Nine Inch Nails - With Teeth (2005)

Ik heb in het begin wel moeten wennen aan het album, maar kan het nu erg waarderen. Juweeltjes!

Een nummer wat ik echt vreselijk vind is "Beside you in time". Ik word helemaal gek als ik dit nummer luister.

Mijn mp3-versie van dit album heeft trouwens naast "Right where it belongs v.2." ook nog een mix erop staan van "The Hand That Feeds" (Japanse versie)

Ohja, nog bedankt voor de tracklist van Werchter, die was ik namelijk al een hele tijd aan het zoeken. Fantastisch concert trouwens.

Ik heb inmiddels al flink wat van deze plaat gehoord, en eerlijk gezegd spreekt deze handreiking naar het grote publiek me niet zo erg aan Misschien dat er nog tracks op staan die onvermoedde kracht bezitten of niet zo gelikt zijn, maar ik ga ook deze release niet in huis halen.

Wow Right Where It Belongs is echt supergoed kwam ik pas achter. Kende Only en hand that feeds all.

En direct een clip gemaakt:

http://www.youtube.com/watch?v=i5j-riwI5Bs

een veel slechter album dan ik verwacht had, het viel echt tegen.
nummers zoals you know what you are? en hand that feeds zijn echt zalig, maar de rest kan het boeltje wel verprutsen.

Heb deze cd van mijn verjaardagsgeld aangeschaft.
Moet er nog een beetje inkomen. Maar 1 ding is zeker The hand that feeds en Right where it belongs zijn hier de goudhaantjes. Vooral dat laatste nummer vindt ik echt kippevel.

Zijn er meer mensen, die vinden dat Sunspots en The Line Begins to Blur erg aan Joy Division doen denken?

volgens mij heb je de nummers van with teeth nog niet live gezien Paalhaas...dan merk je vanzelf dat de nummers niets van het oude vertrouwde weg laten, with teeth is een super sterke plaat! misschien heb je de kans om ze te zien in amsterdam maart 2007 (moet je doen!)
sta zelf te springen in koln 14/3/2007, nine inch nails here we come (again)!

Nou, ik moet eerst eens kijken of die €42 in het budget zitten, maar ik wil er zeker en vast naar toe. Maar als je nummers live moet bekijken om studioversies te waarderen, is er toch iets goed mis, als je het mij vraagt...

teleurstellend vervolg deze van trent.

De eerste 2 nummers zijn nog aanvaardbaar en een goed begin maar erna gaat het bergaf.

De magie en de sfeer die hij zo goed creeerde op de vorige albums is hier ver te zoeken.
Ik vind trouwens dat hij er slecht heeft aangedaan om dave te laten meedrummen op dit album. De manier van drummen op dit album spreekt me niet echt aan.
De meeste nummers zijn een slecht afkooksel van zijn vorig succes.

With Teeth, het nummer, vind ik nog ok, vooral het instrumentaal stuk in het midden.
En als uitzondering op de rest van de nummers vind ik right where it belongs echt prachtig. Een heel eenvoudig nummer maar o zo mooi gebracht, een nummer dat me echt raakt.

Maar aangezien er veel meer brol dan moois hier op staat kan ik voorlopig niet meer geven dan 3,0*

Ik ben nog niet zo heel bekend met NIN maar ik moet zeggen dat bij tijd en wijlen best aardig klinkt allemaal.

Vond het moeilijk kiezen tussen 3* en 3,5* ster, maar ik geef Trent het voordeel van de twijfel

Ik vind 'Beside You in Time' juist een prachtig nummer, de manier waarop het bouwt naar die fantastische finale. Hulde!

3,5*

Kan iemand zeggen wat het verschil is tussen "Right where it belongs" en "Right where it belongs V2"? Want ik heb op pc een versie van 5.04, maar er staat geen V2 bij, dus geen idee welke versie ik nu eigenlijk heb...

veel nine inch nails vinde dit een kut album maar ik vind dit eigenlijk wel een heel goed album van hun, lekkere ritmes zoals bij Hands that feeds, only en You know what you are en het is ook niet zo langdradig, wat ik wel soms bij andere albums van NIN heb

Als album vind ik deze niet de sterkste van NIN. Een paar zwakke momentjes en dat is jammer, maar dat neemt niet weg dat er toch weer een aantal goede tracks op staan. Vooral naarmate het einde nadert komen de betere tracks. Hoewel ik het niet het beste album vind, moet ik het als nin-fanboy toch 4* geven

Waarom vinden mensen een band (die al populair is) een cd maakt om populairder te worden? 60% van alle mensen die negatief hebben gestemd op dit album doen dit omdat ze het een te commercieel album vinden, wat ik een beetje belachelijk vind. Je luister toch een album en als je het goed vind luister je het nog een paar keer. Je legt het toch niet weg alleen omdat het commercieel is? Ik luister veel naar Nine Inch Nails maar bijna evenveel naar het nieuwe album van Dizzee Rascal, maakt dit mij commercieel? Nee! Ik luister gewoon de muziek die ik goed vind. Zoals dit album. 4,5*

Ik houd niet van deze stijl, en die is toevallig ook wat rockeriger, schreeuwender en commercieler dan zijn andere platen (voor zover ik ze ken). Als iemand geniale commerciele muziek weet te maken leg ik het niet weg, maar meestal bevalt de smaak van de massa me niet zo.

Hmm de lyrics zijn weer goed gevonden,
wel wat pessimistisch, deprimerend, maar goed,
dat past ook wel weer bij de stijl. Realistisch is het in
ieder geval vaak wel.

Muzikaal vind ik de plaat niet op een heel hoog niveau liggen,
maar ook niet laag, gewoon gemiddeld.

Het album luistert lekker weg, niets mis mee..
Voor mij zijn de uitspattende nummers: "Right where it belongs," "Only," en "The hands that feed."

Hm een 3,0-3,5

Het album waardoor ik NiN heb leren kennen eigenlijk , een zalige schijf vind ik toch . Persoonlijk vind ik alle albums van NiN wel goed

Misschien niet zijn beste worp, maar toch erg leuk. Redelijk afwisselend. Iets rock-gerichter als bv. Year Zero.

Uitschieters : The Hand That Feeds, Beside You In Time en titelnummer Withah Teethaah

Iets simpeler album, met meer makkelijker in het gehoor liggende nummers. Dat heeft als gevolg dat je de nummers sneller doorgrond hebt en misschien een mindere houdbaarheid hebben. In ieder geval vind ik het geen slecht album.

Maar goed, na twee weken erg veel Nine Inch Nails, kom ik toch tot de conclusie dat dit het minste album van de "band". Ghosts moet ik nog luisteren, dus het kan nog op een voorlaatste plaats belanden. Wie weet.

vrij goed comeback album, niet zo experimenteel als de vorige(the fragile en the downard spiral) maar staan wel een paar top nummers op!!!!
zoals: you know what you are, bite the hand that feeds and every day is exactly the same.
3,5 ster, omdat ik weet dat NIN beter kan................

Waw, goosbumps - terwijl ik nog niet eens het album heb beluisterd. Waarom? Wel:

Ik kocht dit album enkel wetend dat ik The Downward Spiral geniaal vind; ik ken dus nog geen noot muziek van dit album, en ook de namen van de nummers waren me totaal onbekend - de tracklist kan je, btw, niet zien op de achterkant van de versie die ik heb gekocht (een belangrijk detail). Ik kom dus thuis met dit album, en sla onmiddelijk nieuwsgierig het doosje open... Daar zie ik (op de linker flap) een tekst staan, en ik begin te lezen... Moeilijk en abstract, tot ik het nog eens lees, en nog eens, en dan kwam ik tot de conclussie; wat een prachtig 'gedicht'. Diep stukje tekst die Trent waarschijnlijk wou gebruiken als 'prologue' van het album - of gewoon wat lyrics uit een song waarschijnlijk?
Tot ik de albumnaam dus intik hier, en geconfronteerd wordt met oa. stemmen, favoriete songs en de tracklist (!!!).

Zag ik dat goed? Dat kan toch niet. 'Kippenvel' moment. Ik was er zo van overtuigd dat het een prachtig stuk tekst was, geschreven door Reznor... Hoe geniaal moet je als muzikant/singer-songwriter/producer (tja Trent = NIN, dus) zijn om ervoor te zorgen dat zelfs 'dat' al een vlaag emotie opwekt bij de lezer/luisteraar... Magisch.

Voor de mensen die het nog niet snappen, het 'gedicht' dat ik las was dit:

All the love in the world
You know what you are?
the collector
the hand that feeds...
Love is not enough
every day is exactly the same
with teeth
only
getting smaller
sunspots
the line begins to blur
beside you in time
Right where it belongs...

HOME

Jij zoekt net iets te veel achter Trent.

Overschatting gebeurt nogal snel bij sommigen.

Het is niet omdat jij dit album minder goed vindt uitpakken, dat je direct met zo'n taaltje moet afkomen (cf. 'bij sommigen', toch wat denegrerend).
Ik vertel enkel hoe ik de tracklist las en er van overtuigd was dat het een gedicht was...

NINE INCH NAILS - WITH TEETH (2005)
"How morbid self-hatred turned into non-emotionally self-pity..."

"The Downward Spiral" is onderdrukking, vulgariteit, twijfel en woede. Een benard gevoel overheerst, terwijl je hoopt nooit voor altijd in zo'n wereld terecht te komen. Gelukkig was er Hurt, die er een einde aan maakte. Een einde aan het verhaal van identiteitsverachting, en de eeuwige strijd tussen de verhevenheid en de naïviteit v/h personage.

"The Fragile" is de heropbouw. Of dat probeert het personage ons te doen geloven.
In werkelijheid is 'halo fourteen' extreem escapisme. Lafhartig of ontketenend? Of beide?

Kan een 'trilogie der zelfhaat' nog geloofwaardig zijn? Kan het cynisme even snijdend blijven?
Of is het gevolg een ongeloofwaardige plaat, met alweer dat 'gezeik' - waarmee we nu toch geen medelijden meer hebben. Hetgeen ik ook wel eens 'het Roger Waters effect' durf noemen.

"With Teeth" kwam zes jaar na het variërende "The Fragile", en is opgenomen in tijden van een afkickende Trent Reznor.

De nummers gaan, volgens hem, over z'n alcoholgebruik en drugmisbruik - en het verwerken ervan.
Intussen was z'n writers-block zo goed als verdwenen, en volgens het brein van deze éénmansband ging het schrijven van de composities enorm vlot:
"I had a pretty good game plan [...] I had themes and subjects [...] As my brain started working, the songs just started to come out. I regained my self-confidence."

De vraag is of het album alweer uit hetzelfde contextueel vaatje tapt? Dat zou nu toch wel wat afgezaagd beginnen te raken, tenzij 'ie het alweer zo persoonlijk doch agressief kan vastleggen.

Het antwoord is: deels. En dat is de grote handicap van dit album. Het album wil grooven, heeft bij vlagen een hele toffe en dansbare sound - maar ze mag nooit volledig swingen; alweer is daar dat woedegedoe, dat 'ik-heb-mezelf-niet-meer-in-de-hand' gedoe, die ontgoocheling.

Meestal kan ik dat ten zeerste appreciëren, maar hier klopt het plaatje gewoon niet. Het ligt te zwaar op de maag, en is zeker niet zo beklijvend als z'n voorgangers.

De troef wordt niet uitgespeeld. In het album werd hier en daar met vele lekkere tunes gestrooid. Er zit een, absoluut aanvaardbare, hitmogelijkheid in de nummers - en de omkadering is meestal fris en toegankelijk. Maar het wordt teniet gedaan door een wat mislukte en semi-kinderachtige zwartgalligheid.

Toch bevat het album soms zeer aangename momenten!
De drie hoogtepunten zijn;

Only, één v/d singles, met de sterke tekst en combinerende sound (groovy en industrial).
Beside You In Time, met de prachtige post-rockachtige opbouw.
Right Where It Belongs,de geknipte afslluiter.

Bij die laatste twee kom ik in een soort onbewegelijke roes terecht, door m'n lichaam straalt rust.
Maar dat zijn dan ook de éné nummers die echt van een hoog niveau zijn. Right Were It Belongs lijkt wel over de oorlog te gaan...

Verder heb je;
All The Love In The World, die mag er zeker zijn. Het refrein is herkenbare jaloezie op affectief vlak.

The Hand That Feeds, Love Is Not Enough, Every Day Is Exactly the Same, Getting Smaller en Sunspots. Hebben elk een genietbaar moment; het disco-gedeelte van The Hand, de zanglijnen van Love Is Not Enough, de teksten van Every Day, het rockabilly gehalte van Getting Smaller en het zomergevoel van Sunspots. Verder zijn ze niet boeiend genoeg, zeker niet voor NIN-normen. Te kort door de bocht. Ik mis memorabele aspecten.

You Know What?, The Collector en The Line Begins To Blur: vervelend en lichtjes belachelijk. Die laatste heeft een dEUS-achtig refrein, maar die strofes halen het niveau echt omlaag.
De titeltrack heeft een mooie bridge, maar vind ik verder ook wat vervelend.
With Teeth, terwijl ik soms denk 'witte tiete' te horen.

Home, de b-kant van de single The Hand That Feeds, begint intrigerend met de hoornachtige sound en de dreigende bas. En na meerdere malen luisteren kan het nummer ook blijven bekoren.

Het worden drie sterren voor deze onderdrukte plaat. Schreeuwen hoeft niet altijd - laat je plaat de balans vinden tussen zweven (cf. Beside You In Time, Right Were It Belongs) en alternatief grooven (cf. Only). Dan had deze veel meer kunnen bieden.

PS: ik blijf erbij dat de tracklist een zeer mooi opgebouwd gedicht zou kunnen zijn.

Edit: een krappe 3.5 dan maar. De twee laatste nummers zijn zeer sfeervol, en Only kan ik blijven spelen.

Dit album is niet zo'n hoogstaand product, maar is zeker ook niet slecht. Sommige stukken vond ik ietwat schreeuwerig en vond ik het ook een matige start, maar al bij al scoort dit album een 3,5.

Wat bedoel je met een matige start?