TesseracT - One (2011)

Een lichtelijk briljant album. Recensie is in de maak.

Indrukwekkende plaat, vol loodzware hakkende gitaarriffs en fraai zangwerk. De band weet Meshuggah-achtig beukwerk geslaagd te combineren met Deftones-achtige emotie, resulterend in een origineel en meeslepend album. De aandacht wordt vooral opgeëist door het zesdelige Concealing Fate, eerder verschenen op EP, maar de overige tracks zijn ook zeer de moeite waard.

Boyband van de metal, zo glad als een aal geproduceerd, de zang is al helemaal glad. Nee...dit is h e l e m a a l niets voor mij!! Ik wil het rauw!!

Ik vind er ook helemaal niks aan. De EP had nog een klein rauw randje, maar ik vond die zanger te soft. Hier is het album echt compleet platgeproduceerd en dat vind ik niks. De nummers zelf trouwens ook niet, een band als Periphery vind ik een stuk beter. 2 sterren.

Afgelopen week Het Metal Album van de Week. Ik heb de eerste zes nummers al kunnen beluisteren en ik ben niet onder de indruk, het is moeilijk om mijn aandacht er bij te houden, wordt vervolgd.

Dit klinkt mij juist beter in de oren dan Periphery. Ik vind wel meevallen hoe glad het klinkt. Daarmee wil ik ook niet direct zeggen dat het super is... Mijn oordeel volgt nog.

Klinkt beter dan ik had verwacht op basis van de berichten hierboven, hoewel ik de zang weinig overtuigend vind.

Progressief en metal uit het Verenigd Koninkrijk met een intrigerende groepsnaam. Ik dacht eerst dat een tesseract niet bestond maar dan toch: het is een vierdimensioneel object, een hyperkubus. Waar wikipedia al niet kan voor dienen.
Toen ik het eerste nummer voor de eerste maal hoorde, dacht ik: oh neen, weeral dat geschreeuw dat maar al te vaak een struikelblok blijkt voor mijn beleving van muziek. Het valt hier nog mee daar er ook een groot deel gezang zonder dat geschreeuw is. De openers Lament en Nascent zijn dus voor mij in hetzelfde bedje ziek en hoor ik niet graag. Het zesdelige Concealing Fate is van een iets andere orde en krijgt een aarzelend goedkeurende knik van mij. Muzikaal interessanter en sfeervoller dat de rest van het album. Meest catchy nummer blijkt Sunrise te zijn.
Ik houd niet van de productie, te dicht voor mijn oude oren, en ik houd niet van het gitaargeluid dat mij van alle bezieling en warmte lijkt ontdaan. Niets mis met een natuurlijk gitaargeluid, toch? Ik mis ook pakkende melodieën, de hooks, de zaken die ervoor zorgen dat de muziek niet het ene oor binnenvliegt en het andere oor buiten of het zouden de kalme akoestisch aandoende intermezzo’s moeten zijn. Memorabele momenten zoals het begin van Deception of het laatste stuk van Perfection. Voorlopig is dit niet al te veel spek voor mijn bek.

Bij nadere beluistering doet dit album me een beetje denken aan Bullet for my Valentine, die ik vorig weekend op een festival zag. Niet qua het soort muziek dat ze maken, uiteraard, maar wel qua hoe het klinkt: muzikaal zit het heel goed en strak in elkaar (waarvoor ze de 3 sterren krijgen), maar dan komt er zo'n gladde zanger met een gepolijste stem doorheen blèren. Alsof je een enge film zit te kijken en de acteurs opeens een liedje gaan zingen. Niet leuk.

3.0*

Laatst in voorprogramma van Textures gezien in Breda, en dat maakte VEEL indruk! Ze waren retestrak, goede opbouw in de show (eerst sfeervol, toen harder, maar steeds instrumentaal), de zang verraste mij even dat t geen gebrul was (positief verrast, want niet zo standaard) maar die was toch soms wat zwakker. Maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door veel variatie en juist songs die de aandacht goed vasthielden.. Iets wat bij Textures zelf niet altijd het geval was..

Ik vind eigenlijk vooral de vocalen saai. Verder is het wel leuk, vooral de bassloopjes. Maar het doet mij hier en daar aan Meshuggah denken en daar ben ik niet de grootste fan van.

Hmm, nu enkele malen deze geluisterd, conclusie: ga ze lekker live zien, op plaat is het veel te tam allemaal.. Niet zo boeiend nee.

Hmm, nu enkele malen deze geluisterd, conclusie: ga ze lekker live zien, op plaat is het veel te tam allemaal.. Niet zo boeiend nee.[WZ] Helemaal mee eens wat de eerste 2 nummers betreft; godzijdank zijn;
Concealing Fate Part One - Acceptance (8:34)
Concealing Fate Part Two - Deception (5:23)
Concealing Fate Part Three - The Impossible (4:51)
Concealing Fate Part Four - Perfection (2:38)
Concealing Fate Part Five - Epiphany (1:29)
Concealing Fate Part Six - Origin (4:44)
van een stuk hoger niveau en doen mij regelmatig denken aan Periphery, een compliment! Vanaf CFPO is het een lekker album om naar te luisteren en dooft het verlangen om hem af te zetten ineens, sterker nog ik luister hem af tot het eind!