Talking Heads - The Name of This Band Is Talking Heads (1982)

Dit album is niet van 2004 !
Gekocht in de jaren '80

Dit album is in eerste instantie uitgegeven in 1982, maar opnieuw gereleased in 2004. Met als extra 12 nog niet eerder gereleaste tracks.
Een optreden uit 1979 en één uit 1981. Geweldige muziek met nummers als psycho killer, take me to the river en once in a lifetime.
Lekker jaren 80 sound. Veel hoekige riffs en de stem van David Byrne. Oh ja, en die fantastische bas-loopjes.

Er zijn hier vreemde snuiters in het huis,
Namelijk mensen die iets tegen live-albums hebben.

Sommigen weigeren ze op te nemen in hun lijsten van favorieten,
Anderen behandelen live-platen als waren het tweederangsburgers, ongewenste opvullers van het geluidsgolven spectrum.

Dit terwijl toch de essentie van muziek is; samen ( of alleen) muziek maken; musiceren werd dat wel genoemd.

Soms is het de interactie met het publiek die een live plaat een meerwaarde kan geven,

Soms worden optredens voorzien van speciale arrangementen, worden blazers, hele symfonieorkesten of koren toegevoegd.
Soms zijn het gastoptrdens die bekende nummers voor de liefhebber interessant maken,
hele muzieksoorten zouden amper hebben bestaan zonder het in levende lijve ten gehore brengen van muziek;
Klassiek,
Jazz
En soms domweg omdat het vanaf de eerste tonen van een live plaat hoorbaar is dat de band zelf in hoge mate geniet van het samen muziek maken.
Zoals op deze "The name of This Band Is..."

Dat de Heads een top live-act waren weet ik niet alleen uit eigen ervaring; maar is voor de hele wereld te zien en horen in de "Stop making Sense "film ( en plaat)

Hier een overzicht van hun carriere tot dan, maar dan live.

Eigenlijk is dit gelijk de beste verzamelaar denkbaar, met elk nummer ook nog eens in prachtige uitvoering.
Deze plaat kent GEEN zwak moment.
Ik ken deze 2004 versie niet, maar gezien de songs die ten opzichte van de originele versie zijn toegevoegd, zit dat ook wel snor

De meeste bands waar ik platen van heb, heb ik live gezien.
Vaak kocht ik van willekeurig welke band, pas een plaat nadat ik ze live had zien spelen.
Voor mij is het een soort keurmerk, een graadmeter van "oprecht muzikantenschap".

Er zijn talloze bands waarvan de liveplaten behoren tot het beste uit het oevere van de desbetreffende band:

een paar voorbeelden die me zo zonder gegoogle te binnen schieten zijn;

de livealbums van Bob Marley

Humble Pie in de Fillmore

Rory Gallager

het onvolprezen "Waiting for Columbus" van Little Feat

vele vele Hendrix optredens; live=jam beest pur sang: Band of Gypsys voorop!!

en wat is de Cream zonder de jams/battles tussen Bruce en Clapton

zonder live albums waren de Allman Brothers Band eigenlijk maar gewoontjes

and the list goes on and on and on.....

Een live album is voor mij niet alleen een proeve van bekwaamheid,
maar vooral een proeve van oprechtheid;
live geen overdubs of ingehuurde studiomuzikanten,
muziek puur ! de real thing !

En deze live registratie van de Talking Heads behoort tot de absolute top.
het is de Heads plaat die ik het meeste draai, vanwege dat extra....

Zo, da's drúut.

Nee; ik heb niets tegen prachtig doorwrocht studiomateriaal.

Ik ook niet, een live album is vaak wel de slagroom op het toetje .

Godsiedikkie wat een ongelooflijk goed live album. Het is echt volledig onterecht dat 'Stop Making Sense' veel populairder is. Op dit extreem uitgebreide live document staan 2 concerten. Disc 1 is een concert van eind jaren '70. Het is allemaal lekker minimalistisch gespeeld en met een ongelooflijke drive. Dat is hoe ik Byrne en consorten graag zie. Disc 2 bevat een concert uit begin jaren '80 en dat was de 'Stop Making Sense' tijd. Dit betekent veel meer poespas om de nummers heen met 25 Afrikaanse trommelaars en weet ik het allemaal. Dat is ook wel leuk, maar geef mij toch maar de vroegere Heads.

Ondanks dit kleine minpuntje is dit toch een must voor liefhebbers van deze band. Beter dan dit wordt het niet hoor.

4,5*

Kan je nagaan hoe goed die percussionist is ( naast de drummer) als hij in z'n uppie klinkt als 25 Afrikaanse trommelaars !!

Via de razendsnelle service van onze Cdvriend/ vande Griend, mag ik vannacht voor het eerst genieten van de extra tracks die deze cd heruitgave te bieden heeft, en ik kan maar tot 1 conclusie komen: ik zou mijn stem willen verhogen, maar dat gaat helaas niet; sta al op het maximum.

In tegenstelling tot gemaster gaat mijn voorkeur een klein beetje uit naar het tweede deel; het optreden met de tien-mans/vrouws bezetting.
Ik ben nou eenmaal dol op die mix van Talking Heads neurotisme gemengd met die afrikaanse ritme's en de geniale gitaarfrivoliteiten van Adrian Belew.

Deel 1, oorspronkelijk optredens uit '77 en '79 worden op deze dubbelcd aangevuld met songs uit '78, die op vinyl ontbraken.
Hierdoor is "The Name of this Band Is..."nog meer het meest geweldige alternatief voor een verzamelaar geworden wat ie al was, want nu zijn alle oorspronkelijke studioalbums ( tot dan) ook live vertegenwoordigd.

Dit is hard op weg naar mijn top 10.

En toch moet deze bij de jaren '80 staan en niet 2004 zoals hier. Voeg hier dan optionele nummers bij zoals overal op deze site.

Datum moet inderdaad 1982 worden. Dit is Talking Heads op hun best, vooral CD1 is van begin tot einde geweldig.

meesterwerk tout court , en volgens mij, het beste live album ever !!!

Ontzettend goed live-album.

maar het allerbeste ? Neen, voor mij blijft dat Slade Alive!


Aanrader deze hier, absolutely!

****

Aanrader! Hun beste plaat.

Nee joh, dit is hun beste plaat
in '77
'77
in '78
More Songs About Buildings and Food
in '79
Fear of Music
in '80
Remain in Light
in '82
The Name of this Band is..

Veel beter dan Stop making sense, maar het blijft een live-album. En ik blijf vinden dat je dat in een zaal moet beluisteren, niet thuis. Een mooi vuurwerk bekijk je ook buiten en niet op tv. De nummers van 77, naar mijn mening het beste TH-album, zijn ook op deze uitvoering mijn favorieten.

wellicht dat je studio-opnames ook maar beter in de studio kunt beluisteren.

Onjuist de versie zoals hier vermeld ( met veel extra tracks) stamt niet uit '80.

Verdeurie nog an toe, die tweede CD swingt zo erg de pan uit dat het haast gevaarlijk is voor je gezondheid

(De eerste CD trouwens ook.)

Allebei gewoon van bizar hoog nivea(77 viel me bijzonder tegen maar live zijn de nummers veel hoekiger en levenvoller).

77 is ook wel een leuke plaat hoor. Niet mijn favoriete van de TH, maar wel eentje die je zeker nog een paar kansen moet geven.

Ik realiseer me eigenlijk nu pas dat dit een liveplaat en geen ordinaire verzamelaar is. Normaal geef ik niets om live-albums, maar in het geval van de Talking Heads maak ik graag een uitzondering. Binnenkort maar 's in huis halen dus.

Zou ik doen zeker nadat deze zo geweldig bevalt.


Doen, makkelijk voor een tientje te vinden.

Nou Herman, als Talking Heads fan is dit toch wel een must have. Ik weet eigenlijk wel zeker dat je dit fantastisch zal vinden.

Live zijn de Talking Heads - zeker wat betreft '77 - veel beter dan op de plaat. Deze kende ik al voordat ik hun debuutplaat kocht, en die viel daarna dan ook flink tegen. Hier zijn ze echter een feestje voor het oor

Psycho-Killah, ques-qu-ceeee, fa-fa-fa-fa-fa-fa-fa-fa-fa-far better......
Wat een heerlijk plaatje!

Gemaster heeft hierboven al eens gezegd: dit is een betere live-plaat dan Stop Making Sense.

Mjuman had ooit (ja, ja o.v.t.) een opname op cassette van het concert van Talking Heads in Rasa, waar de band fungeerde als voorprogramma van Brian Eno. Ik hoop dat iemand die opname nog heeft op enig medium, liefst digitaal (zo ja, graag een pm) - dat zal ik hieronder toelichten.

Het publiek was nog niet helemaal klaar voor Talking Heads: na de eerste song klonken 'vriendelijke aanmoedigingen' als "bullshit, klote, aftaaien." En Byrne kondigde aan: "next number please". Afijn Talking Heads speelden Love Sets the Building on Fire, Love Comes to Town en Take That Strain Away" en het publiek werd steeds enthousiaster voor de band: legendarisch concert.

"Remain in Light" is al jaren een vaste waarde in mijn Top 10. Een positie die eigenlijk alleen kan worden aangetast door dit live album van de Talking Heads. Zo ongelofelijk goed. Met name de dynamiek en frisheid van de uitvoeringen 'springen in het oor'. Bijna geen enkele versie doet onder voor de studio versie en sommige doen zelfs beter.

Er staan met name op het tweede deel (1980-1981) een aantal nogal afwijkende versies. Twee wil ik eruit pikken: Het toch al briljante 'Animals' (die tekst!) van "Fear of Music" krijgt nog extra cachet met de uitgekiende dictie van Byrne en Jerry Harrison tovert tingelgeluidjes uit zijn keyboard, die het nummer net nog even dat extra geven. Andere versie die behoorlijk afwijkt van de studio versie is 'Born Under Punches' die met een lang intro Tina Weymouth op de toppen van haar kunnen laat horen. Echt een top uitvoering ide niet beter of slechter is dan het ook al geweldige origineel, maar stevig anders.

Enige nadeel is dat de concerten nogal een verknipte collage zijn van optredens in huiskamers, radiostudios en concertzalen. Aan de andere kant is hiermee de groei van de band te horen. Of meer eigenlijk de evolutie in songmateriaal. Puntig fris in het begin en grotesk en meeslepend tegen het einde. Beide even fijn en briljant.

Wat een album!

Wat dat laatste betreft heb je maar voor de helft gelijk: de eerste CD klinkt nogal verknipt (Heaven lijkt achter Memories Can't Wait, die eindigt met een fade-out, te zijn aangeplakt; slordig!), maar de tweede CD komt toch echt over alsof het allemaal uit één concert afkomstig is. Althans, zo ervaar ik het wel.

Eerste cd is ook geknipt van verschillende' tours' terwijl de tweede gewoon op een tour opgenomen is.

Dat is 't 'm inderdaad. En wát een tour ook; de Heads op het top van hun kunnen, en met alleen maar topnummers - in tegenstelling tot op Stop Making Sense, waarbij de nadruk wat meer ligt op de latere Talking Heads, die me, voor zover ik ermee bekend ben, wat minder aanspreekt.

Zelfde hier.

De houtje touwtje 'punk' is geweldig, de tweede cd ook maar ja ik hou van de punky heads het meest.

Tja, zet de tweede cd - om mijn part - af tegen Stop Making Sense, dé cd met live opnames van de Heads (volgens velen) en dan vind ik cd2 nog beter dan die.
Zet de twee versies van Psychokiller tegen elkaar af en zie hoe de band gegroeid is.

Na het x-te glas Dalwhinnie zie ik opeens een fee uit een glas opstijgen en die fee zegt tegen mij:

"Ay yee mjuman, sloppy whisky seeping Dutchie, me knows you're fond of good music" ze kijkt me aan en zegt: "you now have the chance to change to course of music" Ik sta perplex en zeg: "I am stunned your royal whisky maltness, but what do you mean?".

Zegt ze: "I now grant you the right to substitute U2 for Talkings Heads - regarding the course of music". Ik stamel; "but U2 are playing the Amsterdam Arena tonight". Eigenlijk, tja quel idée - ik hoef niet na te denken, maar ja soms kun je het niet laten - ik staar in mijn glas... het is leeg en weg is de fee.