Stevie Nicks - In Your Dreams (2011)

Met deze opmerking ben ik het helemaal eens, maar dat geldt eigenlijk voor al haar cd's. Zij gedijt het best met Lindsey Buckingham en Fleetwood Mac (zeker toen Christene McVie erbij was.

Bagger plaat. Zonde van mijn geld. Haar stem is iets beter dan op haar vorige album, maar de kwaliteit van de songs is ver beneden peil. En zoals altijd gaat het weer over de gebruikelijk stokpaardjes (dreams, angels, vampires, ghosts). Verzin eens iets nieuws, Nicks!

Nee, ik heb het wel gehad met deze witch.

En zelf heb je Rick Astley - Whenever You Need Somebody in je top 10 staan. Of is dat een slechte grap?

Ik vind deze plaat van Stevie niks. Geef mij maar haar oude werk met Fleetwood Mac.

Het spijt me, maar ik hoor geen slechte nummers (zeker niet afgezet tegen de rest van haar solo-carriere), ik kan mij niet voorstellen dat je terug verlangt naar The Other Side of the Mirror, Rock a Little of wat Stevie ook aan minder klinkende albums heeft gemaakt.

Er zit, mede door de productie van Dave Stewart, wel degelijk een nieuw geluid aan In Your Dreams. Alleen mag je van een 63 jarige niet meer verwachten dat ze haar eigen verleden geweld gaat aandoen of dat ze opeens tekstueel uit andere vaatjes gaat tappen.

Geef mij maar eens voorbeelden van rockartiesten van die leeftijd die opeens succesvol andere wegen in de muziek gingen bewandelen .

Hoe goed ben je en blijf je in je eigen genre is in principe de belangrijkste vraag, een nieuwe generatie aan supporters "die het anders willen" hoeft ze wat mij betreft niet meer aan te spreken. Ik vind haar fascinatie voor Dreams, Angels, Vampires & Ghosts om het even. Agezien van het feit dat het ook over Amerikaanse militairen gaat enz, waar moet het dan wel zo dringend over gaan?

Die Amerikaanse militaire heeft ze ook al eens bezongen (ik meen op Desert Angel). Wat mij betreft mag ze over vanalles en nog wat zingen. Maar ik ken haar kunstje nu wel.

En ja, ik verlang terug naar The Other Side Of The Mirror, want daar staan een aantal geweldige nummers op.

Een paar en de rest is behoorlijk ondermaats (ik durf het woord bagger niet in mijn mond te nemen bij Stevie).

Wie alle solo-albums van Stevie onder de loep neemt, hoort een aardig begin met Bella Donna en The Wild Heart. Herkenbaar en aansluitend op haar FM werk.

Hoewel haar composities niet beter zijn dan bij Fleetwood Mac en de corrigerende/aanvullende hand van Lindsey Buckingham toch wel enigszins node wordt gemist.

Dan gaat het het overtollige gebruik van allerlei treurige middelen (drugs) een behoorlijke rol spelen in haar muziek en vliegt ze uit de bocht met Rock A Little, The Other Side of the Mirror en Street Angel. Over haar bijdrage aan Behind The Mask van Fleetwood Mac in die tijd (ook zonder LB) valt nog te steggelen. Solo slappe composities, dito uitvoering.

In 1997 hervindt ze zichzelf, er is de reünie met Fleetwood Mac, het afkicken, haar ijzersterke solo comeback met Trouble in Shangri La en prima nummers van haar op het FM album Say you will (ook weer bewerkt zoals het hoort door Lindsey Buckingham).

Tussen het toeren door, 10 jaar nieuwe nummers schrijven en een gave productie van Dave Stewart, medewerking van Lindsey Buckingham (Soldiers Angel) levert een evenwichtig In Your Dreams op.

Voor een vrouw van rond de 60 is Stevie Nicks nog goed bij stem! album wat lekker weg luistert.
Mijn favorieten van deze plaat zijn Secret Love, Soldiers Angel en Italian Summer.. nou maar hopen dat ze binnenkort nog wat gaat doen met Fleetwood Mac een nieuw album is welkom!

Deze CD weer eens opgezet en nog steeds er blij met "In Your Dreams".
Annabel Lee en Ghosts are Gone knallen lekker door de speakers en natuurlijk de rest ook.
Ondanks dat miss Nicks erg trots is op "Soldiers Angel" vind ik die zelf een diepte punt. Het is gewoon niet mijn ding.

Annabel Lee draai ik nog wel eens. Naar een beroemd gedicht van Edgar Allen Poe. Het is een heel andere uitvoering als Joan Baez, die in 1967 de originele uitvoering van Don Dilworth op de plaat zette. Stevie Nicks heeft de muziek zelf geschreven meen ik.

Bob Dylan reciteerde dit gedicht van Poe enkele jaren hiervoor tijdens één van zijn vele briljante radioshows (Women's Names). Mogelijk bracht hij Stevie op het idee dit gedicht opnieuw op muziek te zetten...?

Slappe hap dit. Wel mooi artwork. 2 sterren