijn favoriete songs zijn trouwens het lekker snelle openingsnummer, 'Made in Belfast', 'Stand up and Fight' en 'Walking the Steel'. Slechte nummers zijn nergens te bekennen.

Dus in zijn geheel toch makkelijk een 4 - maar ik vind hem nog net niet zo sterk als Lionheart en 'The Inner Sanctum'. Op dit niveau kan de band echter nog wel een paar jaartjes volmaken dunkt me.

Wederom een lekker metal album van Saxon. Mijn mening na 3 luisterbeurten.
Het album opend met een mooi intro waarna Sacrifige losbarst. Het hele album is van een hoog niveau, maar uitschieters vind ik Sacrifige, Made in belfast (met die verrassende banjo in de achtergrond), Walking of Steel en Wheels of Terror.
Ik geef 4 sterren.

Ik heb de limited edition gekocht, heb Sacrifice nu 2x gehoord en draai nu de bonusdisc. Requiem en Frozen Rainbow klinken mooi in de akoestische versies, Forever Free heeft nu een beter geluid dan het origineel met gitarist Graham Oliver in de gelederen. Crusader met orkest hoeft van mij niet zo nodig en die heropname van Just Let Me Rock valt te verwaarlozen. Luck of the Draw is een iTunes bonustrack. Het album kreeg een (redelijk)goede recensie in Aardschok van André Verhuysen; die zet liever Killing Ground nog een keer op. Dat album moet het naar mijn mening ook wat hebben van die King Crimson cover In the Court of the Crimson King.

Net terug van hun optreden in Uden. Wat een GEWELDIGE band is het toch Ze speelden hiervan oa sacrifice, made in belfast en stand up and fight. Deze pasten moeiteloos in de rest van het optreden, wat laat zien dat dit album makkelijk mee kan met hun klassiekers.

Haha...Saxon. Vroeger had ik een cool spijkerjack met het logo van Saxon erachter op gestreken. Geen coolere muziek dan Saxon. Vond ik toen. 1982....ofzo. Strong Arm of the Law laatst nog eens gedraaid en dat was een amusante trip naar memory lane. Kan me tegelijkertijd niet voorstellen dat ik het ooit nog eens draai. Grappig dat ze nog bestaan...30 jaar na dato. Hoop voor de diehard fans dat het was is.

Wat is er precies zo grappig aan?

Is het bijvoorbeeld ook: 'Haha...Simple Minds. [...] Grappig dat ze nog bestaan...30 jaar na dato. Hoop voor de diehard fans dat het was is.'

Voor mij is dit muziek die ik associeer met mijn puberjeugd. Als je er na 30 jaar achter komt dat de band nog bestaat, vind ik dat inderdaad grappig. En hoop oprecht dat de liefhebbers er een fijne plaat bij hebben. That's all.

De liefhebbers klinkt natuurlijk al wat anders dan de diehard fans; alsof dit wel muziek moet zijn door en voor ouwe sokken die in het verleden zijn blijven hangen.

Gisteren ook in Uden geweest, wat een pracht concert toch weer!
En inderdaad de nummers van deze plaat pasten perfect tussen de klassiekers, vond het daarom ook niet erg dat er zoveel nieuwe nummers voorbij kwamen. Verder merk ik tijdens concerten dat de gemiddelde leeftijd bij de bezoekers van Saxon toch weer aan het dalen is, steeds meer jeugdigen komen er op af (waar ik me zelf ook onder reken, tijdens de hoogtijdagen moest ik nog op de wereld gezet worden).
De oude nummers doen soms inderdaad wat ouderwets aan, maar om dan meteen te zeggen dat de band alleen nog voor de diehards bestaat, dan doe je de recente platen van saxon toch echt te kort imo.

Is zeker niet zo was zelf in de boerderij een avond eerder was stampvol en een publiek van alle
leeftijden ikzelf behoor tot de fan van vroeger saxon is voor mij de band waar het allemaal mee begon. Dit is de eerste plaat die in de buurt komt van het oudere werk.

Zodra ik in de gelegenheid ben ga ik m downloaden, want de recencies zijn hoopgevend; - vroeger (1980?) luisterde ik al naar de vinylversies van Strong Arm Of The Law & Wheels Of Steel.... Helaas beide verkocht in1987 aan een echte Saxonfanatic.

Mvrgr Zorrow!

Ik merk langzaamaan toch dat het lastig wordt om een duidelijke rangschikking aan te brengen in de Saxon-marathon aangezien een hoop albums het gewoon net niet hebben. Ik vond A Call To Arms over de algehele linie zwakker, maar Sacrifice heeft buiten de titeltrack en Night Of The Wolf ook niet bijster veel uitschieters. Het verhaal dat de band hier meer oldschool zou spelen kan ik alleen vinden in Warriors Of The Road waar ik ieder moment verwacht dat Biff 'MOTORCYCLE MAN!' gaat schreeuwen. Standing In A Queue is overigens een nummer dat ze van mij niet nog een keer hoeven te schrijven. Over de gehele linie kan het erger, maar ik hoor ook weinig dat me echt prikkelt.

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. The Inner Sanctum
5. Wheels Of Steel
6. Lionheart
7. Metalhead
8. Unleash The Beast
9. Killing Ground
10. Denim And Leather
11. Saxon
12. Rock The Nations
13. Into The Labyrinth
14. Sacrifice
15. Forever Free
16. Innocense Is No Excuse
17. Crusader
18. Call To Arms
19. Destiny
20. Dogs Of War

Hier hoor ik de terugkeer naar de oude sound wel, maar ik blijf erbij dat Saxon op plaat eigenlijk allang klaar is. Zeker in dit tempo platen uitbrengen, betekent gewoon dat de band veel middelmatig spul schrijft. Als er nou om de zes jaar een plaat uitkwam, waren de scores veel hoger geweest.

Ten opzichte van Call To Arms is Sacrifice een duidelijke stap voorwaarts. Dit album ergert me nergens en heeft zelfs een paar aardige songs in huis. De titeltrack en Night Of The Wolf klinken best leuk. De rest is toch gewoon weer de oude Saxon formule: simpele, catchy riff, refreins met de songtitel en soms een extra regeltje, goede solo en klaar. Ik verbaas me er een beetje over dat veel fans er keer op keer in trappen. De productie is goed in elk geval, maar over de gehele linie is het songmateriaal toch aardig middelmatig. Die teksten zijn vaak ook gewoon tenenkrommend:

We're standing in a queue
We don't know what to do
We're just trying to make it through
We're just standing in a queue

Leuk liedje voor de supermarkt.

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. The Inner Sanctum
6. Denim And Leather
7. Saxon
8. Lionheart
9. Metalhead
10. Unleash The Beast
11. Crusader
12. Killing Ground
13. Sacrifice
14. Into The Labyrinth
15. Forever Free
16. Rock The Nations
17. Call To Arms
18. Innocence Is No Excuse
19. Dogs Of War
20. Destiny

Ik ben benieuwd wat de heren RuudC en lennert van Battering Ram vinden. Die heeft een lager stemgemiddelde dan Sacrifice maar ik vind het juist een van de meer gevarieerde albums met alleen maar goede nummers.

Ik reken er niet op dat ik die goed is eigenlijk, maar het valt me op dat Saxon na de eerste zes goede albums zo af en toe nog wel eens sterk uit de hoek wil komen.

'Sacrifice' is het laatste album dat ik van Saxon gekocht heb. Moet zeggen dat ik de laatste jaren weinig naar de albums na 'Destiny' heb geluisterd. Vorig jaar wel apart voor Saxon een kaartje voor Into the Grave gekocht omdat ze hoofdact waren. Mis de oerleden Oliver/Dawson soms wel eens, vandaar dat er hier nu een live-album van Oliver/Dawson Saxon speelt waarop de oude 'meuk' nog maar weer eens herhaald wordt. Acht het niet uitgesloten dat 'Battering Ram' en 'Thunderbolt' nog eens aangeschaft worden.

Ik ben eigenlijk ook wel benieuwd naar hoe het met Saxon verlopen zou zijn als Dawson en Oliver gebleven waren. Geen Solid Ball of Rock in dat geval, aangezien Carter daar een heel dikke vinger in de pap had. Ik kan me nog wel een interview met Biff herinneren waar hij Oliver verweet op den duur alleen maar met "derderangs AC/DC riffs" aan te komen. Iets wat ik wel grappig vind, omdat Saxon echt vaak simpele riffs gebruikt.

Saxon was dan ook een ideale opwarmer voor Motörhead; een band waar ik het dan wel mee volbracht heb alle studioalbums aan te schaffen. Beetje hetzelfde verhaal: om de pakweg twee jaar een nieuw album met uitschieters maar ook de nodige middelmaat. Doug Scarratt had aanvankelijk ook wel frisse inbreng, lijkt mij. Oliver en Dawson klinken best wel goed met dat oude vertrouwde spul, van hun album 'Motorbiker' uit 2012 was ik minder van onder de indruk. Draait nu in de speler.

Vanaf 2010 kreeg ik na jarenlange metaalmoeheid warempel meer zin in het genre, waarbij ik dankzij een live-videoclip van Killing Ground eindelijk had ontdekt dat Saxons magere jaren voorbij waren. Beter laat dan nooit. In 2013 volgde ik inmiddels het releasenieuws actief en zo was ik ook op de hoogte van de komst van Sacrifice.

Wat ik nu bovendien weet, is dat dit hun tweede voor label UDR was en dat de groep niet alleen in eigen land hun populariteit had opgevijzeld met een reeks consistente albums, maar bovendien regelmatig door de VS en Zuid-Amerika tourde. De aanhouder wint en dat gun ik deze groep gráág.
Wat dat betreft heeft de documentaire Heavy Metal Thunder - The Movie (2010) hun carrière nog eens extra opwaarts gestuwd. De dvd staat hier in de kast en eens in de twee, drie jaar bekijk ik 'm. Altijd weer genieten!

Niet dat Sacrifice het beste album in hun catalogus is, al vond ik het titelnummer dat mij als eerste bereikte helemaal lekker. Dat zit 'm deels in de messcherpe productie van Andy Sneap.
Hetzelfde gold voor het tweede nummer dat ik via YouTube hoorde, Made in Belfast met als noviteit een mandoline. Het levert een pakkend intro op, waarbij het qua riffs enigszins afwijkend vervolgt van wat de groep normaliter doet, bij een tekst over de scheepsdokken van die stad.
Lekkere gitaarlijnen in Guardians of the Tomb, groove en hakkende riffs van Stand up and Fight mogen er zijn. Al gaan de overige nummers nergens kopje onder, toch werd - en word - ik daarna niet meegesleept.
Destijds dacht ik dat dit kwam omdat ik te gehecht was aan het oude werk; vooral Wheels of Steel, Strong Arm of the Law en Power & the Glory waren mij dierbaar. Nadien beluisterde ik echter de gemiste albums en dan blijkt dat Saxons albums vanaf 1997 mij meestal een 7,5 waard zijn. Zo ook Sacrifice.

Saxon verzinkt niet meer in te radiovriendelijke rock, zoals in de jaren '84 - '95 nogal eens gebeurde - al ben ik over die albums tegenwoordig iets positiever. Tegelijkertijd is het aantal verrassingen schaars. Maar goed, hoe verras je iemand binnen de vrij enge grenzen van metal, zeker met zoveel muziek op je cv? Dit is niet iets wat ik ze kwalijk kan nemen en bovendien is het bewonderenswaardig dat Saxon zo trouw met nieuw werk aan komt zetten.

Over cd2 met de heropnames schreef B.Robertson in april 2013 een rake beschrijving. Daarom verkas ik naar de eerste Saxon die ik in jaren daadwerkelijk aanschafte: Battering Ram.