The Weeknd - House of Balloons (2011)

Dit album is gratis te downloaden op The Weeknd - the-weeknd.com. Ik vind het in ieder geval de moeite waard.

zeker de moeite waard, dicht tegen de 4* aan.

Is het een idee om een nummer in het topic Maak kennis met... 2011 te plaatsen.

Woops, ik delete net mijn bericht en ik neem aan dat jouw bericht een reactie daarop is. Maar ja, goed idee. Moet je morgen op tijd zijn

Haha, dat wordt denk ik nog pittig.

Opeens was daar het uit Canada afkomstige the Weeknd. Ik ontdekte de muziek per toeval ergens op internet, en nu is er dan House of Balloons. De muziek klinkt een beetje als Burial met r&b samples. House of Balloons is daarom een beetje vreemd, maar heel creatief en zeker de moeite waard.

Als je nog nooit van the weeknd (nee, je schrijft het echt zonder e) gehoord hebt, is dat niet erg. Er is namelijk heel weinig informatie bekend over dit project. Wie er achter dit muziek project zit, is onbekend. Wel kun je op de zeer vage foto zien hoe hij er zo "ongeveer" uit ziet. Weinig bekend dus over dit muzikale project en eigelijk is dat wel jammer, omdat House of Balloons Uniek is.

De muziek klinkt als Electronisch/dubstep muziek met veel (glade) R&B zang erover heen. Commericeel botst continu met alternatief waardoor soms ook gemengde gevoelens opkomen. The weeknd combineerd dus dubstep met hitparade. "Ooit eerder gehoord?" ik iniedergeval niet. Op papier staat het als een huis, in de praktijk echter ook.

Somige nummer op House of Balloons zijn beter gelukt dan andere. Met name de eerste 3 nummers openen zeer indrukwekkend, daarna raak ik aan het kunstje gewent en gaat de zang me soms tegenstaan. Maar als ik House of balloons dan even afzet is het daarna weer behoorlijk imposant.
Het hoogtepunt van het album is het nummers What you need. Hierin komt de kracht van weeknd eigelijk heel goed over. Van What you need krijg ik kippenvel, een zeer bijzonder nummer. Het album in zijn geheel weet me niet helemaal te boeien omdat het niet helemaal mijn muziek is. Maar er zit ook iets verslavends in de muziek van the weeknd waardoor ik house of balloons maar blijf opzetten en iederekeer weer onder de indruk ben.

Soms wekt de (soms te) glade zang wel een beetje irritatie. Het is puur een questie van smaak, maar soms worden de Rihanna/Chris brown/Ne-yo achtige zang me wat te veel van het goede wordt. Soms is het iets te 'glad'. Maar ik waardeer dit aan de andere kant enorm, want wat the weeknd doet brengt twee soorten muziekliefhebbers bij elkaar: De top-40 fans en de meer Dubstep Fans (zoals ik).

Ik vind House of Balloons bijzonder. Nog niet eerder had ik dit soort muziek gehoord. Het is heel knap dat Chris Brown/Ne-yo achtige zang wordt gecombineerd met Dubstep. Ook als wekt house of balloons gemengde gevoelens op, de soms erg gladde zang tegenover de coole electronica Het geheel is zeer creatief en gedurft, maar het werkt!

Duister, vreemd, Dubstep, Electronica ... Comericeel, top 40, R&B en glad
I LIKE THE COMBINATION!

van: http://daanmuziek.blogspot....

lekker, en ook weer p4k alert

@midnight boom goede review

Dankjewel!

Ik krijg het niet voor elkaar om deze plaat af te luisteren. Muzikaal vind het erg lekker, de zang verschrikkelijk. Zonde van mijn tijd.

Fantastische plaat, zowel muzikaal als tekstueel erg sterk. Ik kan me vinden in de review van midnight boom; de zang is hier en daar wat gladjes, maar in mooie nummers als The Morning en Wicked Games stoor ik me daar nauwelijks aan, bovendien maakt een track als Glass Table Girls wat dat betreft een hele hoop goed.

De overgang op House Of Balloons/Glass Table Girls na ruim 3 minuten is echt fantastisch. Heerlijk! Ook het beste nummer van het album voor mij.

wellicht is how to dress well nog wel een tip voor de liefhebbers hiervan. ook r&b en electronica, maar dan nog net een stapje waziger allemaal.

How to Dress well is toch wel iets totaal anders.
Een stuk interessanter in mijn ogen.

het is echt niet zo heel lastig om de overeenkomsten te zien, succes bij een 2e keer luisteren

Lastig? Vrij duidelijk zelfs.

Ik weet ook wel dat beide artiesten alternatieve R&B maken, maar ik vind dat er toch een duidelijk verschil te horen is tussen hen. Deze plaat klinkt volgens mij veel elektronischer dan How to Dress Well. Dit is zeker te horen aan de drums. Bij How to Dress Well zijn er voortdurend sferische aanslepende geluiden te horen. Echos, synths, gegalm... Dit is niet aanwezig bij The Weeknd. Dan nog die ongelooflijke lo-fi productie van Love Remains waardoor er constant gekraak, gepiep en oversturing te horen is. How to Dress Well straalt vooral eenzaamheid en leegte uit. Dat doet the Weeknd in mijn ogen niet. House Of Balloons / Glass Table Girls of Wicked Games lijkt toch totaal niet op gelijk wat er op Love Remains te vinden is?

Dat is toch mijn mening .

Daar heb je ook helemaal gelijk in. Vind HTDW ook meer 90's, maar het is niet voor niets dat beide door hetzelfde publiek geluisterd worden ... .

Zeker niet zo sterk als HTDW, maar toch wel een lekker R&B plaatje. Waar HTDW spooky en melancholisch klinkt, neigt dit veel meer naar echt gladde, commerciële R&B. Waarom dit plaatje toch werkt voor mij, zijn de originele producties met leuke samples (oa. Siouxsie & the Banshees en Beach House). Ook al staan er echt een paar meesterlijke tracks op (House of Balloons, What You Need en Loft Music), er staan ook wel wat mindere tracks op. Zo is The Morning iets té glad voor mijn smaak. Toch heb ik wel waardering voor het feit dat iemand eens iets origineels met R&B probeert te doen (toch een vaak verguisd genre) en heb ik hier wel een kleine 3,5* voor over.

how to dress well komt wel een beetje uit een ander hoekje, ook al zijn ze misschien vergelijkbaar. Dit is meer 'smooth', HTDW heeft toch meer een lo-fi hipster sound. Beide goed, maar ik denk dat ik toch voor deze ga.

GODVER, dit is toch zo godsgruwelijk goed hee. Fucking drugs, NY house parties, models, deze blend van burial en rnb, TE lekker.

En om nog even terug te komen op die vergelijking met HDTW, dit zit natuurlijk wel een stuk beter in elkaar.

Ik blijf dit toch wel heel regelmatig opzetten - had dat eigenlijk niet verwacht.
Grappig om te zien dat er zo'n credible R'nB-scene onstaat nu, met bijvoorbeeld Jamie Woon, Frank Ocean, maar dat kon eigenlijk ook niet uitblijven. Door Burial en zijn volgelingen hebben we met zijn allen indirecht Beyonce, R. Kelly en Ashanti geluisterd - nu moeten we voor het echie.

Hoogtepunt van deze is wel echt die overgaan naar Glass Table Girls - sowieso is de opbouw van het album perfect.

Een eenmanslaptop-concept-R'nB-album, gratis te downloaden - hartstikke 2011

Dit album is echt heeeerlijk.... R. Kelly idd zo smooth, maar toch ook weer heel anders, donkerder, dubstepinvloeden, en ook weer ziekelijk eigentijds. Ik hou van dit soort dingen. Vind alleen 'The Knowing' een iets minder nummer.

De video van What You Need capt de sfeer van dit album perfect .

The Morning gehoord in een mix van Jacques Greene, nu deze mixtape maar is in zijn geheel checken. Ben in ieder geval al enthousiast geworden door bovenstaande reacties

Hele relaxte plaat. Uiteraard wel weer het nodige neger-rap-gescheld, maar dat neem ik voor lief. Want die beat in combinatie met het stemgeluid klinkt gewoon heel lekker.

Neger rap gescheld?

Dat gaat lekker zeg, die fusie tussen dubstep-achtige esthetiek enerzijds en soul of r'n'b anderzijds. Heeft James Blake nog een echte zwarte soulstem (niet racistisch bedoeld, om de Bill Withers-discussie hier te kunnen vermijden), Jamie Woon klonk al als een soort Justin Timberlake of Craig David op Burial-instrumentals, maar The Weeknd maakt het wel heel dol. Het enige verschil tussen dit en er-en-bie die zo op de radio kan is dat er in sommige nummers een hoop kraakgeluiden zitten en het albumhoogtepunt het albumhoogtepunt is omdat er uit een sterk nummer van Siouxsie and the Banshees geciteerd wordt.

Echt nieuwe inzichten in muziek biedt "House of Balloons" dan ook niet. Voortbordurend op Jamie Woon en Kanye Wests autotune-album (de minimalistische producties) levert dat een weinig interessant album op. De eerste paar nummers zijn prima, maar het geheel kakt vrij snel in. De kale sfeer begint te snel saai te worden, de vocalen beginnen tegen te staan en tekstueel is het zo leeg dat het als echokamer kan dienen. Als de zanger in kwestie voor de zoveelste keer over schoenen met hoge hakken begint, dan begin ik sterk te denken dat we hier met een zielige fetisjt te maken hebben en al die feestjes met hoge hakken, tieten, drank en drugs eigenlijk best wel saai zijn. Geef mijn portie maar aan de spreekwoordelijke Fikkie.

Akkoord, maar je verteld zéér oud nieuws. En, waarom zeg je dat hier bij deze cd, want dit is een elektronisch down-tempo album met geen één woord rap op...

Mooie plaat trouwens, al valt er weinig opmerkelijks op te merken. Maar toch, elke keer als ik dit soort muziek aan m'n oren blootstel verschiet ik ervan hoe ik hou van geluiden die rustig m'n hoofd komen binnengeslopen en hoe alles vanbinnen in m'n hoofd word lamgelegd.

Hoogtepunt: The Morning