Sylvian / Fripp - Damage (1994)

Wat is "Every color you are" toch een briljant nummer! En ik moet ook zeggen dat ik erg geimponeerd ben hoe goed Sylvian en Fripp (&..) de andere nummers hier live brengen -vooral die van 'Gone to earth', waar ik op dat album niet super van onder de indruk was; navenant energieker hier!

Ik mis deze kant van Sylvian, ik vrees dat we die kant nooit meer gaan zien. Gelukkig kunnen van zijn oude albums genieten.

Mooie live-plaat voor musician.

Zagato Ik denk dat je zolang Sylvian in goede gezondheid leeft er rekening mee moet houden dat hij met ongekend goed werk kan komen. In 2005 was het immers alweer raak met Snow Borne Sorrow - Nine Horses (misschien wel zijn beste werk ooit). Ook was ik laatst es even wat recente liedjes van Sylvian aan het afschuimen:
The actual David Sylvian YT
Hieruit blijkt dat hij het maken van kwalitatief hoogstaand & toegankelijk werk nooit volledig afzweert. Zijn sterk avant garde werk ligt mij wat minder, maar tussendoor blijft hij toch gestaag pareltjes afleveren. Ik beschouw hem met Nick Cave toch wel als de belangrijkste nog actieve poplegende.

brandosik denk niet dat Sylvian ooit nog een iets wat toegankelijke plaat gaat afleveren, zijn huidige muziek is pure avant garde, daar ligt zijn hart blijkbaar, daarnaast is hij een niet onverdienstelijk fotograaf , zijn broer Steve Jansen timmert meer aan de weg, hij vormt nu een band met Thomas feiner, binnenkort live, ik meen in Den Bosch.
Het nummer heartbeat komt uit 2000, ligt alweer 21 jaar achter ons, dus niet bepaald een nieuwe worp

Inderdaad devel-hunt, ze zijn bij nadere bestudering niet heel nieuw (tot ca. 2013, maar meest ouder), uploaddatum op YT is idd geen goede indicator daarvoor. Ik moet mijn bevindingen misschien wat nuanceren. Ik had David Sylvian na 1987 (Secrets of the beehive) een beetje afgeschreven als te avantgardistisch. Maar ook op 'moeilijke' platen van daarna zijn nog mooie, toegankelijke songs te vinden. En de 'Damage' live-samenwerking met Fripp en de "Snow Borne sorrow" Nine horses-samenwerking, met o.a. broer Steve zijn in totaliteit zeer genietbaar/hoogstaand.

Sylvian blijft een mysterieuze man. Als je zijn loopbaan volgt (ook al met Japan) is er een soort van lijn te ontdekken hoe hij zachtjes aan steeds meer eigenzinnigheid ging tonen.
Secret Of The Beehive is bijna minimal music. Erg sober gearrangeerd, maar wel heel prachtig zoals we het album kennen.
Ik las een aantal jaren terug een zeldzaam interview met hem en daar was hij niet bepaald lovend over de moderne popmuziek nu. En ik vermoed dat hij steeds meer de neiging kreeg om de avant- garde een grotere rol te laten spelen.
Hij was er nooit al helemaal wars van, maar ik prefeer zelf toch vooral het melancholische aspect in zijn muziek.
Met zo'n fraai stemgeluid (hij moest er even naar zoeken) heeft het alleen maar extra impact.

Neem nu de titelsong en The First Day van dit album. Veel is er aan muzikale aankleding niet nodig om het prachtig te maken en te ontroeren.
Sylvian heeft dat vermogen. Daarom is het één van mijn favoriete vocalisten.
Mooi zingen is één ding, maar dat is niet genoeg.
Denk daar maar eens over na.